Drone LiDAR สำรวจแนวไม้ไผ่ชายฝั่งสมุทรปราการ พบป่าชายเลนเพิ่มกว่า 8 ไร่

ที่มา: https://www.facebook.com/DMCRTH วันที่ 8 เมษายน 2569 กองอนุรักษ์ทรัพยากรชายฝั่ง โดยส่วนวิศวกรรมและฟื้นฟูชายฝั่ง ลงพื้นที่ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ เพื่อติดตามผลโครงการปักไม้ไผ่ชะลอความรุนแรงของคลื่น ป้องกันการกัดเซาะชายฝั่ง ซึ่งดำเนินการมาตั้งแต่ปีงบประมาณ 2563 ครอบคลุมระยะทางรวมประมาณ 2,540 เมตร ในการสำรวจครั้งนี้ เจ้าหน้าที่ได้นำเทคโนโลยีอากาศยานไร้คนขับ (Drone LiDAR) มาใช้เก็บข้อมูลเชิงพื้นที่ ด้วยระบบสำรวจระยะไกลด้วยแสงเลเซอร์ เพื่อสร้างแบบจำลองภาพ 3 มิติ (Point Cloud) ที่มีความละเอียดสูง ผลการเปรียบเทียบข้อมูลภาพถ่ายทางอากาศเมื่อปี 2565 กับข้อมูลล่าสุดจาก Drone LiDAR พบว่า พื้นที่ด้านหลังแนวไม้ไผ่เกิดการสะสมตัวของตะกอนเลนอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้มีการเพิ่มขึ้นของพืชพรรณชายฝั่ง คิดเป็นพื้นที่ประมาณ 8 ไร่ สะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพของแนวไม้ไผ่ในการช่วยลดความรุนแรงของคลื่น และฟื้นฟูระบบนิเวศชายฝั่งได้อย่างเป็นรูปธรรม กองอนุรักษ์ทรัพยากรชายฝั่ง จะนำข้อมูลที่ได้จากการสำรวจไปจัดทำแผนที่รายละเอียดสูง (Orthomosaic) พร้อมคำนวณพื้นที่ป่าที่เพิ่มขึ้น เพื่อใช้ในการติดตามและประเมินผลโครงการในระยะยาว และเป็นข้อมูลสนับสนุนการบริหารจัดการพื้นที่ชายฝั่งอย่างมีประสิทธิภาพต่อไป

Beachlover

April 9, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 23 : วันที่ทรายกลับบ้าน

“เฮ้ ทราย ดูสิ” น้ำฝนผู้ซื่งเพิ่งเสร็จจากการช่วยงานอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย ตามมาสมทบกับทีมที่หาดมหาราช หยุดเดินกลางหาด แล้วชี้ลงไปที่ทรายใต้เท้า “มันมีสันนูนๆขึ้นมาเลยนะ อันนี้คืออะไร” เม็ดทรายก้มมองตามที่น้ำฝนชี้ แล้วยิ้ม “สันทราย ทรายที่คลื่นพัดพามาสะสมจนนูนขึ้นมาเป็นสัน มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเลย ไม่มีใครมาถมไม่มีใครมาวาง” ทั้งสามคนยืนอยู่บนหาดมหาราช ตำบลจะทิ้งพระ อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา ในวันที่แดดออกหลังมรสุมเพิ่งสงบ เจ้าหน้าที่จากสำนักงานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่ 5 เพิ่งเดินสำรวจผ่านมาไม่นาน เม็ดทรายสังเกตเห็นพวกเขาถ่ายรูปและจดบันทึกอย่างละเอียด “เค้ามาทำอะไรอ่ะ” หยกถามน้อง “สำรวจสถานภาพชายฝั่งหลังมรสุม เป็นงานประจำของกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง เพื่อเก็บข้อมูลทำรายงานสภาพชายฝั่งทะเลประจำปี” ฝนตอบ “ที่นี่น่าสนใจมากเลยพี่ เพราะตอนมรสุมที่ผ่านมา คลื่นพัดเอาทรายออกไปมากเหมือนกัน ฝนมาทำกิจกรรมเก็บขยะกับน้องๆในค่ายพอดี แต่พอมรสุมหมด ทรายมันกลับมาเอง” “กลับมาได้ไงอ่ะ” “มันเป็นกระบวนการปรับสมดุลของชายฝั่ง ช่วงมรสุมคลื่นแรง ทรายถูกพัดออกไปสะสมอยู่ในน้ำ พอพ้นมรสุม คลื่นเล็กลง มันก็ค่อยๆพัดทรายกลับเข้ามาที่หาดใหม่ หาดที่มีสุขภาพดีจะทำแบบนี้ได้เองตามฤดูกาล” เม็ดทรายพูดพลางกางมือวัดระยะสายตาไปตามแนวหาด “ที่นี่หาดกว้างขึ้นมาประมาณสิบถึงสิบห้าเมตรเลยนะเทียบกับช่วงมรสุม” “สิบห้าเมตรเองรึ ดูกว้างกว่านั้นนะ” หยกเดินออกไปยืนที่แนวน้ำแล้วหันกลับมา “แล้วโครงสร้างที่เห็นอยู่ตรงนั้นล่ะ มีผลอะไรไหม” เม็ดทรายมองไปตามที่หยกชี้ มีโครงสร้างป้องกันชายฝั่งตั้งอยู่ในพื้นที่ ก่อสร้างมาก่อนหน้านี้แล้วสองระยะ “ที่น่าสนใจคือหาดด้านหน้าโครงสร้างทั้งสองระยะ […]

