กัดเซาะชายฝั่ง

Beach Lover เคยเขียนถึงชายหาดแห่งนี้ไปเมื่อหลายปีก่อน ตามอ่านได้จากโพส “หาดทรายกลายเป็นหิน @ หาดบาเฆะ นราธิวาส” ต้นเดือนตุลาคม 2569 Beach Lover มีโอกาสกลับไปที่ หาดบาเฆะ จังหวัดนราธิวาส อีกครั้ง สิ่งที่เห็นอย่างเต็มตาตอนนี้คือแนวหินทิ้งยาวไปตามชายฝั่ง ทั้งบริเวณที่มีชุมชนและบริเวณชายหาดธรรมชาติที่ไม่มีบ้านเรือนหรือสิ่งปลูกสร้างอยู่ด้านหลัง ในวันนี้ หาดยังคงกัดเซาะและกองหินก็ยังคงเพิ่มขึ้น จากการเดินเท้าสำรวจพบว่า มีกองหินใหม่ๆวางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยสังเกตได้ไม่ยากจากสีของหิน บางช่วง “ชายหาด” แทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว เพราะพื้นที่ที่เคยเป็นหาดทรายถูกกองหินวางทับลงไปโดยตรง ส่วนตรงด้านหน้าของแนวหินก็ไม่มีพื้นที่หาดให้เราเดินอีกต่อไป ภาพที่เห็นจึงชวนให้คิดว่า เรากำลังป้องกันอะไรกันแน่ หากเป้าหมายคือการรักษาบ้าน ถนน หรือโครงสร้างพื้นฐานที่มีความจำเป็น การป้องกันชายฝั่งในบางตำแหน่งอาจมีเหตุผลความจำเป็น แต่ถ้าพื้นที่ด้านหลังยังเป็นพื้นที่ธรรมชาติ ไม่มีสิ่งปลูกสร้างสำคัญ และชายหาดยังมีพื้นที่ให้สามารถปรับตัวตามธรรมชาติได้ คำถามคือ เราจำเป็นต้องเอาหินไปวางทุกครั้งที่แนวชายฝั่งถูกกัดเซาะหรือไม่ ? เพราะชายหาดไม่ใช่สิ่งที่อยู่นิ่ง ตามธรรมชาติ หาดสามารถแคบลง กว้างขึ้น ถอยเข้าฝั่ง หรือสะสมตัวกลับมาได้ตามฤดูกาล คลื่น และปริมาณตะกอน แต่เมื่อเราเอาหินก้อนใหญ่ไปวางบนพื้นที่หาด สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนคือ พื้นที่ตรงนั้นจะไม่ใช่หาดทรายแบบเดิมอีกแล้ว การวางหินอาจช่วยรักษา “แนวชายฝั่ง” ให้อยู่ในตำแหน่งเดิมได้บางส่วน แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะรักษา “ชายหาด” ไว้ได้ […]

ต้นเดือนตุลาคม 2569 Beach Lover ได้กลับมาที่ หาดนราทัศน์ จ.นราธิวาส อีกครั้ง หาดแห่งนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เราแวะเวียนกลับมาดูอยู่หลายครั้ง และเคยเขียนถึงการเปลี่ยนแปลงของชายหาดไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน ทั้งเรื่องการกัดเซาะ การสร้างเขื่อนกันคลื่นนอกชายฝั่ง การเกิดสันทรายด้านหลังโครงสร้าง รวมถึงการที่ชายหาดบางช่วงเคยกัดเซาะไปมากอย่างเห็นได้ชัด ตามอ่านได้จากโพส https://beachlover.net/หาดนราทัศน์-กลับมา/ ครั้งนี้ เมื่อกลับมายืนในตำแหน่งเดิม ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง บางบริเวณเริ่มเห็นทรายกลับมาสะสม ขณะที่บางบริเวณยังคงมีแนวหิน โครงสร้าง และรูปร่างชายฝั่งที่แตกต่างไปจากชายหาดเดิมในอดีต สิ่งที่เห็นทำให้นึกถึงธรรมชาติพื้นฐานอย่างหนึ่งของชายหาดว่า “ชายหาดไม่เคยหยุดนิ่ง” ชายหาดเป็นระบบที่มีความเป็น พลวัต  ตลอดเวลา เม็ดทรายถูกพัดพาไปมาโดยคลื่น กระแสน้ำ ลม และระดับน้ำทะเล บางฤดูทรายอาจถูกดึงออกไปนอกฝั่ง พอเข้าสู่อีกฤดูก็อาจถูกพากลับเข้ามาสะสมใหม่ เมื่อมีโครงสร้างชายฝั่งเข้ามาอยู่ในระบบ กระบวนการเหล่านี้ก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น บางจุดอาจมีทรายสะสมมากขึ้น เพราะอยู่ในบริเวณที่คลื่นอ่อนกำลังลง ขณะที่พื้นที่ข้างเคียงอาจได้รับทรายน้อยลงหรือเกิดการกัดเซาะแทน ดังนั้น สิ่งที่เราเห็นว่า “หาดกลับมาแล้ว” ในวันนี้ อาจไม่ได้หมายความว่าปัญหาทั้งหมดสิ้นสุดลง ในทางกลับกัน สิ่งที่เราเห็นว่า “หาดหายไป” ในช่วงเวลาหนึ่ง ก็ไม่ได้หมายความว่าชายหาดจะไม่มีโอกาสกลับมาอีกเลยเช่นกัน สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคือ ชายหาดพยายามปรับตัวเข้าหา สมดุลใหม่ แต่คำว่า “สมดุล” ของชายหาด ไม่ได้หมายถึงการหยุดนิ่ง สมดุลหนึ่งอาจเกิดขึ้นได้ช่วงหนึ่ง ก่อนที่คลื่นฤดูใหม่ พายุ การเปลี่ยนแปลงของปริมาณตะกอน หรือแม้แต่โครงสร้างชายฝั่ง จะเข้ามารบกวนและทำให้สมดุลนั้นเปลี่ยนไปอีกครั้ง สมดุลใหม่จึงเกิดขึ้นได้ และการเสียสมดุลใหม่ก็เกิดขึ้นได้เช่นกัน […]

