การเดินทางของเม็ดทราย

“อ้าว! นี่พี่ก็ขับตาม Google map มานะ ทำไมมันไม่มีทางไปต่อแล้วหล่ะ” รุ่นพี่งุนงงกับถนนที่สิ้นสุดตรงนี้ ทั้งที่ยังปรากฏเส้นทางให้ไปต่อได้ถึงแหลมตาชีใน Google map “เอ…ยังไงกันหล่ะเนี่ย ของหนูก็ยังมีเส้นทางอยู่ในพี่” ดาด้าพูดพลางโชว์หน้าจอระบบนำทางของตัวเอง “ของเราก็เหมือนกับด้าเลย” เม็ดทรายสนับสนุนข้อมูลต่อทันที แท้จริงแล้ว ถนนเส้นที่ทั้งสามคนกำลังงุนงงอยู่นั้น ในอดีตเป็นถนนที่วิ่งเลียบทะเลจากปากน้ำปานาเระไปถึงแหลมตาชี แต่หลังจากงานก่อสร้างเขื่อนกันทรายและคลื่นปากร่องน้ำปานาเระแล้วเสร็จ ก็ส่งผลกระทบให้ชายหาดแถบนี้ รวมถึงถนนเส้นนี้ถูกกัดเซาะจนขาดไปในที่สุด (https://beachlover.net/ถนน-ปานาเระ-หายไปไหน/) “มันส่งผลกระทบรุนแรงมากขนาดนี้เลยรึ แบบนี้คุ้มกันไหมกับการตัดสินใจสร้างน่ะ” รุ่นพี่แสดงทัศนะของตัวเองทันทีที่ทั้งสามคนเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าจากการหาข้อมูลผ่าน Website  “นั่นแหล่ะ พี่ว่าไหมว่าเค้าจะต้องสร้างอะไรตรงนี้ต่อไปแน่ๆ ยิ่งมันกัดเซาะแบบถนนหายไปแบบนี้ ยิ่งต้องสร้างถนนใหม่ หรือหาอะไรมาป้องกันแน่นอนเลย” เม็ดทรายพูดพลางเดินถ่าย vdo clip ไปพลาง  “นี่ถ้าเค้าไม่ตัดถนนเลียบทะเลมากขนาดนี้ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรเน้อะ มันน่าจะมีกฎหมายเรื่องระยะถอยร่น อะไรประมาณนี้อยู่นะ พอจำได้บ้างตอนอาจารย์ยกตัวอย่างในวิชากฏหมายสิ่งแวดล้อมอ่ะ” ว่าที่นักกฏหมายอย่างดาด้าพูดพลางก้มหน้าก้มตาค้นข้อมูลบางอย่างผ่าน website  (https://beachlover.net/วิชาการ-ระยะถอยร่นชายฝั่งทะเล/) “เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นอาคารสิ่งปลูกสร้างถาวรมันจะต้องถอยร่นเข้ามาจากแนวน้ำทะเล 12 เมตร แต่ถ้าเป็นถนนมันยังไม่มีกฎหมายที่บังคับเรื่องนี้” ดาด้าสรุปข้อมูลในเอกสารที่เธอค้นเจอจากหน้าจอให้ทุกคนฟัง (https://beachlover.net/กฎกระทรวง-เกี่ยวกับระยะร่นอาคารจากชายฝั่ง/) “แบบนี้นี่เอง พี่เห็นถนนริมเลแถวบ้านพี่นี่ตัดประชิดทะเลมากๆเลย พอช่วงมรสุมทีนึงนะ อบต. ก็ต้องหางบมาซ่อมถนนเกือบทุกปีเลย” รุ่นพี่นึกภาพถนนริมชายหาดหลายแห่งของนราธิวาสได้  “คราวนี้พวกเราจะเอายังไงต่อดีหล่ะ” “ตะกี้เราผ่านทางเข้าเล็กๆทางซ้ายมือมา […]

