ทั้งสามคนขับรถต่อ มุ่งหน้าเมืองสงขลาบนถนนเลียบฝั่งเส้นเดิมอีกเล็กน้อย มาหยุดอยู่บนกำแพงกันคลื่น ทางทิศเหนือของเขื่อนกันคลื่นนอกชายฝั่งตัวสุดท้าย ตรงนี้มีโครงสร้างกำแพงกันคลื่นแบบหินใหญ่เรียงยาวต่อเนื่องกันไปทางทิศเหนือกว่า 3.5 กิโลเมตร
เม็ดทรายหันกลับไปมองแนวชายฝั่งไกลๆ จากนาทับไปทางบ่ออิฐ เกาะแต้ว เธอพูดช้าๆ เหมือนกำลังบันทึกประโยคนี้ไว้สำหรับอนาคต “แนวชายฝั่งจากปากร่องน้ำนาทับจึงถึงหัวนายแรงตรงโน้น ยาวสัก 14.5 กิโลเมตร เห็นจะได้ แต่หาดธรรมชาติที่ยังไม่มีโครงสร้างเหลืออยู่จริงๆ แค่ประมาณ 5 กิโลเมตรเท่านั้น”
หยกกับน้ำฝนพยักหน้าและพูดเกือบจะพร้อมกัน “และ 5 กิโลเมตรนั้น…คือหาดผืนสุดท้ายของคนรุ่นหลัง”
หยกมองไปทางทิศเหนือ “แล้วถ้าเรายังเลือกวิธีเดิม ปิดด้วยกำแพง เติมเขื่อนกันคลื่น ไปเรื่อยๆ มันจะลามไปถึงไหน”
เม็ดทรายมองไปทางเส้นขอบฟ้า เสียงเธอเบาลง แต่คมขึ้น “ถ้าเรายังแก้แบบเดิม หาดทางเหนือของปากร่องน้ำนาทับไปจนถึงหัวนายแรง จะค่อยๆ หายไป ไม่ใช่เพราะทะเลอยากเอาไป แต่เพราะเราตัดทางเดินของทราย แล้วเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้”
เสียงลุงชาวประมงที่เจอเมื่อกี้แทรกเบาๆ เข้ามาในหัว เหมือนสรุปด้วยภาษาคนทะเล
“หาดมันไม่ตายทีเดียวหรอกนะพวกหนู มันตายทีละนิด จนวันหนึ่งเราถึงเพิ่งรู้ว่า ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว”
ก่อนกลับ เม็ดทรายหันไปมองแนวกำแพงอีกครั้ง แล้วพูดเหมือนถามทะเล มากกว่าถามคน
“เรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันคลื่น…หรือเรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันความจริงว่าเราทำให้หาดหายไปเอง”
ฝนเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ปิดลง
“บางครั้ง…สิ่งที่เราต้องทำ น่าจะเป็นความกล้าที่จะหยุดทำซ้ำ”
เม็ดทรายพยักหน้า แล้วก้มลงหยิบทรายนิดหนึ่งจากจุดที่ยังเป็นหาดธรรมชาติ เธอปล่อยให้มันไหลผ่านนิ้วเหมือนเดิม
“เม็ดทรายมันไม่ได้ขออะไรมากหรอก แค่ขอทางเดินของมันคืน”
รถค่อยๆ เคลื่อนออกจากหาด ทิ้งแนวกำแพงไว้ข้างหลัง แต่ประโยคหนึ่งยังดังอยู่ในหัวเม็ดทราย ไม่ยอมเงียบตามเสียงเครื่องยนต์
เรากำลังเหลือหาดธรรมชาติแค่ 5 กิโลเมตร…และถ้าเรายังเลือกการแก้ปัญหาแบบเดิม หาดทางเหนือของปากร่องน้ำนาทับไปจนถึงหัวนายแรง อาจหายไปตลอดกาล
โพสที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของหาดบ่ออิฐ-เกาะแต้ว