Beachlover

April 8, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 22 : ม่วงงาม…หาดที่ยังมีลมหายใจ

จากชิงโค ทั้งสองคนขับรถต่อขึ้นเหนืออีกไม่ไกล มาจอดริมถนนข้างหาดม่วงงาม อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา เม็ดทรายก้าวลงจากรถแล้วหยุดนิ่ง “พี่… หาดมันสวยนะ” ไม่ได้พูดเพื่อชม แต่พูดด้วยความแปลกใจ หลังจากที่สายตาเพิ่งผ่านภาพกำแพงและซากทางจักรยานที่ชิงโคมาหยกๆ การได้เห็นหาดทรายโล่งกว้างที่ยังคงเป็นหาดอยู่จริงๆ รู้สึกแปลกตาไปเลย “ดีใจที่ยังสวยอยู่นะ” หยกพูดพลางเดินลงไปที่หาด “แต่เดี๋ยวก่อน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เค้าจะสร้างกำแพงใช่ป่ะ” “ใช่เลยพี่ เฟสแรก ระยะ 1.71 กิโลเมตร งบ 138 ล้านบาท ตั้งแต่ปี 2563 แล้ว” เม็ดทรายตอบ “แต่ยังสร้างไม่ได้ เพราะชาวบ้านต่อต้านมาตลอด มีการฟ้องร้องคดีต่อศาลปกครอง จนถึงตอนนี้ชาวบ้านชนะคดีแล้ว ยกเลิกการก่อสร้างไปแล้ว ถ้าเจ้าฝนมาคงได้มีข้อมูลมาแชร์กันมากกว่านี้” ขณะที่ทั้งสองยืนคุยกันอยู่ ก็มีหญิงวัยกลางคนสองคนเดินออกมาจากร้านน้ำปั่นริมหาด มีไม้วัดและโทรศัพท์ในมือ “มาสำรวจอะไรกันเหรอคะ” เธอทักขึ้นก่อน เสียงเป็นกันเอง “เดินดูชายหาดเฉยๆค่ะพี่” เม็ดทรายตอบ “แล้วพวกพี่มาสำรวจอะไรเหรอคะ เห็นมีไม้อะไรมาด้วย” “มาวัดหาดน่ะ” เธอพูดเรียบๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา “ทำมาหลายปีแล้ว ทุกเดือนเลย” เม็ดทรายตาโต “พวกพี่ใช้ระบบ BMON กันเหรอคะ” บุ๋มและแอลยิ้มพร้อมกัน […]

Beachlover

April 6, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 21 : 5 ปี…กับหาดที่หายไป