“โห! พี่ไม่ได้มานานเท่าไหร่จำไม่ค่อยได้ละ หาดกว้างกว่าเดิมเยอะมาก” รุ่นพี่ทาบภาพที่เห็นตรงหน้ากับความทรงจำของอ่าวมะนาวเมื่อครั้งอดีต  “อืม..สวยเน้อะ” เม็ดทรายเอ่ยพลางเปิด Google Earth เพื่อจะได้เห็นภาพรวมของชายหาดอ่าวมะนาวและหาดนราทัศน์  “สำหรับคนเมืองนราอ่ะนะ ถ้าคิดถึงทะเลก็จะมีที่นี่กับที่หาดนราทัศน์ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งเท่านั้นแหล่ะ มันใกล้เมืองที่สุดละ ตอนสมัยเรียนมัธยมในเมือง โรงเรียนพี่เค้าก็จะพานักเรียนมาทำกิจกรรมเรื่องสิ่งแวดล้อมกันที่นี่แหล่ะ”  “เมื่อกี้พี่บอกว่า หาดมันกว้างมากขึ้นใช่ไหม ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พี่พอจำได้ไหม” เม็ดทรายถามพลางละสายตาจาก Google earth  “อืม..ไม่รู้สิ จำไม่ได้ และก็ไม่ได้มานานมากแล้วหล่ะ มันสำคัญยังไงหรอ” รุ่นพี่พยายามนึก และก็ถามกลับแบบงงๆ “พี่พาไปฝั่งหาดนราทัศน์หน่อยสิ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังนะ” เม็ดทรายพูดพร้อมกระโดดขึ้นรถอย่างฉับไว รถมาจอดหลังกองหินกองหนึ่งจากหลายๆกองที่วางตัวอยู่นอกฝั่งบริเวณชายหาดนราทัศน์ เมื่อหันหน้าออกทะเลและมองไปทางขวามือจะพบโครงสร้างเขื่อนกันทรายและคลื่นปากร่องน้ำบางนรา (Jetty)(https://beachlover.net/jetty/) ส่วนกองหินที่รุ่นพี่พารถมาจอดด้านหลังนั้นก็คือเขื่อนกันคลื่นนอกชายฝั่ง (Offshore breakwater) (https://beachlover.net/breakwater/) โครงสร้างป้องกันชายฝั่งที่สร้างขึ้นเพื่อบรรเทาผลกระทบที่เกิดจากเขื่อนกันทรายและคลื่นปากร่องน้ำบางนรา ซึ่งเขื่อนที่ปากร่องน้ำนี้เองที่ส่งผลให้หาดนราทัศน์ถูกกัดเซาะอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกันอีกฝั่งหนึ่งของหาด ซึ่งก็คืออ่าวมะนาวนั้นมีทรายมาทับถมจนชายหาดขยายกว้างขึ้น “อ้อ…มิน่าหล่ะ หาดตรงอ่าวมะนาวมันถึงกว้างขึ้นมากขนาดนี้” รุ่นพี่ถึงบางอ้อ จากคำอธิบายของเม็ดทราย “แล้วตรงนี้ทำไมหาดมันเว้าๆแหว่งๆแบบนี้หล่ะ จำได้ลางๆว่าตอนมาทำกิจกรรมกับโรงเรียนชายหาดมันยาวๆเป็นแนวเดียวกันไปนะ” (https://beachlover.net/ชายหาดหายไปไหน-นราทัศน์/) “ตามหลักฟิสิกส์เลยพี่ คลื่นมันเลี้ยวเบนหลังกองหินนั่น ด้านหลังเป็นจุดอับคลื่น ตะกอนก็ตกกลายเป็นสันทรายยื่นออกไปแบบนี้ เราเรียกตรงที่เรายืนอยู่นี่ว่า Tombolo เวลาน้ำขึ้นมันอาจจะจมอยู่ใต้น้ำก็ได้ พอดีเรามาตอนน้ำลงพอดี […]

