การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 20 : ระเนระนาด ณ หาดแก้ว

เช้าวันใหม่ น้ำฝนติดภารกิจช่วยงานอาจารย์ทำคดีสิ่งแวดล้อมอยู่ที่มหาวิทยาลัยของเธอ พี่หยกขับรถพาเม็ดทรายข้ามแพขนานยนต์มายังหาดทรายแก้ว ต.ชิงโค อ.สิงหนคร อีกฝั่งหนึ่งของเมืองสงขลา “นั่น… ทางจักรยานที่เห็นในรูปตอนก่อนมันอยู่ตรงไหนอ่ะ?” หยกกวาดสายตาไปทั่วบริเวณด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า เม็ดทรายไม่ตอบทันที แค่เดินตรงไปยืนอยู่ริมกำแพงคอนกรีตสีเทาที่ทอดตัวยาวเลียบชายฝั่ง แล้วก้มมองลงไปที่พื้นด้านหลังกำแพง “หายไปแล้วพี่ “ พื้นที่ด้านหลังกำแพงกันคลื่นที่ครั้งหนึ่งเคยถูกปรับเป็นทางเดินและทางจักรยานริมทะเลอย่างสวยงาม บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังที่แทบจะจำหน้าตาเดิมไม่ได้เลย แผ่นพื้นคอนกรีตบางส่วนหลุดล่อน บางส่วนทรุดลงไปเป็นแอ่ง ระบบระบายน้ำที่ควรจะระบายน้ำออกไม่หลงเหลือให้เห็นอีกแล้ว และทรายจำนวนมากที่คลื่นหอบพาข้ามสันกำแพงเข้ามาทับถมเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วพื้นที่ราวกับมีใครเอารถมาเททิ้ง “เฮ้ย… นี่ไม่ใช่แค่ชำรุดนะเว้ย มันพังยับเลย” “ใช่พี่ ทั้งหมดนี้มาจากคลื่นที่วิ่งเข้ามาปะทะกำแพง แล้วยกตัวสูงกระเซ็นข้ามสันมาด้านนี้ มันเรียกว่า wave overtopping อ่ะพี่ ทุกครั้งที่คลื่นซัดข้าม น้ำทะเลก็พาตะกอนทรายและแรงกระแทกเข้ามาด้วย แบบนี้ซ้ำๆ ทางเดินก็รับไม่ไหวอยู่แล้ว” “แล้วเค้าไม่รู้เรื่องนี้ก่อนสร้างเหรอ” หยกถามเสียงแหลม เม็ดทรายยังไม่ทันตอบ ก็มีเสียงจากชายสูงอายุในชุดธรรมดาที่กำลังเดินมาจากทางปลายกำแพงดังขึ้น “เด็กๆ มาดูงานเหรอ?” ชายคนนั้นชื่อ ลุงปัน อายุราวหกสิบกว่า อยู่ในแถวนี้มาทั้งชีวิต เดินเข้ามายืนข้างๆโดยไม่รอคำเชิญ แล้วก้มมองพื้นที่พังเสียหายด้วยแววตาที่บอกเล่าว่าเห็นมาตั้งแต่ต้นจนจบ “ลุงเคยปั่นจักรยานที่นี่ทุกเช้าเลยนะหนู ตั้งแต่วันแรกที่เค้าเปิดให้ใช้ได้ ทางสวยดีนะ ปูเรียบ มีไฟ มีม้านั่ง” ลุงปันพูดพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยแผ่นพื้นคอนกรีตที่หลุดออกมากองอยู่ข้างเท้า “แต่ไม่นานเลย ไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำ […]

Beachlover

March 27, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 19 หาดกว้างคือความเป็นธรรม

ทั้งสามคนกลับมาที่หาดสมิหลาอีกครั้งในช่วงเย็นวันนั้น หาดสมิหลายังมีคนเดินอยู่เรื่อยๆ ไม่ใช่คนที่ตั้งใจมาถ่ายรูปอย่างเดียว แต่เป็นคนที่มาใช้พื้นที่วิ่งออกกำลังกาย เดินเล่นกับครอบครัว พาเด็กเล็กมาสัมผัสน้ำทะเลเป็นครั้งแรก นั่งมองฟ้าแบบไม่ต้องซื้ออะไรสักอย่าง เม็ดทรายเดินช้าๆ กับน้ำฝนและหยก เหยียบไปบนทรายแน่นๆ หาดกว้างทำให้ทุกคนมีพื้นที่ของตัวเองได้โดยไม่ต้องเบียดกัน และเม็ดทรายคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องสวยงามอย่างเดียว แต่มันคือความเป็นธรรมในรูปที่จับต้องได้ที่สุด “แปลกนะ” หยกพูด “พี่เคยคิดว่าความเป็นธรรมเป็นเรื่องบนโต๊ะประชุม เป็นเรื่องกฎหมาย เป็นเรื่องนโยบาย”เธอกวาดสายตาไปรอบๆ “แต่พอมาอยู่บนหาดกว้างๆ แบบนี้ มันเหมือนทุกคนได้สิทธิพื้นฐานเท่าๆ กัน” น้ำฝนยิ้มเล็กน้อยตามประสานักกฎหมายที่เรียนเรื่องนี้มาโดยตรง “เพราะพื้นที่สาธารณะมันคือ ‘สิทธิ’ แบบไม่ต้องมีคำอธิบายเยอะ” เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ “หาดกว้างหมายถึง คนแก่เดินได้ เด็กวิ่งได้ รถเข็นเข็นได้ คนที่ไม่มีเงินก็มาได้ คนที่อยากเงียบ ก็มีมุมเงียบ คนที่อยากคึกคักก็มีโซนคึกคัก” เม็ดทรายพยักหน้า “และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะหาดยังทำหน้าที่ของมัน รับพลังงานคลื่น สร้างพื้นทราย และรักษาพื้นที่ให้คน” เสียงกีบม้าดังมาแต่ไกล ตึก…ตึก…ตึก…เดชจูงม้าเข้ามาใกล้ คนอยู่บนอานม้าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก กอดคอม้าแน่นแบบกลัวนิดๆ แต่ตาเป็นประกายแบบชอบสุดๆ “เด็กๆ ชอบมากเลยฝน” เดชพูดกับฝน “ถ้าหาดแคบหรือขรุขระ เขาจะไม่กล้าขี่เลย” น้ำฝนพยักหน้า “เพราะมันไม่ปลอดภัยใช่ไหมคะพี่” เดชยิ้ม “ใช่ แล้วมันก็ไม่ใช่แค่เรื่องการทำมาหากินของพี่นะ” […]

Beachlover

February 5, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 18 ม้าเดินได้ เพราะหาดยังอยู่

