สำรวจชายฝั่ง

จากโพสครั้งก่อน Beach Lover ได้พาชมความสวยงาม (และไม่สวยงาม) ของชายหาดบริเวณเกาะภูเก็ตฝั่งตะวันตกไปแล้ว ครั้งนี้ขอพาชมโครงสร้างป้องกันชายฝั่งในพื้นที่นี้กันบ้าง โครงสร้างป้องกันชายฝั่งที่มีใช้กันอยู่โดยทั่วไปในประเทศไทยนั้น ประกอบด้วย 4 รูปแบบหลักๆดังนี้ กำแพงกันคลื่น (https://beachlover.net/seawall/) รอดักทราย (https://beachlover.net/groin/) เขื่อนกันคลื่น (https://beachlover.net/breakwater/) เติทรายชายหาด (https://beachlover.net/เติมทรายชายหาด/) โดยทั้ง 4 รูปแบบนี้อาจเลือกใช้วัสดุที่แตกต่างกันไปเช่น หินทิ้ง หินเรียง เสาปูน เสาไม้ ถุงทราย กระชุหิน และอื่นๆ ถ้าหากว่ามีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกันชายฝั่งและมีการวางแนวของโครงสร้างเป็นไปตามทั้ง 4 รูปแบบข้างต้น ล้วนแล้วแต่เป็นโครงสร้างป้องกันชายฝั่งทั้งสิ้น นอกจากนี้หากลดระดับความสูงของสันโครงสร้างลงให้จมอยู่ใต้น้ำ แต่ยังมีวัตถุประสงค์และการวางแนวเป็นไปตามรูปแบบของโครงสร้างป้องกัน ก็ถือว่าเป็นโครงสร้างป้องกันชายฝั่งเช่นกัน เช่น เขื่อนกันคลื่นใต้น้ำ เป็นต้น จากการสำรวจภาคสนามบริเวณหาดทรายฝั่งตะวันตกของเกาะภูเก็ต พบว่ามีโครงสร้างป้องกันชายฝั่งจำนวน 35 ตำแหน่ง  โดยโครงสร้างที่ทำการสำรวจภาคสนามมีความยาวรวมทั้งหมด 6,895.4 เมตร และพบว่าโครงสร้างโดยส่วนมากเป็นกำแพงแบบตั้งตรง ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อกันดินและถูกสร้างประชิดชายฝั่งจึงทำหน้าที่เสมือนกำแพงกันคลื่นในช่วงเวลาน้ำขึ้นหรือช่วงฤดูมรสุม ส่งผลให้การจำแนกความแตกต่างระหว่างกำแพงกันคลื่นและกำแพงกันดินนั้นทำได้ยาก รูปถ่ายด้านล่างเป็นเพียงตัวอย่างบางส่วนของโครงสร้างทั้งหมดเท่านั้น

จังหวัดภูเก็ต มีรูปร่างเป็นเกาะเรียวยาวจากเหนือไปใต้ มีเกาะบริวารน้อยใหญ่ล้อมรอบพื้นที่ส่วนใหญ่ประมาณ ร้อยละ 70 เป็นที่ราบสูงหรือภูเขา มีเทือกเขาทอดยาวในแนวเหนือใต้ ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ยอดเขาไม้เท้าสิบสอง สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 529 เมตร เป็นแนวกำบังลมและฝน ทำให้ภูเก็ตปลอดภัยจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ และพื้นที่ประมาณร้อยละ 30 เป็นที่ราบแถบเชิงเขาและชายฝั่งทะเลอยู่บริเวณตอนกลางและตะวันออกของเกาะ โดยพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกมีสภาพเป็นหาดโคลนและป่าชายเลน ส่วนชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกเป็นภูเขาและหาดทราย  มีความยาวชายฝั่งรอบเกาะภูเก็ตรวมทั้งสิ้น 202.83 กิโลเมตร โดยชายหาดฝั่งตะวันตกของเกาะภูเก็ตที่มีมิติการใช้ประโยชน์เพื่อการท่องเที่ยวสูงกว่าฝั่งตะวันออก มีความยาวประมาณ 81.14 กิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 40.00 ของความยาวชายหาดรอบเกาะภูเก็ต Beach Lover ขอพาชมภาพ Snapshot ของตำแหน่งชายหาดทั้ง 47 ตำแหน่ง ใน 33 ชายหาด ตลอดความยาวกว่า 80 กิโลเมตรทางฝั่งตะวันตกของเกาะภูเก็ต ที่ได้ทำการสำรวจหลังการเปิดประเทศเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวหลังจากสถานการณ์ COVID-19 ได้ทุเลาเบาบางลง โดยทั้ง 47 ตำแหน่งใน 33 ชายหาดนี้เป็นหาดทรายทั้งหมด มีระยะทางรวมกัน (เฉพาะส่วนที่เป็นทราย) ประมาณ 30 กว่ากิโลเมตร บางตำแหน่งสามารถเข้าถึงได้โดยทางสาธารณะ ส่วนบางตำแหน่งต้องผ่านพื้นที่เอกชน จึงจะเข้าถึงชายหาดได้ รวมถึงบางตำแหน่งต้องเดินผ่านป่าและซอกหินจึงจะได้พบความงดงามของชายหาด ทั้งนี้เพื่อเป็นข้อมูลช่วยในการตัดสินใจเพื่อการท่องเที่ยว และเพื่องานศึกษาวิจัยที่เกี่ยวข้อง