ลุงปันเดินนำหน้าไปตามแนวกำแพงโดยไม่ต้องมีใครชวน ราวกับรู้อยู่แล้วว่าสามคนนี้จะอยากไปดูอะไรต่อ “ไปดูทางเหนือกำแพงกันมั้ย” ลุงหันมาพูดสั้นๆ “มันหนักกว่าตรงนี้อีก” เม็ดทรายแลกสายตากับพี่หยก แล้วเดินตาม ยิ่งเดินขึ้นไปทางทิศเหนือของกำแพง ภาพที่เห็นก็ยิ่งเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ชายหาดที่ควรจะกว้างเริ่มแคบลงเรื่อยๆ บางช่วงแทบไม่มีหาดเหลือให้เหยียบ คลื่นซัดเข้ามาถึงโคนต้นไม้ที่ยังยืนต้านอยู่อย่างเหน็ดเหนื่อย ส่วนต้นที่สู้ไม่ไหวก็ล้มระเนระนาดลงไปในน้ำแล้ว “ตรงนี้เมื่อก่อนมีถนนเลียบทะเลนะหนู” ลุงปันพูดขึ้น “ลุงขับมอเตอร์ไซด์ผ่านทุกวัน” เม็ดทรายมองซ้ายมองขวา ไม่มีร่องรอยของถนนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ทะเลกินพื้นที่มาจนถึงแนวต้นไม้เรียบร้อยแล้ว “หายไปหมดเลยครับลุง ไม่เหลือซากเลย” “ใช่” ลุงพยักหน้าสั้นๆ ไม่มีอะไรเพิ่มเติม หยกหยุดยืนมองออกไปที่ทะเลสักครู่ก่อนถามว่า “มันเริ่มหายตั้งแต่เมื่อไหร่กันอ่ะ” “ถ้าดูจากภาพดาวเทียมอ่ะพี่” เม็ดทรายเปิดหน้าจอขึ้นมา “มันเริ่มเห็นชัดตั้งแต่ปี 2020 เลย ซึ่งก็คือปีที่มีการก่อสร้างกำแพงกันคลื่นช่วงถัดไปทางทิศใต้ด้วย แล้วหลังจากนั้นมันก็ค่อยๆหายไปเรื่อยๆ ต้นไม้ก่อน แล้วก็ถนน แล้วก็หาด จนถึงตอนนี้คือห้าปีผ่านไปแล้ว” “ห้าปี” หยกทวนเสียงเบา “แค่ห้าปีเอง” “ในแง่วิชาการ มันเรียกว่าผลกระทบด้านท้ายน้ำ หรือ downdrift effect อ่ะพี่” เม็ดทรายอธิบายต่อ “กำแพงกันคลื่นมันบล็อกการเคลื่อนตัวของตะกอนทรายตามแนวชายฝั่งไว้ ทรายที่ควรจะไหลขึ้นมาเลี้ยงหาดทางเหนือก็ไม่มาแล้ว พอขาดตะกอน คลื่นก็กัดเอาทรายที่มีอยู่ออกไปเรื่อยๆ มันเป็นผลที่คาดเดาได้ตั้งแต่ก่อนสร้างด้วยซ้ำ” “แล้วเค้ารู้กันไหมก่อนสร้าง” หยกถามน้องตรงๆ เม็ดทรายไม่ตอบ […]

Beachlover

April 1, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 20 : ระเนระนาด ณ หาดแก้ว

