รั้วไม้ดักทรายหน้าสตน ยังสบายดี?

Beach Lover ลงสำรวจภาคสนามที่ชายหาดหน้าสตน จ.นครศรีธรรมราช ในช่วงที่ทะเลมีกำลังแรงในเดือนกุมภาพันธ์ ช่วงฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพอดี ภาพที่เห็นตรงหน้าให้บทเรียนที่ชัดมากเรื่องหนึ่งคือ มาตรการปักไม้/ทำรั้วไม้ดักทราย ที่หลายคนเชื่อว่าจะช่วยลดการกัดเซาะได้ แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงคลื่นลมรุนแรงจริงๆ มันไม่ทำงานอย่างที่หวัง จากสภาพพื้นที่ที่พบ รั้วไม้ถูกปักเรียงเป็นแนวขนานชายฝั่งต่อเนื่องยาวพอสมควร มีการเสริมฐานด้วยวัสดุชั่วคราวหลายชนิด เช่น กระสอบ/ถุงบิ๊กแบ็ก วัสดุผ้า (ลักษณะคล้ายจีโอเท็กซ์ไทล์) และซากวัสดุแตกหัก กระจายอยู่บริเวณโคนแนวไม้และพื้นที่ด้านใน แนวไม้หลายช่วง เอียง บิด แตกหัก หรือถูกถอน/พังจนเหลือเป็นซี่  ให้เห็นว่าคลื่นไม่ได้มาแค่ซัดผ่าน แต่มาแบบมีพลังพอจะทำลายได้ ขณะเดียวกัน บริเวณด้านในที่ควรจะเป็นพื้นที่ได้ประโยชน์จากการดักทรายจากรั้วไม้ ก็ยังเห็นร่องรอยการถูกกระทำจากคลื่น ทั้งการชะล้าง และพังทลายอย่างต่อเนื่อง ประเด็นคือ ต้องเข้าใจก่อนว่า รั้วไม้ดักทราย (sand fence ตามนิยามของกรมทรัพยากรทางทะเลแและชายฝั่ง) โดยหลักการไม่ใช่กำแพงกันคลื่น มันถูกออกแบบให้เป็นโครงสร้าง โปร่ง (porous) เพื่อลดความเร็วของกระแสน้ำ และช่วยให้ทรายตกทับถมทีละน้อย เหมาะกับสภาพพลังงานคลื่นต่ำถึงปานกลาง หรือใช้เป็นมาตรการเสริมในพื้นที่ที่เป้าหมายคือ ฟื้นรูปทรงชายหาด/สันทราย/เนินทราย แบบค่อยเป็นค่อยไป แต่เมื่อเข้าสู่ฤดูมรสุมของอ่าวไทยตอนล่าง คลื่นสูงขึ้น คาบคลื่นยาวขึ้น น้ำหนุนสูงขึ้น และเกิดการกัดเซาะเชิงฤดูกาลอย่างเด่นชัด สภาพแวดล้อมในช่วงนี้เปลี่ยนจาก “ระบบสะสมตะกอน” เป็น “ระบบพังทลายตะกอน” ทันที Beach Lover ได้เคยตั้งคำถามและชวนคิดผ่านการนำเสนอภาพและเรื่องราวของรั้วไม้ดักทรายมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่อยากชวนสังคมคิดต่อว่า  รั้วไม้ดักทรายนั้น ‘ได้ผล’ […]

Beachlover

February 20, 2026

หาดหาย… ท้ายกำแพง!!!