หาดสมิหลา ชื่อที่ใครๆ ก็รู้จักแต่สิ่งที่เม็ดทรายอยากให้คนจำ ไม่ใช่แค่รูปปั้นนางเงือก ไม่ใช่แค่ภาพถ่ายคู่ทะเลเป็น “ความกว้าง” ของชายหาดที่ทำให้กิจกรรมทุกอย่างบนหาดเกิดขึ้นได้ วันนี้ลมดี ฟ้าสว่าง หาดยาวราว 3.3 กิโลเมตรทอดตัวเป็นเส้นโค้งสวยงาม และพอเดินไปทางเหนือ เงาของต้นสนเริ่มหนาขึ้น นั่นคือแหลมสนอ่อน พื้นที่ที่เหมือนหาดกำลังยิ้มกว้างกว่าเดิม “นี่แหละที่พี่ชอบ” หยกพูดพลางสูดลมหายใจ “หาดกว้างๆ เดินแล้วหัวโล่ง” น้ำฝนยิ้ม เธอดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้งที่ลงพื้นที่“หาดท่องเที่ยวกลางเมืองที่คนใช้ได้จริง มันควรเป็นแบบนี้เนอะ” เม็ดทรายกำลังจะตอบ แต่เสียงกีบม้ากระทบทรายดังเป็นจังหวะเข้ามาก่อนตึก…ตึก…ตึก…นักท่องเที่ยวคนหนึ่งอยู่บนหลังม้า ที่กำลังถูกจูงเดินเลียบชายหาดช้าๆ ผ่านกลุ่มคนที่กำลังเดินเล่น ถ่ายรูป และหัวเราะกันแบบไม่ต้องรีบ เม็ดทรายเผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว“ฝนดูสิ” เธอชี้ “กิจกรรมแบบนี้มันเกิดขึ้นได้เพราะหาดมันกว้างและยาวต่อเนื่องพอ’” น้ำฝนมองตาม แล้วตอบเหมือนพูดกับตัวเอง“ถ้าไม่มีหาด ม้าก็เดินไม่ได้” หยกเสริมทันที “ไม่ใช่แค่ม้า”เธอกวาดสายตาไปทั่ว “กิจกรรมท่องเที่ยวหลายอย่างก็ทำไม่ได้ ถ้าหาดไม่กว้าง ไม่มีพื้นที่ให้คนกระจายตัว ไม่มีที่ให้เด็กวิ่ง ไม่มีที่ให้ร้านค้าตั้งแบบไม่เบียดกัน” เม็ดทรายพยักหน้า “ชายหาดไม่ใช่แค่พื้นทราย มันคือพื้นที่สาธารณะที่สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจโดยแทบไม่ต้องติดตั้งอะไรเพิ่มเลย แค่ต้องรักษามันไว้ก็พอ” พวกเธอเดินต่อไปทางแหลมสนอ่อน เงาสนยาวขึ้น ลมเย็นขึ้น และทรายใต้เท้าดูแน่นขึ้นอย่างน่าประหลาดเม็ดทรายหยุดยืนมองแนวต้นสนและผืนทรายกว้างที่เหมือนจะงอกออกมาจากฝั่ง “ที่นี่มีแผ่นดินงอกประมาณ 500 ไร่ใช่ไหม” น้ำฝนถาม เหมือนทดสอบความจำของตัวเอง […]

Beachlover

January 26, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 17 ทรายที่ใช่…ไม่ใช่แค่ทราย

เสียงคลื่นที่ชลาทัศน์ยังเหมือนเดิม แต่เม็ดทรายรู้สึกว่า “เรื่องเล่า” ของหาดนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเรื่องเล่าที่ถูกเริ่มใหม่หลายครั้ง ด้วยความหวังชื่อเดียวกันว่า “เติมทรายชายหาด” แต่ความหวังนั้นกลับสะดุดซ้ำๆ ด้วยเหตุผลคนละแบบในแต่ละรอบ เหมือนหาดกำลังบอกว่า การเติมทรายไม่ใช่เวทมนตร์ และที่สำคัญมันไม่ใช่วิธีที่ทำแบบเดิมๆ แล้วจะสำเร็จเหมือนกันทุกที่ น้ำฝนเปิดแฟ้มเอกสารให้เม็ดทรายดู แผ่นกระดาษบางๆ เต็มไปด้วยตัวเลข ปี พ.ศ. และคำที่อ่านแล้วเจ็บแบบแห้งๆ เช่น “ไม่แล้วเสร็จ” “ไม่เป็นไปตามแผน” “ปรับวิธีการ” “เติมทรายไม่เต็ม” “เติมทรายสะดุด” หยกยืนเงียบ แต่สายตาไม่เงียบ เธอมองสลับระหว่างเอกสารกับแนวหาด เหมือนพยายามต่อภาพว่า “ตัวหนังสือ” กับ “ทรายจริง” มันเชื่อมกันตรงไหน “รอบแรก ปี 2555” น้ำฝนเริ่มเล่า น้ำเสียงเหมือนคนอ่านคำพิพากษาให้ตัวเองฟัง “ทำโดยแทบไม่ได้ศึกษาก่อน ใช้ทรายละเอียดมาก ละเอียดจนเกือบเป็นโคลน” เม็ดทรายหลับตาแว้บหนึ่ง เหมือนภาพเม็ดตะกอนเล็กๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาทันที“ทรายละเอียดเกินไป มันไม่ใช่แค่ทำให้สีของน้ำขุ่นขึ้นนะฝน” เธอพูดช้า ๆ“มันมีเรื่องทางฟิสิกส์ด้วย ตะกอนเม็ดเล็กจะถูกยกตัวง่าย เคลื่อนย้ายง่าย และสูญเสียเร็ว” น้ำฝนพยักหน้า “ผลคือ ตะกอนหายไปกว่า 70% ภายใน 6 […]