เช้าวันใหม่ น้ำฝนติดภารกิจช่วยงานอาจารย์ทำคดีสิ่งแวดล้อมอยู่ที่มหาวิทยาลัยของเธอ พี่หยกขับรถพาเม็ดทรายข้ามแพขนานยนต์มายังหาดทรายแก้ว ต.ชิงโค อ.สิงหนคร อีกฝั่งหนึ่งของเมืองสงขลา “นั่น… ทางจักรยานที่เห็นในรูปตอนก่อนมันอยู่ตรงไหนอ่ะ?” หยกกวาดสายตาไปทั่วบริเวณด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า เม็ดทรายไม่ตอบทันที แค่เดินตรงไปยืนอยู่ริมกำแพงคอนกรีตสีเทาที่ทอดตัวยาวเลียบชายฝั่ง แล้วก้มมองลงไปที่พื้นด้านหลังกำแพง “หายไปแล้วพี่ “ พื้นที่ด้านหลังกำแพงกันคลื่นที่ครั้งหนึ่งเคยถูกปรับเป็นทางเดินและทางจักรยานริมทะเลอย่างสวยงาม บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังที่แทบจะจำหน้าตาเดิมไม่ได้เลย แผ่นพื้นคอนกรีตบางส่วนหลุดล่อน บางส่วนทรุดลงไปเป็นแอ่ง ระบบระบายน้ำที่ควรจะระบายน้ำออกไม่หลงเหลือให้เห็นอีกแล้ว และทรายจำนวนมากที่คลื่นหอบพาข้ามสันกำแพงเข้ามาทับถมเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วพื้นที่ราวกับมีใครเอารถมาเททิ้ง “เฮ้ย… นี่ไม่ใช่แค่ชำรุดนะเว้ย มันพังยับเลย” “ใช่พี่ ทั้งหมดนี้มาจากคลื่นที่วิ่งเข้ามาปะทะกำแพง แล้วยกตัวสูงกระเซ็นข้ามสันมาด้านนี้ มันเรียกว่า wave overtopping อ่ะพี่ ทุกครั้งที่คลื่นซัดข้าม น้ำทะเลก็พาตะกอนทรายและแรงกระแทกเข้ามาด้วย แบบนี้ซ้ำๆ ทางเดินก็รับไม่ไหวอยู่แล้ว” “แล้วเค้าไม่รู้เรื่องนี้ก่อนสร้างเหรอ” หยกถามเสียงแหลม เม็ดทรายยังไม่ทันตอบ ก็มีเสียงจากชายสูงอายุในชุดธรรมดาที่กำลังเดินมาจากทางปลายกำแพงดังขึ้น “เด็กๆ มาดูงานเหรอ?” ชายคนนั้นชื่อ ลุงปัน อายุราวหกสิบกว่า อยู่ในแถวนี้มาทั้งชีวิต เดินเข้ามายืนข้างๆโดยไม่รอคำเชิญ แล้วก้มมองพื้นที่พังเสียหายด้วยแววตาที่บอกเล่าว่าเห็นมาตั้งแต่ต้นจนจบ “ลุงเคยปั่นจักรยานที่นี่ทุกเช้าเลยนะหนู ตั้งแต่วันแรกที่เค้าเปิดให้ใช้ได้ ทางสวยดีนะ ปูเรียบ มีไฟ มีม้านั่ง” ลุงปันพูดพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยแผ่นพื้นคอนกรีตที่หลุดออกมากองอยู่ข้างเท้า “แต่ไม่นานเลย ไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำ […]

