การเดินทางของเม็ดทราย

เสียงคลื่นที่ชลาทัศน์ยังเหมือนเดิม แต่เม็ดทรายรู้สึกว่า “เรื่องเล่า” ของหาดนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเรื่องเล่าที่ถูกเริ่มใหม่หลายครั้ง ด้วยความหวังชื่อเดียวกันว่า “เติมทรายชายหาด” แต่ความหวังนั้นกลับสะดุดซ้ำๆ ด้วยเหตุผลคนละแบบในแต่ละรอบ เหมือนหาดกำลังบอกว่า การเติมทรายไม่ใช่เวทมนตร์ และที่สำคัญมันไม่ใช่วิธีที่ทำแบบเดิมๆ แล้วจะสำเร็จเหมือนกันทุกที่ น้ำฝนเปิดแฟ้มเอกสารให้เม็ดทรายดู แผ่นกระดาษบางๆ เต็มไปด้วยตัวเลข ปี พ.ศ. และคำที่อ่านแล้วเจ็บแบบแห้งๆ เช่น “ไม่แล้วเสร็จ” “ไม่เป็นไปตามแผน” “ปรับวิธีการ” “เติมทรายไม่เต็ม” “เติมทรายสะดุด” หยกยืนเงียบ แต่สายตาไม่เงียบ เธอมองสลับระหว่างเอกสารกับแนวหาด เหมือนพยายามต่อภาพว่า “ตัวหนังสือ” กับ “ทรายจริง” มันเชื่อมกันตรงไหน “รอบแรก ปี 2555” น้ำฝนเริ่มเล่า น้ำเสียงเหมือนคนอ่านคำพิพากษาให้ตัวเองฟัง “ทำโดยแทบไม่ได้ศึกษาก่อน ใช้ทรายละเอียดมาก ละเอียดจนเกือบเป็นโคลน” เม็ดทรายหลับตาแว้บหนึ่ง เหมือนภาพเม็ดตะกอนเล็กๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาทันที“ทรายละเอียดเกินไป มันไม่ใช่แค่ทำให้สีของน้ำขุ่นขึ้นนะฝน” เธอพูดช้า ๆ“มันมีเรื่องทางฟิสิกส์ด้วย ตะกอนเม็ดเล็กจะถูกยกตัวง่าย เคลื่อนย้ายง่าย และสูญเสียเร็ว” น้ำฝนพยักหน้า “ผลคือ ตะกอนหายไปกว่า 70% ภายใน 6 […]

หาดชลาทัศน์ยาวกว่า 4.5 กิโลเมตร วางแนวในทิศเหนือใต้ตั้งแต่หัวนายแรงถึงนางเงือกรอยต่อกับหาดสมิหลา แต่ในสายตาเม็ดทราย มันเหมือน “บทเรียนยาว” ที่ถูกเขียนซ้ำด้วยลายมือเดิมหลายรอบ รอดักทราย กำแพงหินทิ้ง กำแพงกระสอบทั้งเล็กทั้งใหญ่ แล้วก็การเติมทรายชายหาดถึงสามครั้ง “นี่มันหาดท่องเที่ยวใจกลางเมืองสงขลาเลยนะทราย” น้ำฝนพูดเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงมีความไม่เข้าใจซ่อนอยู่“แต่ทำไมเราถึงยอมให้มันกลายเป็นสนามทดลองของโครงสร้างที่ยืดยาวแบบนี้” หยกเดินนำหน้าไปตามแนวกำแพงกระสอบ เธอเงียบกว่าใคร แต่สายตาคมเหมือนกำลังเก็บรายละเอียดทีละจุด รอยยุบ รอยทรุด รอยขาด และรอยเปลี่ยนสีของน้ำที่กระทบโครงสร้าง “มันไม่ใช่แค่เรื่องสวยไม่สวยนะ” เม็ดทรายพูดเบา ๆ “มันคือสัญญาณว่าหาดกำลังพยายามบอกอะไรเราอยู่ แต่เรายังตอบด้วยภาษาเดิม” น้ำฝนก้าวลงไปใกล้กำแพงกระสอบเพื่อจะถ่ายรูปมุมต่ำให้เห็นระดับน้ำกับแนวถุงกระสอบชัดๆ เธอเหยียบลงบนพื้นผิวสีเขียวคล้ำ แล้วจู่ๆ ร่างก็เซไปข้างหน้าแบบเกือบล้ม “เฮ้ย!” หยกร้อง พร้อมคว้าแขนน้ำฝนไว้ทัน ฝนหายใจแรงนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะแห้งๆ “เกือบไป ลื่นมาก ตะไคร่เต็มเลย” เม็ดทรายก้มลงมองผิวกำแพงกระสอบ ตะไคร่น้ำเกาะแน่นเหมือนพรมบางๆ ที่ธรรมชาติทอทับบนสิ่งที่มนุษย์สร้าง“นี่ๆเห็นไหม” เธอพูดกับฝน “นี่คือภาพเล็กๆ ของปัญหาใหญ่ โครงสร้างไม่เคยอยู่โดดเดี่ยว มันดึงทั้งคลื่น กระแส ตะกอน และชีวิตเล็กๆ เข้ามาอยู่ด้วย” น้ำฝนมองลงไปที่พื้น แล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ “แต่ในหาดท่องเที่ยวกลางเมือง ความเสี่ยงแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย”เธอใช้คำว่า […]

ทั้งสามคนขับรถต่อ มุ่งหน้าเมืองสงขลาบนถนนเลียบฝั่งเส้นเดิมอีกเล็กน้อย มาหยุดอยู่บนกำแพงกันคลื่น ทางทิศเหนือของเขื่อนกันคลื่นนอกชายฝั่งตัวสุดท้าย ตรงนี้มีโครงสร้างกำแพงกันคลื่นแบบหินใหญ่เรียงยาวต่อเนื่องกันไปทางทิศเหนือกว่า 3.5 กิโลเมตร เม็ดทรายหันกลับไปมองแนวชายฝั่งไกลๆ จากนาทับไปทางบ่ออิฐ เกาะแต้ว เธอพูดช้าๆ เหมือนกำลังบันทึกประโยคนี้ไว้สำหรับอนาคต “แนวชายฝั่งจากปากร่องน้ำนาทับจึงถึงหัวนายแรงตรงโน้น ยาวสัก 14.5 กิโลเมตร เห็นจะได้ แต่หาดธรรมชาติที่ยังไม่มีโครงสร้างเหลืออยู่จริงๆ แค่ประมาณ 5 กิโลเมตรเท่านั้น” หยกกับน้ำฝนพยักหน้าและพูดเกือบจะพร้อมกัน “และ 5 กิโลเมตรนั้น…คือหาดผืนสุดท้ายของคนรุ่นหลัง” หยกมองไปทางทิศเหนือ “แล้วถ้าเรายังเลือกวิธีเดิม ปิดด้วยกำแพง เติมเขื่อนกันคลื่น ไปเรื่อยๆ มันจะลามไปถึงไหน” เม็ดทรายมองไปทางเส้นขอบฟ้า เสียงเธอเบาลง แต่คมขึ้น “ถ้าเรายังแก้แบบเดิม หาดทางเหนือของปากร่องน้ำนาทับไปจนถึงหัวนายแรง จะค่อยๆ หายไป ไม่ใช่เพราะทะเลอยากเอาไป แต่เพราะเราตัดทางเดินของทราย แล้วเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้” เสียงลุงชาวประมงที่เจอเมื่อกี้แทรกเบาๆ เข้ามาในหัว เหมือนสรุปด้วยภาษาคนทะเล“หาดมันไม่ตายทีเดียวหรอกนะพวกหนู มันตายทีละนิด จนวันหนึ่งเราถึงเพิ่งรู้ว่า ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว” ก่อนกลับ เม็ดทรายหันไปมองแนวกำแพงอีกครั้ง แล้วพูดเหมือนถามทะเล มากกว่าถามคน“เรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันคลื่น…หรือเรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันความจริงว่าเราทำให้หาดหายไปเอง” ฝนเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ปิดลง“บางครั้ง…สิ่งที่เราต้องทำ น่าจะเป็นความกล้าที่จะหยุดทำซ้ำ” เม็ดทรายพยักหน้า […]