“ว้าวๆๆๆๆ ไม่เคยคิดเลยนะว่าตากใบจะมีหาดสวยแบบนี้”    เม็ดทรายกล่าวพร้อมการกระโดดโลดเต้นทันทีที่ก้าวลงจากรถ หาดเกาะยาวตั้งอยู่บนคาบสมุทรตากใบ ห่างจากปากน้ำโกลกขึ้นไปทางทิศเหนือประมาณ 4 กิโลเมตร มีลักษณะคล้ายเกาะรูปร่างยาววางตัวขนานไปกับแนวชายฝั่ง แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เกาะ สามารถเข้าออกทางรถผ่านถนนที่มีเพียงเส้นเดียวที่วิ่งเลาะจากปากน้ำโกลกเลียบชายฝั่งไปถึงเกาะยาว หากเดินเท้าหรือรถมอเตอร์ไซด์ก็สามารถข้ามแม่น้ำตากใบผ่านสะพานความยาวประมาณ 310 เมตร จากตัวเมืองตากใบมายังเกาะยาวได้เลย โดยไม่ต้องขับรถอ้อมให้เสียเวลา “นี่ๆ ไอ้กองหินนี้มันวางไว้ทำไมอ่ะ ดูสิ วางเป็นแท่งๆยื่นออกไปตั้งหลายกองแหน่ะ” รุ่นพี่ถาม “อ้อ ไอ้กองหินยื่นๆที่พี่เห็นมันเรียกว่า รอดักทราย หรือชื่อทางเทคนิคคือ Groin เค้าสร้างตลอดแนว 20 กว่ากิโลเลยนะพี่ ตั้งแต่จุดที่เราไปที่และตรงปากน้ำโกลกอ่ะพี่ จำได้ป่ะ ที่หนูชี้ให้ดู อันนั้นคือรอดักทรายตัวแรกของคาบสมุทรตากใบ” “เออ ชื่อมันแปลกดีนะ รอดักทราย มันรอที่จะดักทรายหรือไง 555”  ทั้งคู่เดินไปที่ชายหาดแล้วกระโดดไปมาบนกองหินที่นำมาวางเป็นรอดักทรายพร้อมคำอธิบายเพิ่มเติมของเม็ดทราย “หนูก็คิดแบบเดียวกับพี่เลยนะ ตอนที่ได้ยินอาจารย์พูดชื่อนี้ครั้งแรกตอนที่เรียนเรื่องโครงสร้างป้องกันชายฝั่งทะเลน่ะ  แล้วอาจารย์ก็บอกว่า ใช่ มันคือโครงสร้างที่ รอคอยการมาถึงของทรายแล้วดักเอาไว้ตามชื่อเป๊ะเลย ชื่อมันตามหน้าที่ของมันเลยอ่ะ หนูจำได้ดีตั้งแต่ตอนนั้น”  “อาจารย์เธอนี่อธิบายได้ชัดเจนมากเลยนะ ว่าแต่มันสร้างไว้ทำไมอ่ะ” “ที่เราไปดู jetty ที่ปากน้ำโกลกอ่ะ ทางทิศเหนือของมันก็คือที่ที่เรายืนกันอยู่ด้วย มันถูกกัดเซาะก็เพราะการก่อสร้าง jetty […]

“มันกว้างน้อยกว่าที่คิดไว้แฮ่ะ” เม็ดทรายพูดขึ้นทันทีที่ได้เห็นปากแม่น้ำโกลกเป็นครั้งแรกในชีวิต  “นี่เองรึ หาดแรกของไทยที่เม็ดทรายเปลี่ยนสัญชาติ” รุ่นพี่พูดพลางนั่งคุกเข่าจับเม็ดทรายขึ้นมาใส่มือแล้วพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ด้วยแบคกราวการศึกษาทางด้านภูมิศาสตร์ แม้จะหันหลังให้องค์ความรู้นี้แล้วไปประกอบกิจการส่วนตัว คลังความรู้ในหัวเท่าที่พอจะจำได้บอกเค้าว่า ส่วนประกอบหลักของทรายบนหาดนี้มาจากแม่น้ำ “มันมี Quartz ต่ำอ่ะ น่าจะมาจากบกเป็นหลักนะ” เม็ดทรายยืนดื่มด่ำบนหาดทรายเม็ดแรกนี้ไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนมีเสียงจากรุ่นพี่ชักชวนให้เดินไปดูกองหินขนาดใหญ่ที่ปากแม่น้ำ “เดินไปจนสุดเลยนะ ไหวไหม”  “สบายมาก นำไปเลย” เม็ดทรายพูดพลางลุกขึ้นเดินตามรุ่นพี่ ตาต้องก้มมองทางเดินตลอดเวลาเพราะทุกก้าวย่างบนกองหินต้องเดินอย่างระวัง เพราะอาจหกล้มได้ง่ายหากเลือกเหยียบบนก้อนหินที่ไม่มั่นคง หรือก้าวหล่นลงไปในซอกระหว่างก้อนหิน  “มันเรียกว่า เขื่อนกันทรายและคลื่นปากร่องน้ำ หรือภาษาเชิงเทคนิคเค้าเรียกว่า Jetty นะพี่ (https://beachlover.net/jetty/) มันสร้างไว้ให้เรือเข้าออกอย่างสะดวก ตะกอนทรายไม่ไปอุดปากร่องน้ำ” เม็ดทรายรื้อฟื้นความรู้สมัยเรียนตอนปีสามมาอธิบายรุ่นพี่ “แล้วทำไมไม่ขุดลอกเอาหล่ะ ถ้าตะกอนมาปิดร่องน้ำก็น่าจะขุดเพื่อเปิดปากร่อง” รุ่นพี่ถาม “ก็หน่วยงานเค้าบอกมันไม่ยั่งยืนอ่ะพี่ มันต้องกลับมาขุดบ่อยๆเค้าว่าเปลืองงบประมาณ มันยังช่วยให้น้ำถูกระบายลงทะเลได้สะดวกขึ้นด้วยนะ เวลาน้ำฝนตกลงในพื้นที่มากๆ ถ้าปากทะเลเปิดตลอดเวลา น้ำก็จะได้ไหลลงทะเลได้สะดวก” ทั้งสองคนถกกันตามปกติของคนที่เคยเคลื่อนไหวด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมมาเหมือนกัน ถัดจากจุดนี้ไปทางใต้ประมาณ 500 เมตร ฝั่งตรงข้ามของกองหินที่ทั้งคู่พากันกระโดดเล่นไปมาอย่างสนุกสนานคือดินแดนของประเทศมาเลเซีย จริงๆแล้วอีกหน้าที่หนึ่งของ Jetty ปากแม่น้ำโกลกที่เม็ดทรายอธิบายรุ่นพี่ไปบ้างแล้ว ก็คือการตรึงแนวขอบเขตดินแดนของทั้งสองประเทศให้อยู่กับที่  ไม่เคลื่อนไปมาตามการเคลื่อนที่ของตะกอนทรายตามธรรมชาติ“ไปต่อกันเถอะ อยากเห็นหาดทางโน้นแล้วว่าจะเป็นไง”  เม็ดทรายพูดพลางชี้ไปทางทิศเหนือที่มองไกลๆเหมือนมีอะไรยื่นออกมาจากชายหาด รุ่นพี่ขับรถบนถนนที่ขรุขระและไม่มีการเทพื้นผิวใดๆเลาะชายหาดไปทางทิศเหนือ  ไปยังหมู่บ้านเล็กๆที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรตากใบที่มีชื่อว่า […]