Beachlover

March 27, 2026

Citizen Science: พลังข้อมูลจากปลายนิ้วประชาชน สู่การกู้วิกฤตชายหาดอย่างยั่งยืน

ในยุคสมัยที่การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป ชายหาดทั่วประเทศไทยกำลังเผชิญกับความท้าทายทั้งจากภัยธรรมชาติและโครงการก่อสร้างทางวิศวกรรมที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ในอดีตนั้น ความเข้าใจต่อการเปลี่ยนแปลงของชายหาดมักถูกจำกัดอยู่เพียงในแวดวงตำราวิชาการหรือรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่จัดทำโดยบริษัทที่ปรึกษา ซึ่งมักเป็นการสำรวจเพียงชั่วครั้งชั่วคราว ทว่าในวันนี้ เรากำลังก้าวเข้าสู่ยุค Citizen Science  ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้คนหน้าหาด ไม่ได้เป็นเพียงผู้เฝ้ามองความพินาศของผืนทรายอีกต่อไป แต่คือฟันเฟืองหลักในการสร้างฐานข้อมูลขนาดใหญ่ที่ทรงพลังพอจะขับเคลื่อนนโยบายระดับประเทศ วิวัฒนาการของวิทยาศาสตร์ภาคพลเมืองในยุคนี้ ก้าวข้ามผ่านเพียงการรณรงค์เก็บขยะหรือการปลูกป่าชายเลนแบบเดิมๆ ไปสู่การใช้องค์ความรู้ทางธรณีสัณฐานวิทยาชายฝั่ง อย่างเป็นระบบ หัวใจสำคัญเริ่มต้นที่การวัดรูปตัดชายหาด หรือที่นักวิชาการเรียกว่า Beach Profiling ซึ่งอาสาสมัครจะใช้เพียงอุปกรณ์ง่ายๆ อย่างไม้เมตรคู่และสายระดับ เพื่อตรวจวัดการเปลี่ยนแปลงของความสูงต่ำและระดับความลาดชันของทรายหาดในทุกๆ เดือน กระบวนการนี้อาจดูเรียบง่ายในสายตาคนนอก แต่ในทางวิศวกรรมชายฝั่ง ข้อมูลที่ถูกจัดเก็บอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปี (Time-series Data) คือขุมทรัพย์มหาศาลที่บอกเล่าพฤติกรรมของสมดุลตะกอน ในแต่ละฤดูกาลได้อย่างแม่นยำ ซึ่งเป็นสิ่งที่การสำรวจเพียงครั้งเดียวโดยหน่วยงานรัฐไม่สามารถให้คำตอบได้ เมื่อข้อมูลจากการวัดรูปตัดหาดถูกรวบรวมจากหลายพื้นที่ทั่วประเทศ มันจะถูกยกระดับขึ้นสู่ระบบคลาวด์และประมวลผลผ่านอัลกอริทึมเพื่อกลายเป็น Coastal Big Data ความพิเศษของข้อมูลในยุคนี้คือการนำเทคโนโลยีสารสนเทศเข้ามาผสมผสาน ไม่ว่าจะเป็นการบันทึกพิกัดผ่าน GPS ที่มีความแม่นยำสูง หรือการใช้แอปพลิเคชันมือถือเพื่อจัดเก็บภาพถ่ายสภาพชายหาดในมุมเดิมซ้ำๆ ข้อมูลเหล่านี้เมื่อถูกนำมาเรียงต่อกันจะทำให้เราเห็น “ลมหายใจของชายหาด” ว่ามีการสะสมตัวของทรายในช่วงมรสุมสงบ และมีการกัดเซาะในช่วงพายุเข้าอย่างไร สิ่งนี้เองคือหลักฐานเชิงประจักษ์ที่จะช่วยคัดกรองความจริงออกจากความรู้สึก เพราะในหลายกรณี ความตื่นตระหนกจากการเห็นน้ำทะเลท่วมถึงแนวต้นไม้ในฤดูมรสุมอาจนำไปสู่การเรียกร้องให้สร้างกำแพงกันคลื่น ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ชายหาดนั้นมีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองตามธรรมชาติหากเราปล่อยให้ระบบนิเวศทำงาน ความสำคัญสูงสุดของ Citizen Science คือการเปลี่ยนผ่านจาก “ข้อมูล” ไปสู่ “นโยบาย” (From Data […]