Beachlover

January 23, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 16 ตะไคร่บนกำแพง และคำถามบนหาดชลาทัศน์

หาดชลาทัศน์ยาวกว่า 4.5 กิโลเมตร วางแนวในทิศเหนือใต้ตั้งแต่หัวนายแรงถึงนางเงือกรอยต่อกับหาดสมิหลา แต่ในสายตาเม็ดทราย มันเหมือน “บทเรียนยาว” ที่ถูกเขียนซ้ำด้วยลายมือเดิมหลายรอบ รอดักทราย กำแพงหินทิ้ง กำแพงกระสอบทั้งเล็กทั้งใหญ่ แล้วก็การเติมทรายชายหาดถึงสามครั้ง “นี่มันหาดท่องเที่ยวใจกลางเมืองสงขลาเลยนะทราย” น้ำฝนพูดเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงมีความไม่เข้าใจซ่อนอยู่“แต่ทำไมเราถึงยอมให้มันกลายเป็นสนามทดลองของโครงสร้างที่ยืดยาวแบบนี้” หยกเดินนำหน้าไปตามแนวกำแพงกระสอบ เธอเงียบกว่าใคร แต่สายตาคมเหมือนกำลังเก็บรายละเอียดทีละจุด รอยยุบ รอยทรุด รอยขาด และรอยเปลี่ยนสีของน้ำที่กระทบโครงสร้าง “มันไม่ใช่แค่เรื่องสวยไม่สวยนะ” เม็ดทรายพูดเบา ๆ “มันคือสัญญาณว่าหาดกำลังพยายามบอกอะไรเราอยู่ แต่เรายังตอบด้วยภาษาเดิม” น้ำฝนก้าวลงไปใกล้กำแพงกระสอบเพื่อจะถ่ายรูปมุมต่ำให้เห็นระดับน้ำกับแนวถุงกระสอบชัดๆ เธอเหยียบลงบนพื้นผิวสีเขียวคล้ำ แล้วจู่ๆ ร่างก็เซไปข้างหน้าแบบเกือบล้ม “เฮ้ย!” หยกร้อง พร้อมคว้าแขนน้ำฝนไว้ทัน ฝนหายใจแรงนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะแห้งๆ “เกือบไป ลื่นมาก ตะไคร่เต็มเลย” เม็ดทรายก้มลงมองผิวกำแพงกระสอบ ตะไคร่น้ำเกาะแน่นเหมือนพรมบางๆ ที่ธรรมชาติทอทับบนสิ่งที่มนุษย์สร้าง“นี่ๆเห็นไหม” เธอพูดกับฝน “นี่คือภาพเล็กๆ ของปัญหาใหญ่ โครงสร้างไม่เคยอยู่โดดเดี่ยว มันดึงทั้งคลื่น กระแส ตะกอน และชีวิตเล็กๆ เข้ามาอยู่ด้วย” น้ำฝนมองลงไปที่พื้น แล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ “แต่ในหาดท่องเที่ยวกลางเมือง ความเสี่ยงแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย”เธอใช้คำว่า […]

Beachlover

January 22, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 15 กำแพงกันคลื่นบ่ออิฐ-เกาะแต้ว กับหาดผืนสุดท้าย