ที่มา: https://www.facebook.com/DMCRTH กองอนุรักษ์ทรัพยากรชายฝั่ง สำรวจพื้นที่ระบบหาดบางสัก (T7D192) ระบบหาดคึกคัก (T7D195) ระบบหาดหาดท้ายเหมือง (T7E201) จ.พังงา เพื่อสำรวจชนิดพันธุ์พืชชายหาดที่มีความเหมาะสมต่อการฟื้นฟูเสถียรภาพชายหาด โดยการพิจารณาจากคุณสมบัติในการยึดเกาะเม็ดทราย การทนต่อสภาพแวดล้อม การกระจายตัวบริเวณชายหาด การทนต่อแรงลมทะเล การทนต่อความเค็มของน้ำทะเล ผลการสำรวจพบพืชชายหาดที่กระจายตัวตั้งแต่แนวชายฝั่งลึกเข้าไป ๓๐ เมตร ได้แก่ ผักบุ้งทะเล ถั่วผีทะเล ถั่วคล้าทะเล หญ้าไหวทาม เบญจมาศน้ำเค็ม เข็มเลื้อย เตยทะเล รักทะเล จิกทะเล เป็นต้น ส่วนพืชชายหาดที่คาดว่ามีศักยภาพที่เหมาะสมต่อการฟื้นฟูเสถียรภาพชายหาดมี ๔ ชนิด ได้แก่ ผักบุ้งทะเล (Ipomoea pes-caprae) หญ้าไหวทาม (Ischaemum muticum) ถั่วผีทะเล (Vigna marina) ถั่วคล้าทะเล (Canavalia maritima)

ที่มา: https://www.facebook.com/DMCRTH วันที่ ๑๖ มิถุนายน ๒๕๖๕ กรม ทช. โดยศูนย์วิจัย ทช. อ่าวไทยตอนล่าง ตรวจสอบสภาพระบบนิเวศชายหาดและศึกษาสิ่งมีชีวิตในระบบนิเวศหาดทรายในพื้นที่โครงการก่อสร้างเขื่อนป้องกันตลิ่งริมทะเล หาดทรายแก้ว หาดม่วงงาม และหาดมหาราช จ.สงขลา ผลการตรวจสอบพบว่า หาดทรายแก้ว มีแนวกำแพงกันคลื่นตลอดแนวชายหาด ไม่มีระบบนิเวศหาดทราย ยังคงพบตะกอนทรายจากช่วงมรสุม ทับถมตลอดพื้นที่หลังกำแพงกันคลื่น ส่วนพื้นที่บริเวณสิ้นสุดโครงการพื้นที่ได้รับผลกระทบจากการกัดเซาะชายฝั่งลึกเข้ามาประมาณ ๒๐ เมตร ในช่วงมรสุม พื้นที่ดังกล่าวได้ถูกตะกอนทรายทับถมกลายเป็นหาดทราย ลึกเข้ามาจากแนวชายหาดเดิม ทำให้ชายหาดมีความกว้างประมาณ ๓๐-๓๕ เมตร และยังคงพบเศษหินจากการก่อสร้างถูกคลื่นพัดขึ้นมาทับถมบริเวณแนวน้ำขึ้นน้ำลง เริ่มพบสิ่งมีชีวิตในกลุ่มหอยเสียบ และจักจั่นทะเล ตลอดแนวหาดทรายบริเวณสิ้นสุดโครงการ หาดม่วงงาม พื้นที่หน้าหาดเป็นแนวหาดทรายกว้างประมาณ ๒๕-๓๐ เมตร เวลาน้ำลงต่ำสุด ไม่พบเศษหิน และวัสดุจากการก่อสร้างเขื่อนกันคลื่น สามารถพบสิ่งมีชีวิตในระบบนิเวศหาดทรายใกล้เคียงกับสถานีอ้างอิง (Reference size) แสดงถึงการคืนสภาพระบบนิเวศหาดทรายหลังจากถูกระงับโครงการก่อสร้าง ชายหาดมหาราช การก่อสร้างกำแพงกันคลื่นเสร็จสิ้นแล้ว ไม่พบเศษหินจากการก่อสร้างปนเปื้อนในระบบนิเวศหาดทราย พบมีพื้นที่หาดทรายต่อจากแนวกันคลื่นกว้างประมาณ ๒๐-๒๕ เมตร เวลาน้ำลงต่ำสุด และพบสิ่งมีชีวิตในระบบนิเวศหาดทรายใกล้เคียงกับพื้นที่นอกเขตก่อสร้าง (สถานีอ้างอิง)