Beachlover

March 26, 2026

กำแพงกันคลื่นปกป้องใคร ณ หาดปราณบุรี… เมื่อ “ทางออก” กลายเป็น “ปัญหา” ของคนถัดไป

เวลาพูดถึง “กำแพงกันคลื่น” หลายคนมักนึกภาพโครงสร้างแข็งแกร่งที่ยืนหยัดต้านพลังของคลื่นริมทะเลได้ แต่สิ่งที่ภาพต่อไปนี้จะบอกเล่า กลับเป็นเรื่องราวอีกด้านหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง นั่นคือ สิ่งที่เกิดขึ้นกับหาดทรายที่อยู่ ข้างๆ กำแพง ก่อนจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่หาดปราณบุรี ต้องเข้าใจหลักการพื้นฐานก่อนว่า ทรายบนชายหาดนั้นไม่ได้หยุดอยู่กับที่ แต่มีการเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลาตามแนวชายฝั่ง (Longshore Sediment Transport) โดยคลื่นและกระแสน้ำจะพัดพาตะกอนทรายจากพื้นที่หนึ่งไปยังอีกพื้นที่หนึ่งอย่างต่อเนื่อง ลองนึกภาพสายพานลำเลียงทรายที่วิ่งไปตลอดแนวชายฝั่ง ทรายจากหาดหนึ่งถูกพัดพาไปเติมให้กับหาดถัดๆ ไปเป็นวัฏจักร ชายหาดจึงมีสมดุลอยู่ได้ก็เพราะกระบวนการนี้ เมื่อมีการก่อสร้างกำแพงกันคลื่น (Seawall) ขึ้นมาในบริเวณใดบริเวณหนึ่ง กำแพงนั้นจะทำหน้าที่ปกป้องทรัพย์สินที่อยู่เบื้องหลังได้จริง แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็ขัดขวางการไหลเวียนของตะกอนตามแนวชายฝั่ง เปรียบเสมือนการสร้างเขื่อนกลางสายพานลำเลียง ทรายที่ควรจะไหลผ่านไปเติมให้หาดด้านล่าง ก็ถูกตัดหายไป ปรากฏการณ์นี้เรียกในทางวิชาการว่า Downdrift erosion หรือ Flanking erosion คือการกัดเซาะที่รุนแรงขึ้นบริเวณปลายสุดและข้างๆ ของกำแพง ซึ่งเป็นผลโดยตรงจากการที่โครงสร้างแข็งดึงดูดพลังงานคลื่นให้มาซัดกระจุกในจุดนั้น พร้อมกันนั้นก็ตัดการลำเลียงทรายที่หาดข้างเคียงเคยได้รับ Beach Lover ชวนเดินเท้าสำรวจภาพตอนกลางของหาดปราณบุรี ภาพที่พบได้บอกเล่าเรื่องราวนี้อย่างชัดเจนมาก บริเวณที่มีกำแพงกันคลื่นอยู่นั้นยังพอมีแผ่นดินเหลือ แต่หาดที่อยู่ถัดออกไปทางด้านข้าง ซึ่งไม่มีกำแพงป้องกัน กลับถูกกัดเซาะอย่างรุนแรง จนเกิดเป็นหน้าผาทรายสูงชัน ดินพังทลาย และสิ่งก่อสร้างถูกกลืนหายไปต่อหน้าต่อตา ท่อระบายน้ำที่เคยฝังอยู่ใต้ดิน บัดนี้โผล่ขึ้นมานอนบนหาดหลังจากดินถูกคลื่นกัดเซาะออกไปจนหมด สะท้อนให้เห็นว่าการกัดเซาะนั้นลึกและรุนแรงเพียงใด ไม่ใช่แค่ผิวดินชั้นบน แต่กัดลึกลงไปถึงโครงสร้างพื้นฐานที่ฝังอยู่ใต้ดิน ปัญหาที่ซับซ้อนกว่านั้นคือ วงจรของการกัดเซาะที่จะไม่มีวันสิ้นสุดได้ด้วยตัวเอง เมื่อหาดข้างกำแพงถูกกัดเซาะมากขึ้น […]