ตามอ่านตอนที่ 1 และ 2 ได้จาก https://beachlover.net/coastal-hazard1-sep2026/ และ https://beachlover.net/coastal-hazard2-sep2026/ แผนที่ที่ละเอียด ไม่ได้แปลว่าถูกต้องเสมอไป แผนที่สมัยใหม่สามารถแสดงผลด้วยความละเอียดสูงและสีสันสวยงาม แต่ความน่าเชื่อถือไม่ได้ขึ้นกับจำนวนพิกเซลเพียงอย่างเดียว เราควรตั้งคำถามต่อว่า: – DEM มี vertical accuracy เท่าใด? -ระดับพื้นดินกับระดับน้ำใช้ datum เดียวกันหรือไม่? -รวมผลจากแผ่นดินทรุดแล้วหรือยัง? -รวม tide, surge, wave setup และ runup หรือไม่? -สมมติให้ชายหาดคงรูป หรือจำลองการกัดเซาะชายฝั่งแล้ว? -มีโครงสร้างป้องกันชายฝั่งใดบ้าง และระดับสันโครงสร้างเท่าใด? -รวมการระบายน้ำจากแผ่นดินหรือไม่? -แบบจำลองผ่านการตรวจสอบกับเหตุการณ์จริงหรือยัง? -ความไม่แน่นอนของขอบเขตและระดับน้ำท่วมมีค่าเท่าใด? หากยังตอบคำถามเหล่านี้ไม่ได้ แผนที่ควรถูกใช้เป็น screening map ไม่ใช่เส้นแบ่งเขตปลอดภัย–ไม่ปลอดภัยอย่างเด็ดขาด บทสรุป 1.การเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลเป็นภัยคุกคามสำคัญ แต่ Sea level rise map ไม่เท่ากับ coastal hazard map 2.แผนที่ที่ใช้ระดับน้ำทะเลสูงขึ้นเพียงอย่างเดียวช่วยให้เราเริ่มต้นมองเห็นพื้นที่เสี่ยง แต่ยังอาจพลาดผลของคลื่น พายุ การกัดเซาะ การเปลี่ยนแปลงชายหาด การทรุดตัวของแผ่นดิน และการล้มเหลวของโครงสร้างพื้นฐาน 3.สำหรับชายหาดท่องเที่ยวและเมืองชายฝั่งของไทย การประเมินที่เหมาะสมควรพัฒนาจาก: Passive SLR → Total Water Level […]