“นี่หาดด้านเหนือของปากร่องน้ำนาทับใช่ไหมพี่หยก” เม็ดทรายถาม ทั้งที่คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าเรียกตามความทรงจำของคนที่เคยมา หาดควรจะกว้างพอให้เดินช้าๆ แล้วค่อยๆ ได้ยินเสียงคลื่นเรียงเป็นจังหวะ แต่วันนี้เสียงแรกที่ดังขึ้นในหัวเม็ดทรายกลับเป็นเสียงคลื่นกระแทกกำแพง แล้วสะท้อนกลับเหมือนคำพูดที่ไม่เคยมีใครตั้งใจฟังกันจริงๆ หยกจอดรถข้างทาง เงยหน้ามองแนวโครงสร้างชายฝั่งที่ต่อกันไปเรื่อยๆ จนปลายสายตา“เมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้…” หยกพูดเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า เม็ดทรายไม่ได้ตอบ เธอเดินลงไปใกล้กองหิน เอามือแตะผิวคอนกรีตที่ยังชื้นจากละอองคลื่น แล้วก้มมองลงไปด้านล่างพื้นทรายแทบไม่เหลือ มีแต่ระดับน้ำที่เข้ามาใกล้กำแพงจนเหมือนกำแพงถูกวางไว้ “ในทะเล” มากกว่า “บนหาด” “เวลาคลื่นมาเจอกองหินแบบนี้ มันไม่เหมือนเจอหาดนะ” เม็ดทรายพูด “หาดมันซับแรง คลื่นมันสลายพลังงานทีละน้อย แต่กำแพงมันสะท้อนแรงกลับ เหมือนเอาพลังงานคืนทะเลทันที แล้วทรายหน้ากำแพงก็ถูกดึงออกไปง่ายขึ้น” หยกพยักหน้า “scour หรือการขุดลึกหน้ากำแพง” “ใช่” เม็ดทรายตอบสั้นๆ แล้วเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อเหมือนกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้“แต่ที่น่ากลัวกว่า scour คือความเคยชิน พอเราเห็นกำแพงแล้วชิน เราก็เริ่มคิดว่าชายหาดต้องเป็นแบบนี้” เสียงรถอีกคันจอดตามมา น้ำฝนลงจากรถพร้อมแฟ้มเอกสารบางๆ ใต้แขน “มาช้าไปหน่อย” น้ำฝนบอก “เมื่อกี้คุยกับชาวบ้านแถวบ่ออิฐ เขาพูดประโยคเดียวที่แทงใจมาก” เม็ดทรายหันไป “ว่าไง” น้ำฝนหันมามองแนวโครงสร้างที่ต่อกันยาว แล้วพูดช้า ๆ “เขาบอกว่า ตอนนี้บ้านปลอดภัย แต่ไม่แน่ใจว่าหาดของลูกหลานยังจะอยู่ต่อไปไหม” […]

ทันที่ที่หัวรถเลี้ยวเข้าสู่อาณาเขตของบ้านสวนกง เม็ดทรายตะลึงกับสันทรายชายฝั่งทะเลขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วยต้นสน และป่าหาดชาย “ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย สันทรายแบบนี้”  “คนที่นี่เค้าบอกว่าเป็นสันทรายโบราณอายุมากกว่า 6,000 ปีเชียวนา (https://www.facebook.com/lynstheshanghaicafe/videos/567000467580231/) สวยไหมหล่ะ ชั้นกับพี่หยกเคยมาใช้พื้นที่ตรงนี้จัดกิจกรรมเชิงอนุรักษ์บ่อยๆ บรรยากาศมันได้มากๆ” น้ำฝนเล่าพร้อมชี้มือไม้ไปตามตำแหน่งต่างๆบนสันทรายที่เธอเคยมาใช้พื้นที่เพื่อจัดกิจกรรมใต้ทิวสน “นอกจากสวยแล้วมันยังมีคุณค่าอื่นด้วยนะ สันทรายเนี่ย” เม็ดทรายยังไม่ทันอธิบายความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาให้เพื่อนฟังก็มีเด็กสาววัยรุ่นวิ่งตรงมาหาทั้งสามคนที่ยืนอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของสันทรายโบราณ “พี่หยก พี่ฝน หวัดดีค่ะ” นั่นคือน้องย๊ะ หรือเจ้าย๊ะที่น้ำฝนกล่าวถึง ลูกสาวชาวประมง เกิดและโตที่นี่ ย๊ะเคยเข้าร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมหลากหลายกิจกรรม รวมถึงเป็นแกนนำในการจัดกิจกรรมเชิงอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากความที่เป็นลูกทะเล และมีบ้านริมทะเล ย๊ะจึงอินกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ ย๊ะพาทุกคนเดินเล่นไปบนสันทราย และเดินเลาะริมชายหาดไปดูเรือประมงพื้นบ้านของครอบครัวเธอ พลางอัพเดทประเด็นสิ่งแวดล้อมใหม่ๆกับทั้งสามคน  “ไว้พี่ทรายมาหาย๊ะอีกนะ เมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ จะได้พาออกเลไปดำน้ำฟังเสียงปลา” ย๊ะเชิญชวนเม็ดทรายหลังทั้งสองคนได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวของทะเลจะนะ และเม็ดทรายได้ประหลาดใจกับทักษะพิเศษในการฟังเสียงปลาของย๊ะที่ถูกถ่ายทอดทางสายเลือดมาจากพ่อของเธอ  “ไว้พี่ต้องไปหาข้อมูลเพิ่มเติมละ ว่า ดูหลำ นี่เค้าฝึกกันยังไง” (https://www.facebook.com/watch/?v=2791732367767865) เม็ดทรายพูดพลางก้าวขึ้นรถพร้อมคนอื่นๆ และอำลาบ้านสวนกงพร้อมคำถามในหัวมากมายว่า ที่แห่งนี้รึที่จะมีการพัฒนาเป็นนิคมอุตสาหกรรมและท่าเทียบเรือน้ำลึก (https://beachlover.net/สันทราย-สวนกง-ท่าเรือ/ ) (https://properea.com/port-of-songkhla-10-05-2019-10-05-2019/) แล้วสันทรายโบราณ รวมถึงทรัพยากรในทะเลที่อุดมสมบูรณ์จะเปลี่ยนแปลงไปยังไง มันจำเป็นขนาดไหนกัน รถเคลื่อนผ่านสันทรายที่ทอดยาวหลายกิโลเมตรจากบ้านสวนกงเรื่อยมาทางทิศเหนือ ทิวสนบนสันทรายค่อยๆห่างออกและเลือนหายไป ต่างกับเครื่องหมายคำถามมากมายในหัวเม็ดทรายตอนนี้ ที่ยังคงแจ่มชัดและยังไม่จางหายไป