ทั้งสามคนขับรถต่อ มุ่งหน้าเมืองสงขลาบนถนนเลียบฝั่งเส้นเดิมอีกเล็กน้อย มาหยุดอยู่บนกำแพงกันคลื่น ทางทิศเหนือของเขื่อนกันคลื่นนอกชายฝั่งตัวสุดท้าย ตรงนี้มีโครงสร้างกำแพงกันคลื่นแบบหินใหญ่เรียงยาวต่อเนื่องกันไปทางทิศเหนือกว่า 3.5 กิโลเมตร เม็ดทรายหันกลับไปมองแนวชายฝั่งไกลๆ จากนาทับไปทางบ่ออิฐ เกาะแต้ว เธอพูดช้าๆ เหมือนกำลังบันทึกประโยคนี้ไว้สำหรับอนาคต “แนวชายฝั่งจากปากร่องน้ำนาทับจึงถึงหัวนายแรงตรงโน้น ยาวสัก 14.5 กิโลเมตร เห็นจะได้ แต่หาดธรรมชาติที่ยังไม่มีโครงสร้างเหลืออยู่จริงๆ แค่ประมาณ 5 กิโลเมตรเท่านั้น” หยกกับน้ำฝนพยักหน้าและพูดเกือบจะพร้อมกัน “และ 5 กิโลเมตรนั้น…คือหาดผืนสุดท้ายของคนรุ่นหลัง” หยกมองไปทางทิศเหนือ “แล้วถ้าเรายังเลือกวิธีเดิม ปิดด้วยกำแพง เติมเขื่อนกันคลื่น ไปเรื่อยๆ มันจะลามไปถึงไหน” เม็ดทรายมองไปทางเส้นขอบฟ้า เสียงเธอเบาลง แต่คมขึ้น “ถ้าเรายังแก้แบบเดิม หาดทางเหนือของปากร่องน้ำนาทับไปจนถึงหัวนายแรง จะค่อยๆ หายไป ไม่ใช่เพราะทะเลอยากเอาไป แต่เพราะเราตัดทางเดินของทราย แล้วเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้” เสียงลุงชาวประมงที่เจอเมื่อกี้แทรกเบาๆ เข้ามาในหัว เหมือนสรุปด้วยภาษาคนทะเล“หาดมันไม่ตายทีเดียวหรอกนะพวกหนู มันตายทีละนิด จนวันหนึ่งเราถึงเพิ่งรู้ว่า ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว” ก่อนกลับ เม็ดทรายหันไปมองแนวกำแพงอีกครั้ง แล้วพูดเหมือนถามทะเล มากกว่าถามคน“เรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันคลื่น…หรือเรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันความจริงว่าเราทำให้หาดหายไปเอง” ฝนเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ปิดลง“บางครั้ง…สิ่งที่เราต้องทำ น่าจะเป็นความกล้าที่จะหยุดทำซ้ำ” เม็ดทรายพยักหน้า […]

Beachlover

January 17, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 14 นาทับ

“นี่หาดด้านเหนือของปากร่องน้ำนาทับใช่ไหมพี่หยก” เม็ดทรายถาม ทั้งที่คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าเรียกตามความทรงจำของคนที่เคยมา หาดควรจะกว้างพอให้เดินช้าๆ แล้วค่อยๆ ได้ยินเสียงคลื่นเรียงเป็นจังหวะ แต่วันนี้เสียงแรกที่ดังขึ้นในหัวเม็ดทรายกลับเป็นเสียงคลื่นกระแทกกำแพง แล้วสะท้อนกลับเหมือนคำพูดที่ไม่เคยมีใครตั้งใจฟังกันจริงๆ หยกจอดรถข้างทาง เงยหน้ามองแนวโครงสร้างชายฝั่งที่ต่อกันไปเรื่อยๆ จนปลายสายตา“เมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้…” หยกพูดเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า เม็ดทรายไม่ได้ตอบ เธอเดินลงไปใกล้กองหิน เอามือแตะผิวคอนกรีตที่ยังชื้นจากละอองคลื่น แล้วก้มมองลงไปด้านล่างพื้นทรายแทบไม่เหลือ มีแต่ระดับน้ำที่เข้ามาใกล้กำแพงจนเหมือนกำแพงถูกวางไว้ “ในทะเล” มากกว่า “บนหาด” “เวลาคลื่นมาเจอกองหินแบบนี้ มันไม่เหมือนเจอหาดนะ” เม็ดทรายพูด “หาดมันซับแรง คลื่นมันสลายพลังงานทีละน้อย แต่กำแพงมันสะท้อนแรงกลับ เหมือนเอาพลังงานคืนทะเลทันที แล้วทรายหน้ากำแพงก็ถูกดึงออกไปง่ายขึ้น” หยกพยักหน้า “scour หรือการขุดลึกหน้ากำแพง” “ใช่” เม็ดทรายตอบสั้นๆ แล้วเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อเหมือนกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้“แต่ที่น่ากลัวกว่า scour คือความเคยชิน พอเราเห็นกำแพงแล้วชิน เราก็เริ่มคิดว่าชายหาดต้องเป็นแบบนี้” เสียงรถอีกคันจอดตามมา น้ำฝนลงจากรถพร้อมแฟ้มเอกสารบางๆ ใต้แขน “มาช้าไปหน่อย” น้ำฝนบอก “เมื่อกี้คุยกับชาวบ้านแถวบ่ออิฐ เขาพูดประโยคเดียวที่แทงใจมาก” เม็ดทรายหันไป “ว่าไง” น้ำฝนหันมามองแนวโครงสร้างที่ต่อกันยาว แล้วพูดช้า ๆ “เขาบอกว่า ตอนนี้บ้านปลอดภัย แต่ไม่แน่ใจว่าหาดของลูกหลานยังจะอยู่ต่อไปไหม” […]