เม็ดทรายมาถึงดินแดนที่เธอไม่คุ้นเคย ทั้งวัฒนธรรม ภาษา อาหาร นราธิวาสควรเป็นจังหวัดที่ดูน่ากลัว ต้องระแวดระวังตัวตลอดเวลา แต่สัมผัสแรกของเม็ดทรายกลับไม่เป็นเช่นนั้น  ผู้คนมีน้ำใจ น่ารัก เธอได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากรุ่นพี่และญาติๆของรุ่นพี่ที่เป็นชาวนราธิวาส พูดภาษาไทยกับเธอบ้าง แต่โดยมากมักจะพูดภาษาถิ่นผ่านทางรุ่นพี่มาถึงเธอเสียมากกว่า “อย่าไปนินทาเค้าหล่ะ ป้าพี่เค้าฟังออกหมดนะ เค้าดูทีวี ดูละครไทย อ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน เพียงแต่เค้าจะเขินๆคนกรุงเทพแบบเราน่ะ เลยไม่ค่อยกล้าพูด” รุ่นพี่รีบเตือนแม้จะรู้ว่ารุ่นน้องอย่างเม็ดทรายจะไม่มีวันพูดนินทาใครทั้งต่อหน้าและลับหลังก็ตาม  เย็นวันที่เม็ดทรายเดินทางไปถึง รุ่นพี่พาเธอไปนั่งกินโรตีกันริมถนน ซึ่งถือเป็นอาหารที่ว่ากันว่า ใครมาพื้นที่สามจังหวัดต้องไม่พลาดกินโรตีและชาชัก “พรุ่งนี้เราไปเริ่มจุดแรกที่ปากน้ำโกลกกันเลยนะพี่ ตรงนั้นเป็นหาดที่ทรายเม็ดทรายจากฝั่งมาเลเซียเดินทางข้ามมา” เม็ดทรายผู้ไม่ได้เอนจอยกับอาหารการกินสักเท่าไหร่ รีบแจ้งโปรแกรมกับสารถีของเธอทันทีที่กินโรตีทิชชู่ และดูดชาชักฟองฟอดนั้นหมด “ได้ๆที่เคยบอกพี่ใช่ไหมหล่ะ ว่ามันเปลี่ยนสัญชาติเป็นที่แรกก็คือตรงนั้น มันต้องใช้พาสปอตไหมนะ กว่าจะข้ามมาได้ ตม.(ตรวจคนเข้าเมือง) ที่นี่เข้มงวดมากเลยนะจะบอกให้ 555” รุ่นพี่ทวนคำพูดที่เม็ดทรายเคยอธิบายไปเมื่อครั้งก่อน “แล้วทำไมต้องไปทางใต้ก่อนด้วยหล่ะ บ้านพี่อยู่ค่อนมาทางปัตตานีแล้ว เราขับเลาะจากเหนือลงใต้แทนไม่ได้รึ”  “ไม่ได้พี่ หนูอยากเริ่มต้นการเดินทางตามทิศทางเดียวกันกับเม็ดทรายน่ะ” เม็ดทรายอธิบายต่อถึงเหตุผลจากการเริ่มเดินทางที่ จ.นราธิวาส และเลาะขึ้นไปทางทิศเหนือว่า เม็ดทรายที่หล่อเลี้ยงชายหาดในประเทศไทยนั้นเดินทางข้ามแดนมาจากฝั่งมาเลเซีย และมีทิศวิ่งขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ จนถึงนครศรีธรรมราชก็จะวิ่งกลับในอีกทิศหนึ่ง โดยแต่ละโซนของชายหาดในประเทศทั้งตะวันออก อ่าวไทย อันดามัน มีทิศทางการเคลื่อนที่ของเม็ดทรายที่แตกต่างกันออกไป  “อืม…ต้องคิดเยอะขนาดนั้นเลยนะเรา นี่มาเที่ยวรึมาทำสารคดีเนี่ย”  คืนนั้นทั้งคู่ไม่ได้นั่งถกปัญหาสิ่งแวดล้อมอื่นๆแบบที่เคยทำเวลาที่สองคนมาเจอกัน […]