ที่มาข่าว: https://www.abc.net.au/news/2026-08-05/beach-erosion-expert-claims-research-ignored/106746240 วิศวกรชายฝั่งในออสเตรเลียชื่อ Angus Gordon เป็นผู้ร่วมร่างกฎหมายคุ้มครองชายฝั่งฉบับแรกของรัฐนิวเซาท์เวลส์เมื่อปี 1978 และร่วมปรับปรุงฉบับแก้ไขในปี 2016 ด้วย พูดง่ายๆ คือหลักการจัดการการกัดเซาะชายฝั่งของรัฐนี้ มีลายมือของเขาอยู่แทบทุกหน้า เดือนกรกฎาคม 2569 ศาลที่ดินและสิ่งแวดล้อมของรัฐนิวเซาท์เวลส์ตัดสินว่า เจ้าของบ้านริมหาดที่ The Entrance North มีสิทธิตามกฎหมายในการสร้างกำแพงกันคลื่นยาว 90 เมตรเพื่อป้องกันบ้านของตัวเอง กอร์ดอนเรียกคำตัดสินนี้ว่าเป็นบรรทัดฐานที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย และบอกว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ คือสิ่งที่เขากับเพื่อนร่วมงานเตือนไว้แล้วตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1970 รายงานปี 1978 ที่เขียนไว้ล่วงหน้า 48 ปี ปีนั้น กรมโยธาธิการรัฐนิวเซาท์เวลส์ว่าจ้างคณะผู้เชี่ยวชาญ รวมถึงกอร์ดอน ให้ศึกษาการกัดเซาะชายฝั่งช่วง Byron Bay–Hastings Point หลังปัญหาพุ่งขึ้นอย่างรุนแรงในทศวรรษก่อนหน้า ข้อสรุปของรายงานฉบับนั้นสั้นและคม นั่นคือ “การแก้ปัญหาเฉพาะจุดของแต่ละราย ไม่เพียงไม่ได้ผล แต่แน่นอนว่าจะทำให้เกิดปัญหาเพิ่มขึ้นในที่อื่น“ คณะผู้ศึกษายังพบด้วยว่ามาตรการอย่างรอดักทรายและการเติมทรายให้ผลเพียงระยะสั้นเท่านั้น พร้อมเสนอว่าบางพื้นที่ควรปล่อยไว้โดยไม่พัฒนา และบางพื้นที่ควรวางแผนถอยร่นอย่างค่อยเป็นค่อยไป โดยแนะนำให้ท้องถิ่นควบคุมการพัฒนาในระยะ 1 กิโลเมตรจากชายฝั่ง และระบุชัดว่าใครที่ฝ่าฝืน ต้องรับความเสี่ยงเอง Beach Lover ขอชวนคิดว่า นี่คือหลักการเดียวกับที่นักวิชาการชายฝั่งไทยพูดกันทุกวันนี้ […]

ที่มาข่าว: https://en.antaranews.com เดือนกันยายนปี 2569 อินโดนีเซียจะเริ่มลงเสาเข็มโครงการที่อาจเรียกได้ว่าเป็นงานวิศวกรรมชายฝั่งที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ Giant Sea Wall หรือกำแพงกันคลื่นยักษ์ ทอดยาวจากจังหวัดบันเตินทางตะวันตก ไปจนถึงเกรสิกในชวาตะวันออก ระยะทางรวมประมาณ 500 กิโลเมตร มูลค่าโครงการที่ประเมินไว้อยู่ที่ราว 80,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือกว่า 2.8 ล้านล้านบาท เฉพาะเฟสแรกในอ่าวจาการ์ตาก็ใช้งบประมาณ 8,000–10,000 ล้านดอลลาร์เข้าไปแล้ว ประธานาธิบดีปราโบโว ซูเบียนโต ประกาศกลางสภาเมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมาว่าจะเริ่มโครงการนี้ให้ได้ในสมัยของตน พร้อมยอมรับตรงๆ ว่าโครงการจะใช้เวลา 15–20 ปี และเขาเองก็ไม่รู้ว่าประธานาธิบดีคนไหนจะได้เป็นคนตัดริบบิ้น ทำไมชวาถึงต้องสร้างกำแพง พื้นที่ชายฝั่งเหนือของชวามีประชากรอาศัยอยู่ราว 50 ล้านคน และหลายเมือง เช่น จาการ์ตา เซอมารัง เดอมัก เกินดัล กำลังเผชิญปัญหาสองทางพร้อมกัน คือ น้ำทะเลสูงขึ้น และ แผ่นดินทรุดตัว ตัวเลขการทรุดตัวในบางพื้นที่อยู่ที่ 5–20 เซนติเมตรต่อปี นั่นหมายความว่าในบางจุดของชายฝั่งชวา แผ่นดินทรุดเร็วกว่าน้ำทะเลขึ้นถึง 50 เท่า สิ่งที่ชาวบ้านเห็นว่าเป็น น้ำท่วมมากขึ้นจึงไม่ใช่เรื่องของทะเลฝ่ายเดียว แต่คือเมืองที่กำลังจมลงไปหาทะเล คำถามทางวิศวกรรมเริ่มน่าสนใจคือ “กำแพงหยุดน้ำได้ แต่หยุดการทรุดตัวไม่ได้” โดยสาเหตุหลักของการทรุดตัวในชวาคือการสูบน้ำบาดาลขึ้นมาใช้อย่างหนัก เมื่อดึงน้ำออกจากชั้นดินตะกอน […]