เช้าวันรุ่นขึ้นกระบะสองประตูมาบีบแตรรออยู่หน้าบ้านน้ำฝน พร้อมคำทักทายแบบอิสลาม “อัสซะลามุอะลัยกุม” (https://th.wikipedia.org/wiki/อัสซะลามุอะลัยกุม) น้ำฝนแนะนำเม็ดทรายให้รู้จักหยก นักศึกษาปริญญาโทด้านสิ่งแวดล้อม ม.อ. “หวัดดีค่ะพี่หยก ขอบคุณพี่มากๆเลย ถ้าไม่ได้พี่พวกเราต้องตัวดำก้นพังกันแน่ๆ”  “พี่ทำงานเกี่ยวกับต้นน้ำบนเขา อยากรู้ว่าที่ปลายน้ำที่ออกทะเลมันเป็นยังไง ดีเหมือนกันแหล่ะ ได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” ระหว่างทางหาดใหญ่-เทพา ทั้ง 3 คนได้ถกปัญหาสิ่งแวดล้อมกันอย่างสนุกถูกคอ รู้ตัวอีกทีหยกก็พารถมาจอดที่สันทรายขนาดใหญ่กว้างสุดลูกหูลูกตา มีพืชปกคลุมสันทรายนี้อย่างประปราย “โห! กว้างกว่าที่ส่องจาก Google เยอะเลย” เม็ดทรายตื่นเต้นกับภาพชายหาดสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า ทั้งสามกึ่งวิ่งกึ่งเดินจากถนนดินที่จอดรถไปยังชายหาด ระหว่างทางต้องฝ่าดงหญ้าลูกลมที่มีหนามแหลมคม ซึ่งเป็นพืชพื้นถิ่นที่ขึ้นอยู่บริเวณหาดทรายแห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว (https://www.dmcr.go.th/detailAll/23795/nws/141) “เหนื่อยไม่เบาเลยนะเนี่ย ทำไมหาดตรงนี้มันถึงกว้างขนาดนี้อ่ะ” น้ำฝนถามอย่างประหลาดใจ แม้จะเป็นคนสงขลาแต่ไม่มีโอกาสได้มาเยี่ยมเยือนหาดแถบนี้เลย” “นี่ตกลงใครเป็นคนสงขลากันแน่ แกไม่รู้เลยรึว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่” เม็ดทรายหยอกเพื่อนแรงๆ “เออเน่อะ แต่ไม่เคยมา และถึงมาก็ไม่มีความรู้เรื่องอะไรแบบนี้เลยอ่ะ” น้ำฝนซึ่งไม่มีความรู้มากนักเรื่องชายหาด แต่สนอกสนใจด้านสิ่งแวดล้อมตอบเพื่อน “เห็นกองหินไกลๆตรงโน้นไหม ยาวๆออกไปในทะเลน่ะ เค้าเรียกกันว่า เขื่อนกันทรายและคลื่นปากร่องน้ำ หรือ Jetty” (https://beachlover.net/jetty/) “ยาวมากเลยนะ ลองวัดระยะดูมันมากกว่าครึ่งโลอีก” หยกผู้มีทักษะการค้นข้อมูลมากกว่าน้องๆตามประสานักศึกษาปริญญาโทพูดพลางเอาหน้าจอ Smartphone ที่เปิด Application Google Earth […]

เม็ดทรายไม่ได้รู้ตัวเลยว่ารถตู้ได้พาเธอเดินทางข้ามจากปัตตานีมายังสงขลาเรียบร้อยแล้ว ด้วยสองข้างทางที่เหมือนๆกันหมด บนถนนหมายเลข 43 ที่วิ่งระหว่างปัตตานี-สงขลา ทะเลแรกของสงขลาที่เธอได้ชะเง้อมองผ่านกระจกรถตู้จากที่นั่งด้านขวาคือ หาดทางทิศเหนือของปากร่องน้ำเทพา อ.เทพา เพราะถนนสายหลักที่รถตู้วิ่งนั้นตัดประชิดชายหาดมากๆ เธอจึงได้เห็นภาพชายหาดแถบเทพาแบบเต็มอิ่มยาวๆ “โห! น้ำทะเลสีสวยจัง สวยกว่าที่คิดเยอะเลย” เม็ดทรายพึมพำในใจ ด้วยภาพของชายหาดสงขลาที่เธอเคยได้ฟังจากอาจารย์ของเธอสมัยเรียนตอนปี 3 นั้น ไม่ค่อยมีทะเลหรือหาดแถวไหนที่สวยสะดุดตาสักเท่าไหร่ ครั้นได้เห็นน้ำทะเลสีฟ้าเข้มตัดกับท้องฟ้าสีใส