หาดทรายแก้ว ชิงโค จังหวัดสงขลา เป็นหาดที่เป็นทั้งพื้นที่พักผ่อน พื้นที่ทำกิจกรรมชายหาด และที่สำคัญคือเป็นแนวกันชนธรรมชาติที่คอยรับแรงคลื่นแทนถนนด้านหลังมานาน เมื่อไรที่หาดยังกว้างพอ ถนนริมทะเลก็ยังพอมีระยะปลอดภัย แต่เมื่อไรที่หาดเริ่มหาย ความเสี่ยงจะตรงเข้าหาโครงสร้างพื้นฐานทันที และนี่คือบริบทที่ทำให้ Beach Lover หยิบยกเรื่องกำแพงกันคลื่นที่นี่มาเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า (ติดตามได้จากโพสเก่าๆ) เมื่อมีการก่อสร้างกำแพงกันคลื่นเพื่อป้องกันชายฝั่งในพื้นที่ชิงโค ฟังดูเหมือนเป็นคำตอบตรงไปตรงมาสำหรับการแก้ไขปัญหาการกัดเซาะชายฝั่ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังการก่อสร้างกลับเป็นภาพความเสียหายในพื้นที่ทางทิศเหนือที่ชัดเจนมาก ด้านทิศเหนือของกำแพงถูกกัดเซาะอย่างรุนแรง และวันนี้ถนนริมทะเลที่เคยห่างจากชายฝั่งโดยมีป่าสนและชายหาดเป็นพื้นที่กันชนนั้นขาดไปแล้ว ภาพถนนที่ถูกคลื่นกัดเซาะจนหาย เหลือเพียงขอบแอสฟัลต์แตกหักและเศษวัสดุพังทลายไหลลงทะเล ไม่ได้เป็นแค่ภาพความเสียหายเฉพาะหน้า เราตรึงแนวชายฝั่งไว้ด้วยกำแพง ณ จุดหนึ่ง ความเสียหายมักถูกผลักให้ไปปะทุอีกที่หนึ่งเสมอ โดยเฉพาะบริเวณท้ายโครงสร้าง ตรงนี้ต้องพูดให้ชัดว่า คำว่าป้องกันชายฝั่งในทางปฏิบัติมักถูกใช้กันอยู่สองความหมาย ความหมายแรกคือป้องกันทรัพย์สินด้านหลัง เช่น ถนน บ้าน รีสอร์ต ไม่ให้ถูกคลื่นซัดจนพังเสียหาย ความหมายที่สองคือป้องกันให้ชายหาดยังอยู่ต่อไปในฐานะพื้นที่ธรรมชาติและพื้นที่สาธารณะ ซึ่งสองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน โดยกำแพงกันคลื่นจำนวนมากทำงานได้ดีในความหมายแรก แต่กลับทำให้ความหมายที่สองแย่ลง เพราะกำแพงไม่ได้สร้างหาดทราย และไม่ได้ทำให้ระบบตะกอนกลับมาสมดุล มันเพียงแค่ขวางคลื่น ณ ตำแหน่งที่เราสร้าง ส่วนพลังงานและการขนส่งตะกอนตามธรรมชาติยังคงทำงานต่อ และมักไปแสดงผลที่ท้ายโครงสร้างหรือพื้นที่ข้างเคียงแทน กลไกที่ทำให้ชายหาดด้านท้ายน้ำของกำแพงกันคลื่นถูกกัดเซาะอย่างรุนแรงนั้น Beach Lover ได้เขียนไว้แล้วในหลายๆโพส ตามอ่านได้จากโพสเก่าๆ เมื่อมองในภาพใหญ่ สงขลาคือหนึ่งในจังหวัดที่มีการถกเถียงเรื่องกำแพงกันคลื่นมาอย่างต่อเนื่อง เพราะหลายพื้นที่ต้องการความปลอดภัยของถนนและทรัพย์สิน […]