ภาพในหัวของเม็ดทรายคือแผนที่ประเทศไทยขนาดใหญ่ ที่มีแนวชายฝั่งทะเลยาวรวมกันประมาณ 3,151 กิโลเมตร ใน 23 จังหวัด (https://beachlover.net/thailand-beach/) หากรวมเอาเกาะเล็กเกาะน้อยเข้าไปอีกก็จะยาวรวมกันกว่า 6,000 กิโลเมตร  เธอเริ่มคิดแล้วว่า ระยะเวลาเพียง 5 เดือนนี้ คงไม่เพียงพอที่จะนำเธอไปตามเกาะแก่งต่างๆได้ทั้งฝั่งอันดามันและอ่าวไทย แต่ภาพจากรายการนำเที่ยว VDO จาก Youtuber และภาพที่เธอยังพอจดจำได้จากห้องเรียนวิชาวิศวกรรมชายฝั่ง เหมือนเป็นแรงกระตุ้นให้เธอตัดสินใจว่าจะเลือกเพียงบางเกาะที่มีเรื่องราวที่น่าสนใจ   “เกาะนี้ก็สวย เกาะนี้ก็ธรรมชาติดีงามมากอ่ะ ตัดสินใจไม่ถูกเลย” เม็ดทรายพึมพำกับตัวเองเมื่อต้องเลือกว่าจะไปเกาะไหนบ้าง สุดท้าย กว่า 10 เกาะคือเป้าหมายที่เธอเลือกแล้วว่าจะต้องอยู่ใน The must ที่จะต้องไปเยือนให้ได้ เม็ดทรายวางแผนในหัวแบบคร่าวๆ ว่าการเดินทางของเธอควรจะเริ่มจากชายหาดทางทิศใต้สุดของประเทศก่อนเป็นลำดับแรก เหตุเพราะทรายเม็ดแรกที่เปลี่ยนสัญชาติจากมาเลเซียมาเป็นไทยนั้นเกิดขึ้น ณ ปากแม่น้ำโกลก อ.ตากใบ จ.นราธิวาส   คิดได้แบบนั้นจึงไม่รอช้าที่จะติดต่อรุ่นพี่ที่เคยทำกิจกรรมเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมมาด้วยกันครั้งอยู่มหาวิทยาลัย ที่กลับมาทำมาหากินอยู่ที่บ้านเกิด จ.นราธิวาส ให้มาร่วมทริปครั้งนี้ด้วยกัน อย่างน้อยก็เพื่อความสะดวกในการสื่อสารภาษาถิ่นของทางสามจังหวัดชายแดน (https://www.langarchive-th.org/th/collection/malayu-patani) ที่เม็ดทรายไม่เคยแม้แต่จะได้สัมผัสสักครั้งหนึ่งในชีวิต “ได้เลยเดี๋ยวพี่พาทัวร์เองเป็นคนขับไกด์และล่ามให้นะ” เสียงปลายสายตอบรับอย่างฉับไว  “แล้วจะมากันกี่คน จะได้หาที่พักรอไว้เลย” ปลายสายถาม “คนเดียวพี่ เหมือนเดิม” เม็ดทรายตอบ […]

เม็ดทราย เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่รักการผจญภัย ทั้งยังเสพติดการเดินทางอย่างไม่หยุดหย่อน สถานที่ที่เม็ดทรายหลงใหลมากที่สุดคือทะเลและชายหาด อาจสืบเนื่องมาจากการที่พ่อแม่ตั้งชื่อของเธอว่า  “เม็ดทราย” ซึ่งเป็นชื่อที่มีนัยยะถึงสถานที่ที่พ่อกับแม่พบรักกันครั้งแรก ณ ชายหาดเขาหลัก จ.พังงา เมื่อ 25 ปีที่แล้ว การเดินทางของเม็ดทรายเริ่มเกือบจะทันทีเมื่อการสอบปลายภาควิชาสุดท้าย ในภาคเรียนสุดท้าย ของการเรียนระดับมหาวิทยาลัยสิ้นสุดลง เธอรีบกลับบ้านและกวาดข้าวของที่จำเป็นใส่เป้ใบเขื่องขนาด 45 ลิตร พร้อมรองเท้าผ้าใบคู่เก่งที่ออกเดินทางกับเธอมาแล้วกว่า 10 ประเทศ ทุกคนที่บ้านรับรู้ร่วมกันว่าเธอกำลังจะออกเดินทางไปตามใจฝัน ฝันที่อยากไปเหยียบเม็ดทรายบนชายหาดทุกจังหวัดในประเทศไทย