และป่าชายหาดสีเขียวริมทะเลแบบนี้ จึงเป็นภาพที่เกินจินตนาการในหัวไปไม่น้อย ทันทีที่รถตู้จอดที่ตลาดเกษตร ปลายทางของรถตู้เส้นทางปัตตานี-หาดใหญ่ เด็กสาวท่าทางทะมัดทะแมงวิ่งปรี่เข้ามาประชิดตัวรถ “มาจนได้ ดีใจชะมัด” นั่นคือน้ำฝน เพื่อนที่เพิ่งเรียนจบนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ม.อ.) หมาดๆในเวลาใกล้เคียงกับเม็ดทราย น้ำฝนกับเม็ดทรายเคยร่วมกิจกรรมเชิงอนุรักษ์ด้วยกันที่บางแสนเมื่อสองปีก่อน จากนั้นก็ติดต่อกันอยู่เสมอ “ต้องเริ่มจากไก่ทอดหาดใหญ่ ใบเหลียงผัดไข่ ปิดท้ายด้วยร้านน้ำชาตอนค่ำ” น้ำฝนเล่าแผนการพาไปชิมของเธอให้เม็ดทรายฟังตามประสาเจ้าถิ่นทันทีที่กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์ พาหนะคู่กายเด็ก ม.อ.  “นี่ๆ สนใจแต่เรื่องกินไม่เปลี่ยนเลยนะแก จะไม่ถามสักหน่อยหรือว่า เรามีแผนการอะไรยังไงที่สงขลาเนี่ย” เม็ดทรายแซวขณะที่กระโดดขึ้นซ้อนท้ายและกอดเอวน้ำฝนจนแน่นตามประสาเด็ก กทม ที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับการนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บนถนนสายใหญ่ๆแบบนี้  “เออ นั่นดิ ไม่รู้หล่ะ ไปเติมพลังให้ท้องอิ่มก่อน กินไปคุยไปก็ได้นิ” จากนั้นน้ำฝนก็บิดอย่างรวดเร็วมายังร้านน้ำชาเจ้าประจำของเด็ก ม.อ. ที่ร้านน้ำชา เม็ดทรายกางแผนที่ที่พกติดตัวมาให้เพื่อนดูพร้อมชี้โน่นนี่ในแผนที่พร้อมคำอธิบายอย่างละเอียด […]

“นี่มันยาวมากเลยนะ เดินจนเหนื่อยละยังไม่ถึงที” รุ่นพี่เริ่มบ่นปนหอบ หลังเดินไปตามทางคอนกรีตเล็กๆเชื่อมระหว่างที่จอดรถไปยังปลายแหลม “จริงๆคนที่นี่เค้าเรียกแถวนี้ว่าแหลมโพธิ์กันนะพี่ เพราะแต่ก่อนมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่เยอะเลย” คนท้องถิ่นอย่างดาด้าเริ่มเล่าที่มาของชื่อแหลมตาชีในอดีต “คนที่อาศัยอยู่แหลมโพธิ์นี้เมื่อก่อนบ้านอยู่ที่กรือแซะอาชีพหลักคือประมง พอล่องเรือมาหาปลาแถวนี้แล้วเกิดพายุ กลับบ้านไม่ได้ เลยสร้างกระท่อมหลังเล็กๆ เพื่อพักรอคลื่นลมสงบ ต่อมาชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นๆ ก็มาสร้างที่พักเพิ่มมากขึ้นจนถึงตอนนี้ก็มีสภาพอย่างที่เห็น การเดินทางสมัยก่อนค่อนข้างลำบาก ไม่มีถนนและไฟ ต้องใช้เรือเป็นหลัก คนทั่วไปเลยไม่ค่อยรู้จักแหลมโพธิ์ ตอนนี้การเดินทางสะดวกทำให้แหลมโพธิ์เป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้น” ดาด้าเล่าต่อด้วยความภาคภูมิใจกับความรู้ในท้องถิ่นของตนเอง