Beachlover

February 17, 2026

“รากโกงกางเทียม” โครงสร้างแบบอ่อนที่อาจไม่อ่อนต่อคลื่น

Beach Lover พาสำรวจหาดสามร้อยยอดจากโพสนี้ https://beachlover.net/c-aoss-300yod-jan2026/ และอีกหลายโพสก่อนหน้า พบแนวโครงสร้างที่ถูกเรียกกันว่า “รากโกงกางเทียม” วางเป็นแถวอยู่ในน้ำ ลักษณะเป็นเสาตั้งจำนวนมากและมีชิ้นส่วนคล้ายรากรวมตัวอยู่ด้านล่าง โดยมีการระบุว่าใช้เพื่อป้องกันการกัดเซาะชายฝั่ง แต่จากการสังเกตสภาพพื้นที่จริง กลับสะท้อนประเด็นสำคัญอย่างน้อย 2 เรื่อง (1) แนวชายหาดด้านในยังคงถูกคลื่นซัดขึ้นมาถึงแนวถนนและพื้นที่ชายหาดค่อนข้างแคบ (2) โครงสร้างอยู่ในตำแหน่งที่ดูเหมือนลดพลังงานคลื่นได้ไม่มากพอเมื่อเทียบกับพลังงานคลื่นที่ยังขึ้นมาบนชายหาดด้านในอยู่ดี ในประเทศไทย โครงสร้างลักษณะนี้มักถูกอ้างอิงในชื่อทางการค้า “C-Aoss” และถูกขึ้นทะเบียนในบัญชีนวัตกรรมไทยในรายการ “ไม้โกงกางเทียมเพื่อป้องกันการกัดเซาะชายฝั่งและรากไม้เทียมเพื่อเร่งการตกตะกอน”   แนวคิดหลักไม่ใช่ “กำแพงกันคลื่น” แต่เป็น โครงสร้างแบบโปร่ง (permeable structure) ที่เพิ่มความขรุขระ/แรงต้านในน้ำ (drag & roughness) ให้คลื่นและกระแสน้ำสูญเสียพลังงานบางส่วนระหว่างไหลผ่าน และหวังผลต่อเนื่องคือให้ ตะกอนตกทับถม ด้านหลังแนวโครงสร้าง จนระดับพื้นท้องทะเลยกขึ้นและเกิดสภาพที่ชายฝั่งด้านในเสถียรมากขึ้น กล่าวง่ายๆ คือ ลดแรงและช่วยให้ตะกอนตก นี่คือเหตุผลที่หลายประเทศใช้โครงสร้างโปร่งในงานฟื้นฟูชายฝั่งโคลนและป่าชายเลน โดยเฉพาะในกรอบคิด Building with Nature/Nature-based solutions “C-Aoss” มีการระบุราคาต่อหน่วยในเอกสารบัญชีนวัตกรรมไทยไว้ชัดเจนว่า “ไม้โกงกางเทียมพร้อมราก” มีราคาประมาณ 14,750-20,590 ต่อต้น แล้วแต่ความยาวไม้ ตัวเลขนี้นำไปสู่คำถามเชิงนโยบายที่สำคัญกว่า คือ คุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่า เพราะโครงสร้างชนิดนี้ไม่ได้ใช้ 1–2 […]

Beachlover

February 9, 2026

พาชมงานปักไม้ หาดม่วงงาม

Beach Lover ได้เคยเล่าถึงชายหาดม่วงงามไปแล้วในหลายๆโพส ติดตามได้จาก Search icon มุมขวาบน ช่วงมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือต้นปี 2569 นี้ Beach Lover ได้มีโอกาสลงมาสำรวจหาดม่วงงามอีกครั้ง บริเวณตำแหน่งที่มีการปักไม้สนเมื่อเดือนกรกฎาคม 2568 ตามที่ได้เขียนไว้ในโพส https://beachlover.net/sand-fence-muangngam-july2025/ พบว่า ด้านทิศเหนือของแนวไม้ตำแหน่งที่เป็นรอยต่อกับแนวเกเบี้ยนเดิมนั้นเสียหายบางส่วนตามภาพ ส่วนบริเวณอื่นๆยังอยู่ในสภาพปกติ โดยเมื่อเดินสำรวจตลอดทั้งแนว ไม่พบความแตกต่างของพื้นที่ชายหาดด้านหลังของแนวรั้วไม้ และพื้นที่ชายหาดบริเวณข้างเคียงที่ไม่มีแนวรั้วไม้

Beachlover

February 7, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 18 ม้าเดินได้ เพราะหาดยังอยู่