Beachlover

January 17, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 13 บ้านสวนกง

ทันที่ที่หัวรถเลี้ยวเข้าสู่อาณาเขตของบ้านสวนกง เม็ดทรายตะลึงกับสันทรายชายฝั่งทะเลขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วยต้นสน และป่าหาดชาย “ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย สันทรายแบบนี้”  “คนที่นี่เค้าบอกว่าเป็นสันทรายโบราณอายุมากกว่า 6,000 ปีเชียวนา (https://www.facebook.com/lynstheshanghaicafe/videos/567000467580231/) สวยไหมหล่ะ ชั้นกับพี่หยกเคยมาใช้พื้นที่ตรงนี้จัดกิจกรรมเชิงอนุรักษ์บ่อยๆ บรรยากาศมันได้มากๆ” น้ำฝนเล่าพร้อมชี้มือไม้ไปตามตำแหน่งต่างๆบนสันทรายที่เธอเคยมาใช้พื้นที่เพื่อจัดกิจกรรมใต้ทิวสน “นอกจากสวยแล้วมันยังมีคุณค่าอื่นด้วยนะ สันทรายเนี่ย” เม็ดทรายยังไม่ทันอธิบายความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาให้เพื่อนฟังก็มีเด็กสาววัยรุ่นวิ่งตรงมาหาทั้งสามคนที่ยืนอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของสันทรายโบราณ “พี่หยก พี่ฝน หวัดดีค่ะ” นั่นคือน้องย๊ะ หรือเจ้าย๊ะที่น้ำฝนกล่าวถึง ลูกสาวชาวประมง เกิดและโตที่นี่ ย๊ะเคยเข้าร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมหลากหลายกิจกรรม รวมถึงเป็นแกนนำในการจัดกิจกรรมเชิงอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากความที่เป็นลูกทะเล และมีบ้านริมทะเล ย๊ะจึงอินกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ ย๊ะพาทุกคนเดินเล่นไปบนสันทราย และเดินเลาะริมชายหาดไปดูเรือประมงพื้นบ้านของครอบครัวเธอ พลางอัพเดทประเด็นสิ่งแวดล้อมใหม่ๆกับทั้งสามคน  “ไว้พี่ทรายมาหาย๊ะอีกนะ เมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ จะได้พาออกเลไปดำน้ำฟังเสียงปลา” ย๊ะเชิญชวนเม็ดทรายหลังทั้งสองคนได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวของทะเลจะนะ และเม็ดทรายได้ประหลาดใจกับทักษะพิเศษในการฟังเสียงปลาของย๊ะที่ถูกถ่ายทอดทางสายเลือดมาจากพ่อของเธอ  “ไว้พี่ต้องไปหาข้อมูลเพิ่มเติมละ ว่า ดูหลำ นี่เค้าฝึกกันยังไง” (https://www.facebook.com/watch/?v=2791732367767865) เม็ดทรายพูดพลางก้าวขึ้นรถพร้อมคนอื่นๆ และอำลาบ้านสวนกงพร้อมคำถามในหัวมากมายว่า ที่แห่งนี้รึที่จะมีการพัฒนาเป็นนิคมอุตสาหกรรมและท่าเทียบเรือน้ำลึก (https://beachlover.net/สันทราย-สวนกง-ท่าเรือ/ ) (https://properea.com/port-of-songkhla-10-05-2019-10-05-2019/) แล้วสันทรายโบราณ รวมถึงทรัพยากรในทะเลที่อุดมสมบูรณ์จะเปลี่ยนแปลงไปยังไง มันจำเป็นขนาดไหนกัน รถเคลื่อนผ่านสันทรายที่ทอดยาวหลายกิโลเมตรจากบ้านสวนกงเรื่อยมาทางทิศเหนือ ทิวสนบนสันทรายค่อยๆห่างออกและเลือนหายไป ต่างกับเครื่องหมายคำถามมากมายในหัวเม็ดทรายตอนนี้ ที่ยังคงแจ่มชัดและยังไม่จางหายไป