Beachlover

March 26, 2026

สำรวจหาดทรายแก้ว พบตะกอนทรายเพิ่มต่อเนื่อง หลังใช้รั้วดักทราย

ที่มา: https://www.facebook.com/DMCRTH วันที่ 22 มีนาคม 2569 กองอนุรักษ์ทรัพยากรชายฝั่ง โดยส่วนวิศวกรรมและฟื้นฟูชายฝั่ง ร่วมกับส่วนอนุรักษ์ทรัพยากรชายฝั่ง สำนักงานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่ 10 ลงพื้นที่สำรวจการเปลี่ยนแปลงชายหาดบริเวณโครงการปักรั้วไม้ดักทราย หาดทรายแก้ว ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ซึ่งเป็นพื้นที่วิกฤตด้านการกัดเซาะชายฝั่งในเขตอุทยานแห่งชาติสิรินาถ ผลการสำรวจพบว่า บริเวณด้านหลังแนวรั้วไม้ดักทรายมีการสะสมตัวของตะกอนทรายเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนเกิดเป็นเนินทรายที่มีความสูง โดยเจ้าหน้าที่ได้บันทึกข้อมูลภาพถ่ายทางอากาศด้วยอากาศยานไร้คนขับ (Drone) ครอบคลุมระยะทางประมาณ 1,600 เมตร เพื่อนำไปใช้เป็นฐานข้อมูลในการวิเคราะห์และติดตามผลในระยะยาว ทั้งนี้ การดำเนินงานดังกล่าวเป็นไปตามนโยบายของนายสุชาติ ชมกลิ่น รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ให้ความสำคัญกับการแก้ไขปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งอย่างเป็นระบบ โดยมุ่งเน้นการใช้มาตรการที่สอดคล้องกับธรรมชาติ ควบคู่กับการนำเทคโนโลยีและข้อมูลเชิงวิชาการมาสนับสนุนการบริหารจัดการ เพื่อให้เกิดผลลัพธ์อย่างยั่งยืน กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งจะติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง พร้อมพัฒนาแนวทางการฟื้นฟูชายฝั่งในพื้นที่อื่น ๆ ที่ประสบปัญหา เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงของทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งของประเทศต่อไป

Beachlover

March 22, 2026

รั้วไม้ป้องกันชายฝั่งปากคลองกลาย: เมื่อโครงสร้างไม่อ่อนพอต่อคลื่น

ชายหาดปากคลองกลาย อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช นับเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เผชิญกับปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งมาอย่างต่อเนื่องในช่วงที่ผ่านมา เนื่องจากเป็นชายหาดด้านทิศเหนือของปากร่องน้ำที่มีโครงสร้าง Jetty และ Breakwater ต่อเนื่องไปทางทิศเหนือ หรือ ด้านท้ายน้ำของโครงสร้าง กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง (ทช.) ได้ดำเนินโครงการปักไม้สนเพื่อป้องกันคลื่นและชะลอการกัดเซาะเป็นแนวยาวตลอดแนวชายหาด เมื่อ Beach Lover เดินทางมาสำรวจในต้นปี 2569 ภาพที่เห็นกลับทำให้ต้องตั้งคำถามสำคัญ  “รั้วไม้หายไปหมดแล้ว และชายหาดยังคงถูกกัดเซาะอยู่ต่อไป” การปักไม้ เป็นหนึ่งในมาตรการป้องกันชายฝั่งแบบ “โครงสร้างอ่อน”  ซึ่งมีแนวคิดพื้นฐานว่า หากเราชะลอความเร็วของคลื่นและกระแสน้ำที่วิ่งเข้าหาฝั่ง ตะกอนจะค่อย ตกสะสมระหว่างแนวไม้ และในที่สุดจะช่วยเสริมสร้างชายหาดได้เองตามธรรมชาติ หลักการนี้ใช้ได้ผลดีในหลายพื้นที่ทั่วโลก โดยเฉพาะชายฝั่งที่มีลักษณะความลาดชันของหน้าหาดไม่สูงมาก คลื่นมีพลังงานต่ำถึงปานกลาง มีตะกอนในระบบเพียงพอที่จะถูกพัดพามาสะสม และกระแสน้ำชายฝั่งไม่รุนแรง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกชายหาดจะตอบสนองต่อมาตรการนี้ในแบบเดียวกัน สีเข้มของตะกอนบ่งชี้ถึงองค์ประกอบของอนุภาคที่ละเอียดและมีความหนาแน่นสูง ซึ่งมักเกิดจากการผสมของทรายกับแร่หนัก หรือตะกอนโคลนละเอียดที่ถูกพัดมาจากปากแม่น้ำหรือแหล่งน้ำใกล้เคียง ลักษณะตะกอนแบบนี้มีนัยสำคัญในแง่ของพลวัตชายฝั่ง กล่าวคือตะกอนละเอียดมีแนวโน้มถูกพัดพาออกได้ง่ายกว่าตะกอนหยาบ เมื่อคลื่นและกระแสน้ำมีพลังงานเพียงพอ แม้จะมีแนวไม้ปักขวางอยู่ก็ตาม นอกจากนี้ ชายหาดที่อยู่ใกล้ปากคลองหรือบริเวณอิทธิพลของน้ำจืด มักมีรูปแบบการไหลเวียนของตะกอนที่ซับซ้อน ทำให้การประเมินว่าตะกอนจะ “สะสม” หรือ “สูญเสีย” ต้องอาศัยข้อมูลเชิงลึก เช่น การตรวจวัดกระแสน้ำ การเก็บตัวอย่างตะกอน และการวิเคราะห์ภาพถ่ายดาวเทียมย้อนหลัง ก่อนที่จะนำโครงสร้างใดๆ ไปติดตั้ง […]