หาดสมิหลา ชื่อที่ใครๆ ก็รู้จักแต่สิ่งที่เม็ดทรายอยากให้คนจำ ไม่ใช่แค่รูปปั้นนางเงือก ไม่ใช่แค่ภาพถ่ายคู่ทะเลเป็น “ความกว้าง” ของชายหาดที่ทำให้กิจกรรมทุกอย่างบนหาดเกิดขึ้นได้ วันนี้ลมดี ฟ้าสว่าง หาดยาวราว 3.3 กิโลเมตรทอดตัวเป็นเส้นโค้งสวยงาม และพอเดินไปทางเหนือ เงาของต้นสนเริ่มหนาขึ้น นั่นคือแหลมสนอ่อน พื้นที่ที่เหมือนหาดกำลังยิ้มกว้างกว่าเดิม “นี่แหละที่พี่ชอบ” หยกพูดพลางสูดลมหายใจ “หาดกว้างๆ เดินแล้วหัวโล่ง” น้ำฝนยิ้ม เธอดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้งที่ลงพื้นที่“หาดท่องเที่ยวกลางเมืองที่คนใช้ได้จริง มันควรเป็นแบบนี้เนอะ” เม็ดทรายกำลังจะตอบ แต่เสียงกีบม้ากระทบทรายดังเป็นจังหวะเข้ามาก่อนตึก…ตึก…ตึก…นักท่องเที่ยวคนหนึ่งอยู่บนหลังม้า ที่กำลังถูกจูงเดินเลียบชายหาดช้าๆ ผ่านกลุ่มคนที่กำลังเดินเล่น ถ่ายรูป และหัวเราะกันแบบไม่ต้องรีบ เม็ดทรายเผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว“ฝนดูสิ” เธอชี้ “กิจกรรมแบบนี้มันเกิดขึ้นได้เพราะหาดมันกว้างและยาวต่อเนื่องพอ’” น้ำฝนมองตาม แล้วตอบเหมือนพูดกับตัวเอง“ถ้าไม่มีหาด ม้าก็เดินไม่ได้” หยกเสริมทันที “ไม่ใช่แค่ม้า”เธอกวาดสายตาไปทั่ว “กิจกรรมท่องเที่ยวหลายอย่างก็ทำไม่ได้ ถ้าหาดไม่กว้าง ไม่มีพื้นที่ให้คนกระจายตัว ไม่มีที่ให้เด็กวิ่ง ไม่มีที่ให้ร้านค้าตั้งแบบไม่เบียดกัน” เม็ดทรายพยักหน้า “ชายหาดไม่ใช่แค่พื้นทราย มันคือพื้นที่สาธารณะที่สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจโดยแทบไม่ต้องติดตั้งอะไรเพิ่มเลย แค่ต้องรักษามันไว้ก็พอ” พวกเธอเดินต่อไปทางแหลมสนอ่อน เงาสนยาวขึ้น ลมเย็นขึ้น และทรายใต้เท้าดูแน่นขึ้นอย่างน่าประหลาดเม็ดทรายหยุดยืนมองแนวต้นสนและผืนทรายกว้างที่เหมือนจะงอกออกมาจากฝั่ง “ที่นี่มีแผ่นดินงอกประมาณ 500 ไร่ใช่ไหม” น้ำฝนถาม เหมือนทดสอบความจำของตัวเอง […]

Beachlover

January 26, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 17 ทรายที่ใช่…ไม่ใช่แค่ทราย

เสียงคลื่นที่ชลาทัศน์ยังเหมือนเดิม แต่เม็ดทรายรู้สึกว่า “เรื่องเล่า” ของหาดนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเรื่องเล่าที่ถูกเริ่มใหม่หลายครั้ง ด้วยความหวังชื่อเดียวกันว่า “เติมทรายชายหาด” แต่ความหวังนั้นกลับสะดุดซ้ำๆ ด้วยเหตุผลคนละแบบในแต่ละรอบ เหมือนหาดกำลังบอกว่า การเติมทรายไม่ใช่เวทมนตร์ และที่สำคัญมันไม่ใช่วิธีที่ทำแบบเดิมๆ แล้วจะสำเร็จเหมือนกันทุกที่ น้ำฝนเปิดแฟ้มเอกสารให้เม็ดทรายดู แผ่นกระดาษบางๆ เต็มไปด้วยตัวเลข ปี พ.ศ. และคำที่อ่านแล้วเจ็บแบบแห้งๆ เช่น “ไม่แล้วเสร็จ” “ไม่เป็นไปตามแผน” “ปรับวิธีการ” “เติมทรายไม่เต็ม” “เติมทรายสะดุด” หยกยืนเงียบ แต่สายตาไม่เงียบ เธอมองสลับระหว่างเอกสารกับแนวหาด เหมือนพยายามต่อภาพว่า “ตัวหนังสือ” กับ “ทรายจริง” มันเชื่อมกันตรงไหน “รอบแรก ปี 2555” น้ำฝนเริ่มเล่า น้ำเสียงเหมือนคนอ่านคำพิพากษาให้ตัวเองฟัง “ทำโดยแทบไม่ได้ศึกษาก่อน ใช้ทรายละเอียดมาก ละเอียดจนเกือบเป็นโคลน” เม็ดทรายหลับตาแว้บหนึ่ง เหมือนภาพเม็ดตะกอนเล็กๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาทันที“ทรายละเอียดเกินไป มันไม่ใช่แค่ทำให้สีของน้ำขุ่นขึ้นนะฝน” เธอพูดช้า ๆ“มันมีเรื่องทางฟิสิกส์ด้วย ตะกอนเม็ดเล็กจะถูกยกตัวง่าย เคลื่อนย้ายง่าย และสูญเสียเร็ว” น้ำฝนพยักหน้า “ผลคือ ตะกอนหายไปกว่า 70% ภายใน 6 […]