Beachlover

December 20, 2022

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 12 เทพา สะกอม

เช้าวันรุ่นขึ้นกระบะสองประตูมาบีบแตรรออยู่หน้าบ้านน้ำฝน พร้อมคำทักทายแบบอิสลาม “อัสซะลามุอะลัยกุม” (https://th.wikipedia.org/wiki/อัสซะลามุอะลัยกุม) น้ำฝนแนะนำเม็ดทรายให้รู้จักหยก นักศึกษาปริญญาโทด้านสิ่งแวดล้อม ม.อ. “หวัดดีค่ะพี่หยก ขอบคุณพี่มากๆเลย ถ้าไม่ได้พี่พวกเราต้องตัวดำก้นพังกันแน่ๆ”  “พี่ทำงานเกี่ยวกับต้นน้ำบนเขา อยากรู้ว่าที่ปลายน้ำที่ออกทะเลมันเป็นยังไง ดีเหมือนกันแหล่ะ ได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” ระหว่างทางหาดใหญ่-เทพา ทั้ง 3 คนได้ถกปัญหาสิ่งแวดล้อมกันอย่างสนุกถูกคอ รู้ตัวอีกทีหยกก็พารถมาจอดที่สันทรายขนาดใหญ่กว้างสุดลูกหูลูกตา มีพืชปกคลุมสันทรายนี้อย่างประปราย “โห! กว้างกว่าที่ส่องจาก Google เยอะเลย” เม็ดทรายตื่นเต้นกับภาพชายหาดสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า ทั้งสามกึ่งวิ่งกึ่งเดินจากถนนดินที่จอดรถไปยังชายหาด ระหว่างทางต้องฝ่าดงหญ้าลูกลมที่มีหนามแหลมคม ซึ่งเป็นพืชพื้นถิ่นที่ขึ้นอยู่บริเวณหาดทรายแห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว (https://www.dmcr.go.th/detailAll/23795/nws/141) “เหนื่อยไม่เบาเลยนะเนี่ย ทำไมหาดตรงนี้มันถึงกว้างขนาดนี้อ่ะ” น้ำฝนถามอย่างประหลาดใจ แม้จะเป็นคนสงขลาแต่ไม่มีโอกาสได้มาเยี่ยมเยือนหาดแถบนี้เลย” “นี่ตกลงใครเป็นคนสงขลากันแน่ แกไม่รู้เลยรึว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่” เม็ดทรายหยอกเพื่อนแรงๆ “เออเน่อะ แต่ไม่เคยมา และถึงมาก็ไม่มีความรู้เรื่องอะไรแบบนี้เลยอ่ะ” น้ำฝนซึ่งไม่มีความรู้มากนักเรื่องชายหาด แต่สนอกสนใจด้านสิ่งแวดล้อมตอบเพื่อน “เห็นกองหินไกลๆตรงโน้นไหม ยาวๆออกไปในทะเลน่ะ เค้าเรียกกันว่า เขื่อนกันทรายและคลื่นปากร่องน้ำ หรือ Jetty” (https://beachlover.net/jetty/) “ยาวมากเลยนะ ลองวัดระยะดูมันมากกว่าครึ่งโลอีก” หยกผู้มีทักษะการค้นข้อมูลมากกว่าน้องๆตามประสานักศึกษาปริญญาโทพูดพลางเอาหน้าจอ Smartphone ที่เปิด Application Google Earth […]