แหลมตาชีหรือแหลมโพธิ์ สัญลักษณ์ที่สำคัญของชายฝั่งทะเลจังหวัดปัตตานี ณ ที่แห่งนี้ตะกอนทรายที่เดินทางเลียบชายฝั่งมาตั้งแต่ปากแม่น้ำโกลกจะเคลื่อนที่มาสะสม เติมเต็มให้แหลมตาชีงอกยื่นยาวออกไปเรื่อยๆ โดยฝั่งซ้ายหรือทิศใต้ของปลายแหลมเป็นป่าชายเลนในอ่าวปัตตานี ส่วนฝั่งขวาหรือทิศเหนือเป็นป่าชายหาดและทะเลฝั่งอ่าวไทย (https://beachlover.net/เม็ดทรายสุดท้ายที่ปลายแหลมตาชี/) “ปลายแหลมมันยื่นยาวขึ้นเกือบทุกปี รูปทรงของสันทรายที่ปลายแหลมก็เปลี่ยนแปลงไปตามกระบวนการทางธรรมชาติตลอด ตรงปลายสุดนี้เป็นสันทรายขนาดใหญ่มากๆ กว้างกว่า 180 เมตรได้ ยื่นยาวออกไปจากแนวป่าสนประมาณ 320 เมตร” เม็ดทรายเริ่มเล่าความรู้ที่ตัวเองค้นเจอผ่าน Smartphone บ้าง “นี่ๆ ดูตรงโน้นสิ มันมีสันทรายเล็กๆตรงปลายแหลม น่าจะเดินข้ามไปได้นะ ไปกันไหม” รุ่นพี่ชี้ชวนน้องๆให้เดินข้ามไปยังสันทรายปลายแหลมที่ตอนนี้พอจะเดินลุยน้ำข้ามไปได้เนื่องจากเป็นช่วงน้ำลงพอดี นักวิชาการบางสำนักชี้ว่า ปลายแหลมนี้กำลังค่อยๆโค้งเข้าไปปิดปากอ่าวปัตตานีในอนาคต ในขณะที่บางสำนักชี้ว่า โอกาสเกิดแบบนั้นน่าจะมีความเป็นไปได้น้อยตราบเท่าที่ยังมีน้ำไหลออกจากปากแม่น้ำปัตตานี “บ้านพี่ที่นรามันไม่มีแหลมทรายสวยๆแบบนี้เลย เท่าที่รู้ก็มีที่นี่กับที่ตะลุมพุก ไว้พอทรายไปตะลุมพุกอย่าลืมถ่ายรูปส่งมาให้ดูบ้างนะ น่าจะสวยเหมือนกัน” รุ่นพี่พูดพลางภาวนาอยู่ในใจว่า […]

หาดตะโล๊ะสะมิแล ตั้งอยู่บนแหลมตาชีหรือแหลมโพธิ์ จ.ปัตตานี ในอดีตเป็นพื้นที่ค่อนข้างรกร้างว่างเปล่า มีบ้านเรือนกระจัดกระจายนับได้ไม่เกิน 10 หลังคาเรือนริมชายหาดแห่งนี้ ตลอดแนวประมาณ 3 กิโลเมตร (https://beachlover.net/ตะโล๊ะสะมิแล-เคยหายไป/) ด้วยเหตุการณ์ความไม่สงบเรียบร้อยในภาคใต้ที่ต่อเนื่องยาวนานมาเกือบ 20 ปี ส่งผลให้พื้นที่นี้ยังถูกพัฒนาไปไม่มาก แต่ในปัจจุบันพบว่าเริ่มมีรีสอร์ทเข้ามาปลูกสร้างริมชายหาดมากมาย ส่วนใหญ่เป็นรีสอร์ทที่ราคาไม่สูงมากนัก และมักจะรองรับลูกค้าเป็นครอบครัวหรือกลุ่มใหญ่ “ชาปัตตานีนี่อร่อยสมชื่อจริงๆ” เม็ดทรายดูดชาฟอดใหญ่ในแก้วซึ่งเหลือชาสีส้มเข้มเพียงก้นแก้วเท่านั้น “ชาทางใต้ก็แบบนี้ทั้งนั้น ที่บ้านพี่แกก็บอกว่าอร่อยเหมือนกันใช่ไหมหล่ะ” รุ่นพี่ท้าวความตอนพาเม็ดทรายไปกินโรตีและชาชักในตลาดริมแม่น้ำบางนรา “กาแฟพี่แก้วนี้ก็อร่อยมากเลยหล่ะ” “นี่ๆๆตรงนั้นมันเคยมีกองหินยาวๆยื่นออกไปด้วยนะทราย ปีที่แล้วเรายังเห็นมันอยู่เลย