Beachlover

January 23, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 16 ตะไคร่บนกำแพง และคำถามบนหาดชลาทัศน์

หาดชลาทัศน์ยาวกว่า 4.5 กิโลเมตร วางแนวในทิศเหนือใต้ตั้งแต่หัวนายแรงถึงนางเงือกรอยต่อกับหาดสมิหลา แต่ในสายตาเม็ดทราย มันเหมือน “บทเรียนยาว” ที่ถูกเขียนซ้ำด้วยลายมือเดิมหลายรอบ รอดักทราย กำแพงหินทิ้ง กำแพงกระสอบทั้งเล็กทั้งใหญ่ แล้วก็การเติมทรายชายหาดถึงสามครั้ง “นี่มันหาดท่องเที่ยวใจกลางเมืองสงขลาเลยนะทราย” น้ำฝนพูดเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงมีความไม่เข้าใจซ่อนอยู่“แต่ทำไมเราถึงยอมให้มันกลายเป็นสนามทดลองของโครงสร้างที่ยืดยาวแบบนี้” หยกเดินนำหน้าไปตามแนวกำแพงกระสอบ เธอเงียบกว่าใคร แต่สายตาคมเหมือนกำลังเก็บรายละเอียดทีละจุด รอยยุบ รอยทรุด รอยขาด และรอยเปลี่ยนสีของน้ำที่กระทบโครงสร้าง “มันไม่ใช่แค่เรื่องสวยไม่สวยนะ” เม็ดทรายพูดเบา ๆ “มันคือสัญญาณว่าหาดกำลังพยายามบอกอะไรเราอยู่ แต่เรายังตอบด้วยภาษาเดิม” น้ำฝนก้าวลงไปใกล้กำแพงกระสอบเพื่อจะถ่ายรูปมุมต่ำให้เห็นระดับน้ำกับแนวถุงกระสอบชัดๆ เธอเหยียบลงบนพื้นผิวสีเขียวคล้ำ แล้วจู่ๆ ร่างก็เซไปข้างหน้าแบบเกือบล้ม “เฮ้ย!” หยกร้อง พร้อมคว้าแขนน้ำฝนไว้ทัน ฝนหายใจแรงนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะแห้งๆ “เกือบไป ลื่นมาก ตะไคร่เต็มเลย” เม็ดทรายก้มลงมองผิวกำแพงกระสอบ ตะไคร่น้ำเกาะแน่นเหมือนพรมบางๆ ที่ธรรมชาติทอทับบนสิ่งที่มนุษย์สร้าง“นี่ๆเห็นไหม” เธอพูดกับฝน “นี่คือภาพเล็กๆ ของปัญหาใหญ่ โครงสร้างไม่เคยอยู่โดดเดี่ยว มันดึงทั้งคลื่น กระแส ตะกอน และชีวิตเล็กๆ เข้ามาอยู่ด้วย” น้ำฝนมองลงไปที่พื้น แล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ “แต่ในหาดท่องเที่ยวกลางเมือง ความเสี่ยงแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย”เธอใช้คำว่า […]

Beachlover

January 22, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 15 กำแพงกันคลื่นบ่ออิฐ-เกาะแต้ว กับหาดผืนสุดท้าย