Beachlover

March 22, 2026

หาดชะอำเหนือ-ใต้ ยามน้ำขึ้น-น้ำลง

Beach Lover ชวนไปศึกษาชายหาดชะอำ จ.เพชรบุรี ในจังหวะน้ำลงและจังหวะน้ำขึ้น Beach Lover ยืนที่จุดเดิมใช้ช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ใช้เสาไฟและทางลงชายหาดเป็นตำแหน่งอ้างอิง แล้วถ่ายภาพซ้ำเพื่อเทียบการเปลี่ยนแปลงยามน้ำขึ้น-ลง พบว่า หาดที่มีกำแพงกันคลื่นแบบนี้ “มีหาด” เฉพาะบางเวลา และ “ไม่มีหาด” ในบางเวลา ตอนน้ำลง ผืนทรายยังโผล่ให้เห็นพอสมควร หลายคนมองแล้วอาจรู้สึกว่าก็ยังมีหาดอยู่ เดินเล่นได้ ถ่ายรูปได้ ลงไปแช่น้ำได้บ้าง แต่ถ้ามองด้วยสายตาคนทำงานชายฝั่ง จะพบว่าชายหาดถูกบีบให้แคบ ด้วยโครงสร้างกำแพงกันคลื่นตลอดแนวพื้นที่ว่างที่ควรเป็นชายหาดธรรมชาติถูกแทนที่ด้วยผิวคอนกรีตแบบขั้นบันได และสิ่งที่สะดุดตาที่สุดในช่วงน้ำลงคือสีเขียวๆ ที่เกาะตามขั้นบันไดคอนกรีต แผ่นเขียวนี้ไม่ใช่เรื่องสวยงามแบบธรรมชาติ แต่มันคือสัญญาณของพื้นที่ที่โดนน้ำทะเลสาดซ้ำๆ ชื้น เค็ม มีแสงแดด และเหมาะกับการเกิดคราบชีวภาพ/สาหร่าย ปัญหาคือมันลื่นมาก ลื่นชนิดที่คนทั่วไปมักประเมินต่ำกว่าความจริง ยิ่งถ้ามีคลื่นบางๆ เคลือบผิวไว้ หรือมีน้ำขังตามร่องขั้นบันได ความลื่นจะเพิ่มขึ้นทันที และเมื่อพื้นลื่นอยู่บนขอบเหลี่ยมคอนกรีต การล้มไม่ได้จบแค่เปียก แต่จบได้ด้วยการกระแทก ฟกช้ำ แตกหัก หรือแผลฉีกได้ง่ายกว่าการล้มบนทราย ช่วงน้ำลงแม้ว่ายังพอมีชายหาดอยู่บ้าง แต่เป็นหาดที่คนลงไปใช้งานแบบต้องระวังภัยตลอดเวลา โดยเฉพาะเด็ก ผู้สูงอายุ และคนที่ใส่รองเท้าไม่เหมาะกับพื้นลื่น สิ่งที่เห็นชัดจากการลงพื้นที่ครั้งนี้คือ เมื่อชะอำใต้น้ำขึ้นแล้วหาดหาย บรรยากาศการท่องเที่ยวนั้นเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนสร้างกำแพงกันคลื่นมาก แม้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังซบเซา […]

Beachlover

February 22, 2026
1 … 4 5 6 … 47