หายไปไหนแล้วไม่รู้” ดาด้าชี้ชวนให้อีกสองคนละสายตาจากชาเย็นและกาแฟเย็นไปยังชายหาดที่อยู่ตรงหน้าร้านกาแฟที่ทั้งสามคนแวะเติมพลัง “เราพอจำได้ว่ามันมีประมาณ 3 กองเลยนะ ยื่นยาวๆตรงหน้าหาดตรงนี้อ่ะ” “อืม…มันน่าจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้างนะ ไม่น่าจะหายไปง่ายๆแบบนี้” เม็ดทรายพูดพลางกวาดมือและเท้าไปมาบนพื้นทราย “เราก็ว่านะ หินก้อนใหญ่ออก หนักจะตาย” ดาด้าพูดพลางช่วยเพื่อนคุ้ยทรายหน้าหาดตามประสานักกฎมายที่ต้องการหลักฐานเพื่อยืนยัน “มันใช่อันนี้ไหมด้า” รุ่นพี่ตะโกนมาจากอีกฟากที่ห่างไปสัก 20 เมตรได้ “มันมี 3 กองใช่ไหม นี่คงเป็นหนึ่งในนั้น อีก 2 กองหาไม่เจอ” “นี่ไง มันอยู่ใต้ทางเดิน” เม็ดทรายพูดพลางวิ่งเข้าใส่กองหินที่บัดนี้ถูกปิดทับด้านบนด้วยแผ่นไม้ที่ร้านกาแฟนำมาปิดไว้เป็นทางเดินเพื่อใช้ถ่ายรูปริมทะเล ในที่สุดทั้ง 3 […]

รุ่นพี่จอดรถริมชายหาดสาธารณะที่มีผู้คนค่อนข้างบางตาเนื่องจากเป็นช่วงสายๆของวันธรรมดา นี่คือหาดตะโละกาโปร์ หาดท่องเที่ยวของ จ.ปัตตานี ตั้งอยู่ทางไปแหลมตาชี ขับรถจากตัวเมืองปัตตานีประมาณครึ่งชั่วโมง (https://www.pattanicity.go.th/travel/detail/38/data.html) “หาดมันไม่ได้สวยอะไรมากมายเมื่อเทียบกับที่อื่นๆ แต่คนแถบนี้เค้าหาหาดสาธารณะริมทะเลใกล้ๆเมืองแบบนี้ได้ยาก ช่วงเย็นๆหรือวันหยุดนะ คนเพียบเลย ก็มาปูเสื่อซื้ออะไรมากินกันแบบง่ายๆ” ดาด้า พาทั้งสองคนเดินเลียบชายหาดไปเรื่อยๆ พร้อมเล่าบริบทการใช้ประโยชน์ของหาดแห่งนี้ไปพร้อมกัน (https://thai.tourismthailand.org/Attraction/หาดตะโละกาโปร์) “อืม สำหรับคนที่ไม่ได้ต้องการสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรมากมายเวลาเที่ยว แค่มีพื้นที่โล่งๆให้หายใจเต็มๆปอด ซื้ออะไรมากินเองราคาสบายกระเป๋า อยากนั่งตรงไหนก็ได้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าโต๊ะเก้าอี้ มีห้องน้ำบริการ แค่นี้ก็พอแล้วนะพี่ว่า” รุ่นพี่พูดพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “ด้า ตรงไกลๆโน้นคืออะไรน่ะ ที่เราเห็นหาดมันโค้งๆน่ะ” เม็ดทรายถามเพื่อนพลางก้มดูรายละเอียดพื้นที่ผ่าน Google Earth “ชื่ออย่างเป็นทางการคือแหลมตาชี ชาวบ้านที่นี่มักเรียกกันว่า แหลมโพธิ์ เป็นที่ที่เราชอบมากเลยหล่ะ ทรายต้องชอบแน่ๆ แต่ก่อนไปถึงปลายแหลมเราจะพาแวะที่ร้านกาแฟริมหาดก่อน อยากกินอะไรเย็นๆแล้ว ดีไหมพี่” “ได้เลยจ้า ตามสบาย ดีเหมือนกัน อยากเติมคาเฟอีนแก้วที่สองของวัน”