ทั้งสามคนขับรถต่อ มุ่งหน้าเมืองสงขลาบนถนนเลียบฝั่งเส้นเดิมอีกเล็กน้อย มาหยุดอยู่บนกำแพงกันคลื่น ทางทิศเหนือของเขื่อนกันคลื่นนอกชายฝั่งตัวสุดท้าย ตรงนี้มีโครงสร้างกำแพงกันคลื่นแบบหินใหญ่เรียงยาวต่อเนื่องกันไปทางทิศเหนือกว่า 3.5 กิโลเมตร เม็ดทรายหันกลับไปมองแนวชายฝั่งไกลๆ จากนาทับไปทางบ่ออิฐ เกาะแต้ว เธอพูดช้าๆ เหมือนกำลังบันทึกประโยคนี้ไว้สำหรับอนาคต “แนวชายฝั่งจากปากร่องน้ำนาทับจึงถึงหัวนายแรงตรงโน้น ยาวสัก 14.5 กิโลเมตร เห็นจะได้ แต่หาดธรรมชาติที่ยังไม่มีโครงสร้างเหลืออยู่จริงๆ แค่ประมาณ 5 กิโลเมตรเท่านั้น” หยกกับน้ำฝนพยักหน้าและพูดเกือบจะพร้อมกัน “และ 5 กิโลเมตรนั้น…คือหาดผืนสุดท้ายของคนรุ่นหลัง” หยกมองไปทางทิศเหนือ “แล้วถ้าเรายังเลือกวิธีเดิม ปิดด้วยกำแพง เติมเขื่อนกันคลื่น ไปเรื่อยๆ มันจะลามไปถึงไหน” เม็ดทรายมองไปทางเส้นขอบฟ้า เสียงเธอเบาลง แต่คมขึ้น “ถ้าเรายังแก้แบบเดิม หาดทางเหนือของปากร่องน้ำนาทับไปจนถึงหัวนายแรง จะค่อยๆ หายไป ไม่ใช่เพราะทะเลอยากเอาไป แต่เพราะเราตัดทางเดินของทราย แล้วเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้” เสียงลุงชาวประมงที่เจอเมื่อกี้แทรกเบาๆ เข้ามาในหัว เหมือนสรุปด้วยภาษาคนทะเล“หาดมันไม่ตายทีเดียวหรอกนะพวกหนู มันตายทีละนิด จนวันหนึ่งเราถึงเพิ่งรู้ว่า ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว” ก่อนกลับ เม็ดทรายหันไปมองแนวกำแพงอีกครั้ง แล้วพูดเหมือนถามทะเล มากกว่าถามคน“เรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันคลื่น…หรือเรากำลังสร้างกำแพงเพื่อกันความจริงว่าเราทำให้หาดหายไปเอง” ฝนเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ปิดลง“บางครั้ง…สิ่งที่เราต้องทำ น่าจะเป็นความกล้าที่จะหยุดทำซ้ำ” เม็ดทรายพยักหน้า […]

Beachlover

January 17, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย: ตอนที่ 14 นาทับ