Beachlover

December 13, 2022

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 11 หาดใหญ่

เม็ดทรายไม่ได้รู้ตัวเลยว่ารถตู้ได้พาเธอเดินทางข้ามจากปัตตานีมายังสงขลาเรียบร้อยแล้ว ด้วยสองข้างทางที่เหมือนๆกันหมด บนถนนหมายเลข 43 ที่วิ่งระหว่างปัตตานี-สงขลา ทะเลแรกของสงขลาที่เธอได้ชะเง้อมองผ่านกระจกรถตู้จากที่นั่งด้านขวาคือ หาดทางทิศเหนือของปากร่องน้ำเทพา อ.เทพา เพราะถนนสายหลักที่รถตู้วิ่งนั้นตัดประชิดชายหาดมากๆ เธอจึงได้เห็นภาพชายหาดแถบเทพาแบบเต็มอิ่มยาวๆ “โห! น้ำทะเลสีสวยจัง สวยกว่าที่คิดเยอะเลย” เม็ดทรายพึมพำในใจ ด้วยภาพของชายหาดสงขลาที่เธอเคยได้ฟังจากอาจารย์ของเธอสมัยเรียนตอนปี 3 นั้น ไม่ค่อยมีทะเลหรือหาดแถวไหนที่สวยสะดุดตาสักเท่าไหร่ ครั้นได้เห็นน้ำทะเลสีฟ้าเข้มตัดกับท้องฟ้าสีใส และป่าชายหาดสีเขียวริมทะเลแบบนี้ จึงเป็นภาพที่เกินจินตนาการในหัวไปไม่น้อย ทันทีที่รถตู้จอดที่ตลาดเกษตร ปลายทางของรถตู้เส้นทางปัตตานี-หาดใหญ่ เด็กสาวท่าทางทะมัดทะแมงวิ่งปรี่เข้ามาประชิดตัวรถ “มาจนได้ ดีใจชะมัด” นั่นคือน้ำฝน เพื่อนที่เพิ่งเรียนจบนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ม.อ.) หมาดๆในเวลาใกล้เคียงกับเม็ดทราย น้ำฝนกับเม็ดทรายเคยร่วมกิจกรรมเชิงอนุรักษ์ด้วยกันที่บางแสนเมื่อสองปีก่อน จากนั้นก็ติดต่อกันอยู่เสมอ “ต้องเริ่มจากไก่ทอดหาดใหญ่ ใบเหลียงผัดไข่ ปิดท้ายด้วยร้านน้ำชาตอนค่ำ” น้ำฝนเล่าแผนการพาไปชิมของเธอให้เม็ดทรายฟังตามประสาเจ้าถิ่นทันทีที่กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์ พาหนะคู่กายเด็ก ม.อ.  “นี่ๆ สนใจแต่เรื่องกินไม่เปลี่ยนเลยนะแก จะไม่ถามสักหน่อยหรือว่า เรามีแผนการอะไรยังไงที่สงขลาเนี่ย” เม็ดทรายแซวขณะที่กระโดดขึ้นซ้อนท้ายและกอดเอวน้ำฝนจนแน่นตามประสาเด็ก กทม ที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับการนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บนถนนสายใหญ่ๆแบบนี้  “เออ นั่นดิ ไม่รู้หล่ะ ไปเติมพลังให้ท้องอิ่มก่อน กินไปคุยไปก็ได้นิ” จากนั้นน้ำฝนก็บิดอย่างรวดเร็วมายังร้านน้ำชาเจ้าประจำของเด็ก ม.อ. ที่ร้านน้ำชา เม็ดทรายกางแผนที่ที่พกติดตัวมาให้เพื่อนดูพร้อมชี้โน่นนี่ในแผนที่พร้อมคำอธิบายอย่างละเอียด […]

Beachlover

December 6, 2022
1 2 3 4