ความฝันที่ไม่เคยทำได้สำเร็จตลอดชีวิตที่ยังต้องวนเวียนอยู่กับโรงเรียนและมหาวิทยาลัย ตลอดระยะเวลา 21 ปีเต็ม  “เอาให้เต็มที่เลยลูก ใช้ชีวิตให้สนุก แล้วหอบพลังกลับมาเยอะๆนะ” พ่อแม่ของเธอผู้ที่เอาใจช่วยและคอยสนับสนุนเธอเมื่อเธอเดินทางท่องโลก cheer up กับการเดินทางทุกครั้ง  แม้ทุกครั้งเธอเพียงแค่แจ้งเพื่อทราบโดยไม่เคยขออนุญาตเลยก็ตาม พลังที่พ่อแม่ของเธอบอกให้หอบกลับมาจากทะเล  เธอคงจะต้องหอบมันท่องไปในอีกประเทศ เพราะเธอได้คว้าทุนการศึกษาระดับปริญญาโทและเอก ณ  ประเทศญี่ปุ่น ได้สำเร็จ ระยะเวลา 5 เดือนก่อนเดินทางไปศีกษาต่ออีก 5 ปีเต็มนี้ ฝันนี้จะสำเร็จหรือไม่ เม็ดทรายจะได้พบเจออะไรบ้าง เธอจะได้รับพลังอย่างเต็มเปี่ยม หรือ หมดพลังไปกับการเดินทางครั้งนี้ โปรดติดตามและเอาใจช่วยการเดินทางของเม็ดทรายไปพร้อมๆกัน

การเดินทางของเม็ดทราย คือเรื่องราวที่แต่งขึ้นโดยแทรกข้อเท็จจริงผสมองค์ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับทะเลและชายหาด ชื่อตัวละครอาจเหมือนหรือคล้ายกับประสบการณ์ของผู้เขียนเพื่อไม่ต้องลำบากในการคิดคาแรคเตอร์ของตัวละคร มันอาจจะไปเหมือนหรือคล้ายกับใคร ถ้าชอบก็ดีไป แต่ถ้าไม่ชอบก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย  ผู้เขียนมิอาจหาคำจำกัดความ และไม่ต้องการจำกัดความของเรื่องแต่งนี้ว่าเป็นงานเขียนประเภทใด เอาเป็นว่า อยากเขียนมันออกมาแบบนี้ เพื่อเป็นบันทึกการเดินทางในรูปแบบที่แทรกข้อมูล องค์ความรู้ แบบไม่หนักหัวมากนัก  ผู้เขียนมิอาจระบุได้ว่า การเดินทางของเม็ดทรายนี้ จะเดินกันไปถึงเมื่อไหร่ และเดินกันไปกี่ตอน นานกี่เดือน เอาเป็นว่า มีเวลาเขียนก็จะเขียนมันทิ้งไว้  ผู้เขียนอยากให้ผู้อ่านที่ต้องการอ่านเอาความรู้ ไปตามอ่านข้อมูลเชิงลึกได้ใน Link ที่แนบมากับเนื้อหา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นข้อมูลใน www.beachlover.net นี้อยู่แล้ว สุดท้าย หวังว่าผู้อ่านจะได้เสพความรู้เรื่องการพังทลายของชายหาดไปพร้อมๆกับงานเขียนนี้ จะสนุกกับมันหรือไม่นั้น แล้วแต่ความชอบของแต่ละคน แต่ผู้เขียนนั้น Enjoy กับงานเขียนชิ้นนี้มากพอๆกับการออกย่ำทรายไปตามชายหาดทั้งในและต่างประเทศ และเมื่อสองงานที่ผู้เขียน Enjoy มากพอๆกันได้มาเจอกัน “การเดินทางของเม็ดทราย” จึงเริ่มต้นขึ้น