“นี่หาดด้านเหนือของปากร่องน้ำนาทับใช่ไหมพี่หยก” เม็ดทรายถาม ทั้งที่คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าเรียกตามความทรงจำของคนที่เคยมา หาดควรจะกว้างพอให้เดินช้าๆ แล้วค่อยๆ ได้ยินเสียงคลื่นเรียงเป็นจังหวะ แต่วันนี้เสียงแรกที่ดังขึ้นในหัวเม็ดทรายกลับเป็นเสียงคลื่นกระแทกกำแพง แล้วสะท้อนกลับเหมือนคำพูดที่ไม่เคยมีใครตั้งใจฟังกันจริงๆ หยกจอดรถข้างทาง เงยหน้ามองแนวโครงสร้างชายฝั่งที่ต่อกันไปเรื่อยๆ จนปลายสายตา“เมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้…” หยกพูดเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า เม็ดทรายไม่ได้ตอบ เธอเดินลงไปใกล้กองหิน เอามือแตะผิวคอนกรีตที่ยังชื้นจากละอองคลื่น แล้วก้มมองลงไปด้านล่างพื้นทรายแทบไม่เหลือ มีแต่ระดับน้ำที่เข้ามาใกล้กำแพงจนเหมือนกำแพงถูกวางไว้ “ในทะเล” มากกว่า “บนหาด” “เวลาคลื่นมาเจอกองหินแบบนี้ มันไม่เหมือนเจอหาดนะ” เม็ดทรายพูด “หาดมันซับแรง คลื่นมันสลายพลังงานทีละน้อย แต่กำแพงมันสะท้อนแรงกลับ เหมือนเอาพลังงานคืนทะเลทันที แล้วทรายหน้ากำแพงก็ถูกดึงออกไปง่ายขึ้น” หยกพยักหน้า “scour หรือการขุดลึกหน้ากำแพง” “ใช่” เม็ดทรายตอบสั้นๆ แล้วเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อเหมือนกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้“แต่ที่น่ากลัวกว่า scour คือความเคยชิน พอเราเห็นกำแพงแล้วชิน เราก็เริ่มคิดว่าชายหาดต้องเป็นแบบนี้” เสียงรถอีกคันจอดตามมา น้ำฝนลงจากรถพร้อมแฟ้มเอกสารบางๆ ใต้แขน “มาช้าไปหน่อย” น้ำฝนบอก “เมื่อกี้คุยกับชาวบ้านแถวบ่ออิฐ เขาพูดประโยคเดียวที่แทงใจมาก” เม็ดทรายหันไป “ว่าไง” น้ำฝนหันมามองแนวโครงสร้างที่ต่อกันยาว แล้วพูดช้า ๆ “เขาบอกว่า ตอนนี้บ้านปลอดภัย แต่ไม่แน่ใจว่าหาดของลูกหลานยังจะอยู่ต่อไปไหม” […]

Beachlover

January 17, 2026

กำแพงกันคลื่นพัง…เพราะคลื่น หรือเพราะใคร?

Beach Lover ลงสำรวจพื้นที่ชายหาดบริเวณ อ่าวประจวบคีรีขันธ์ ช่วงถนนปิ่นอนุสรณ์ เมื่อตุลาคม 2568 พบเห็นความเสียหายของกำแพงกันคลื่นพร้อมทางเดินริมทะเลที่ถูกแรงคลื่นซัดจนแตกร้าวและทรุดตัวหลายจุด จนไม่สามารถใช้งานได้ตามปกติ บางช่วงของทางเดินเสียหายโดยสิ้นเชิง อ่าวประจวบคีรีขันธ์ ช่วงถนนปิ่นอนุสรณ์ ซึ่งเป็นแนวชายฝั่งที่เปิดรับคลื่นโดยตรง โดยเฉพาะในช่วงมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือที่คลื่นแรงและระดับน้ำทะเลสูงขึ้น ทำให้คลื่นซัดถึงโครงสร้างกำแพงกันคลื่นที่มีตลอดทั้งแนว จากการเดินเท้าสำรวจเบื้องต้นพบว่า แนวกำแพงกันคลื่นและทางเดินสร้างอยู่ประชิดแนวน้ำมาก เมื่อถูกคลื่นซัดซ้ำๆ จึงเกิดการกัดเซาะใต้ฐานโครงสร้างซึ่งสร้างด้วยกล่องเกเบี้ยน ส่งผลให้หินที่อยู่ในกล่องหลุดออกไปบ้าง ละลายไปบ้าง (บางส่วนพบว่าเป็นหินโคลนที่ละลายน้ำได้) เมื่อเกเบี้ยนแต่ละกล่องทรุดตัวไม่เท่ากัน ก็จะส่งผลให้แผ่นพื้นคอนกรีตที่วางอยู่ด้านบนเกิดการแตกร้าวและยุบตัวลง จนเกิดความเสียหายตลอดทั้งแนวตามภาพที่เห็น ปัจจุบันพื้นที่นี้ไม่พบว่ามีการปิดกั้นการใช้ประโยชน์เพื่อความปลอดภัยของประชาชนในพื้นที่และนักท่องเที่ยวแต่อย่างใด ทั้งยังไม่มีป้ายเตือนใดๆ และยังไม่พบการซ่อมแซม

Beachlover

October 20, 2025
1 … 3 4 5 … 11