การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 30 : รอยน้ำที่ไม่มีใครมองเห็น
แสงแดดเช้าส่องผ่านต้นมะพร้าวริมถนนสายเล็กๆ ในอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ทั้งสามคนออกเดินทางอีกครั้งหลังหยุดไปสองสามวัน เม็ดทรายนั่งอยู่เบาะหลังของรถที่หยกเป็นคนขับ ส่วนต๊ะนั่งข้างคนขับ กำลังพยายามแกะขนมที่ซื้อจากตลาดเมื่อครู่ “ต๊ะจะกินตั้งแต่เช้าเลยเหรอ” หยกถาม “ก็เราออกจากที่พักตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ผมยังไม่ได้กินอะไรจริงจังเลยพี่” “แล้วข้าวเช้าตะกี้ในตลาดล่ะ” “นั่นมันรองท้องอ่ะพี่” “แกนี่รองท้องได้ตลอดเวลาเลยนะ” เม็ดทรายหัวเราะกับบทสนทนาของทั้งคู่ ก่อนก้มลงดูแผนที่ในโทรศัพท์ วันนี้พวกเขายังอยู่ที่ปากพนัง แต่ไม่ได้จะไปดูชายหาดเหมือนเมื่อวาน จุดหมายแรกเป็นบ้านหลังหนึ่งใกล้คลองที่เชื่อมต่อกับอ่าวปากพนัง บ้านที่เคยถูกน้ำท่วมจากพายุปาบึกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 หกปีผ่านไป น้ำลดลงนานแล้ว ถนนแห้งสนิท บ้านเรือนกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่เม็ดทรายกำลังจะพาทั้งสองคนไปตามหาสิ่งที่มองไม่เห็นอีกต่อไป “วันนี้เราจะไปดูอะไรนะ” ต๊ะถามทั้งที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่ “รอยน้ำท่วม” “น้ำท่วมเมื่อวานเหรอ ไม่เห็นรู้เลย” “เมื่อหกปีก่อน” ต๊ะหันมามอง “หกปี! แล้วแกคิดว่ามันจะเหลืออะไรให้ดู” “นั่นแหละที่เราต้องไปหา” เม็ดทรายสวนทันที “เราว่าแกพาเรามาหาของที่ไม่มีอยู่แล้วนะ” ต๊ะว่า หยกหัวเราะพลางแซวต่อ “พอๆ ทั้งคู่ไม่ต้องเถียงกัน ก็ไปดูก่อนสิ ยังไม่ทันถึงเลย” รถเลี้ยวเข้าถนนเล็กๆ ที่มีบ้านตั้งเรียงรายอยู่สองฝั่ง ด้านหนึ่งเป็นคลองน้ำขุ่นไหลเอื่อยๆ มีเรือประมงลำเล็กผูกอยู่กับเสาไม้ ส่วนอีกด้านเป็นบ้านชั้นเดียวและบ้านยกพื้นสลับกันไป เม็ดทรายบอกให้พี่หยกจอดรถหน้าบ้านหลังหนึ่ง “หลังนี้แหละ” ต๊ะมองออกไป บ้านสีฟ้าอ่อนหลังไม่ใหญ่นัก มีรั้วเตี้ยๆ […]