การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 14 นาทับ
“นี่หาดด้านเหนือของปากร่องน้ำนาทับใช่ไหมพี่หยก” เม็ดทรายถาม ทั้งที่คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าเรียกตามความทรงจำของคนที่เคยมา หาดควรจะกว้างพอให้เดินช้าๆ แล้วค่อยๆ ได้ยินเสียงคลื่นเรียงเป็นจังหวะ แต่วันนี้เสียงแรกที่ดังขึ้นในหัวเม็ดทรายกลับเป็นเสียงคลื่นกระแทกกำแพง แล้วสะท้อนกลับเหมือนคำพูดที่ไม่เคยมีใครตั้งใจฟังกันจริงๆ หยกจอดรถข้างทาง เงยหน้ามองแนวโครงสร้างชายฝั่งที่ต่อกันไปเรื่อยๆ จนปลายสายตา“เมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้…” หยกพูดเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า เม็ดทรายไม่ได้ตอบ เธอเดินลงไปใกล้กองหิน เอามือแตะผิวคอนกรีตที่ยังชื้นจากละอองคลื่น แล้วก้มมองลงไปด้านล่างพื้นทรายแทบไม่เหลือ มีแต่ระดับน้ำที่เข้ามาใกล้กำแพงจนเหมือนกำแพงถูกวางไว้ “ในทะเล” มากกว่า “บนหาด” “เวลาคลื่นมาเจอกองหินแบบนี้ มันไม่เหมือนเจอหาดนะ” เม็ดทรายพูด “หาดมันซับแรง คลื่นมันสลายพลังงานทีละน้อย แต่กำแพงมันสะท้อนแรงกลับ เหมือนเอาพลังงานคืนทะเลทันที แล้วทรายหน้ากำแพงก็ถูกดึงออกไปง่ายขึ้น” หยกพยักหน้า “scour หรือการขุดลึกหน้ากำแพง” “ใช่” เม็ดทรายตอบสั้นๆ แล้วเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อเหมือนกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้“แต่ที่น่ากลัวกว่า scour คือความเคยชิน พอเราเห็นกำแพงแล้วชิน เราก็เริ่มคิดว่าชายหาดต้องเป็นแบบนี้” เสียงรถอีกคันจอดตามมา น้ำฝนลงจากรถพร้อมแฟ้มเอกสารบางๆ ใต้แขน “มาช้าไปหน่อย” น้ำฝนบอก “เมื่อกี้คุยกับชาวบ้านแถวบ่ออิฐ เขาพูดประโยคเดียวที่แทงใจมาก” เม็ดทรายหันไป “ว่าไง” น้ำฝนหันมามองแนวโครงสร้างที่ต่อกันยาว แล้วพูดช้า ๆ “เขาบอกว่า ตอนนี้บ้านปลอดภัย แต่ไม่แน่ใจว่าหาดของลูกหลานยังจะอยู่ต่อไปไหม” […]