ที่มา: https://www.facebook.com/DMCRTH วันที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๖๕ กรม ทช. โดยสำนักงาน ทช.ที่๖ (พังงา) พร้อมด้วย ทสจ.พังงา เจ้าท่าภูมิภาคสาขาพังงา ตรวจสอบสถานการณ์การกัดเซาะชายฝั่งบริเวณ ต.ตึกคัก อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา พบว่ามีลมพายุพัดคลื่นทะเลกระทบชายฝั่งอย่างรุนแรง และเกิดความเสียหายต่อชายฝั่งจริง เนื่องจากช่วงนี้ได้มีลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้กำลังแรงพัดปกคลุมประเทศไทย ทะเลอันดามันและอ่าวไทย ประกอบกับในบริเวณชายหาดคึกคักมีการก่อสร้างโครงสร้างป้องกันการกัดเซาะชายฝั่งในลักษณะกำแพงกันคลื่นริมชายหาดแบบตั้งตรง โดยเจ้าของที่ดินริมชายหาดบางราย ทำให้ส่งผลกับพื้นที่ชายฝั่งถัดไปถูกกัดเซาะเสียหายรุนแรงมากขึ้น ทั้งนี้ จังหวัดพังงาและหน่วยราชการที่เกี่ยวข้องได้ติดตาม ดูแล เฝ้าระวังพื้นที่ชายฝั่งบริเวณดังกล่าวอยู่ตลอด โดยที่ผ่านมามีการดำเนินการเสนอโครงการฟื้นฟูชายหาดคึกคักแบบบูรณาการ (จัดสร้างโดมทะเลและเสริมทรายชายหาด) ต่อ ครม.สัญจร จ.ภูเก็ต ซึ่ง ครม.ได้มีมติเห็นชอบเมื่อวันที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ แต่ขาดงบประมาณในการดำเนินการ และวันที่ ๑๔ กันยายน ๒๕๖๔ จังหวัดพังงาได้เห็นชอบให้กรมเจ้าท่า ศึกษาวางแผนแม่บทและสำรวจออกแบบเสริมทรายป้องกันการกัดเซาะสนับสนุนการท่องเที่ยวบริเวณเขาหลักถึงแหลมปะการัง อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา ซึ่งกรมเจ้าท่าได้รับการอนุมัติให้ดำเนินโครงการตลอดจนได้งบประมาณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขณะนี้อยู่ระหว่างการดำเนินโครงการ ส่วนการแก้ไขระยะสั้น เมื่อวันที่ ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๖๕ […]

Beach Lover ได้มีโอกาสสำรวจภาคสนาม ณ จ.ภูเก็ต ในช่วงปลายเดือนเมษายน 2565 ซึ่งเป็นช่วงปลายฤดูกาลท่องเที่ยวพอดี ก่อนที่ภูเก็ตและจังหวัดอื่นๆทางฝั่งทะเลอันดามันจะได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคมของทุกปี ทะเลช่วงนี้จะใสและมีสีสวย ชายหาดกว้าง คลื่นลมสงบ และมีนักเที่ยวท่องจำนวนมากโดยเฉพาะชาวต่างชาติ ซึ่งกลับมาท่องเที่ยวที่ภูเก็ตอีกครั้งหลังจาก COVID-19 แม้จะฟื้นกลับมาเพียงครึ่งเดียว ไม่มากมายเหมือนเดิม แต่ก็เพียงพอให้บาง sector ประคองธุรกิจต่อไปได้ หาดแหลมสิงห์เป็นชายหาดที่เข้าถึงได้ยาก ต้องเดินเท้าหรือนั่งเรือเข้าไปเท่านั้น ซึ่งทางเดินเท้าเข้าไปนั้นไม่ง่ายนักเนื่องจากต้องเดินลัดเลาะไปตามโขดหิน ซอกหลืบของหน้าผาหิน โดยทางเดินเกือบตลอดเส้นทางนั้นรายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่ร่มรื่น และทิวทัศน์อันสวยงามของทะเลตัดกับโขดหิน มีร้านค้าขายอาหารและเครื่องดื่มหนึ่งร้าน ตั้งอยู่ในทำเลที่ดึงดูดลูกค้าที่กำลังอ่อนแรงจากการเดินเท้าได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ใช้เวลาเดินเท้าประมาณ 20 นาทีจากถนนด้านบน ก็จะมาถึงหาดแหลมสิงห์ ซึ่งมีลักษณะเป็นหาดกระเปาะที่มีความยาวชายหาดตลอดแนวประมาณ 270 เมตร ความกว้างชายหาดเฉลี่ยประมาณ 33 เมตร มีขนาดของเม็ดทรายเฉลี่ย 0.26 มิลลิเมตร และมีความลาดชันชายหาด 6.7 องศา (ข้อมูลจากการสำรวจจริงในเดือนเมษายน 2565) พบผู้ประกอบการร่มเตียงและเครื่องดื่มเพื่อให้บริการนักท่องเที่ยวจำนวนหนึ่งรายเท่านั้น และพบว่าป่าชายหาด พืชปกคลุมชายหาดด้านในยังคงสมบูรณ์ ปราศจากการแทรกแซงใดๆ ในหลายประเทศเส้นทางเดินเท้าริมทะเล (Ocean trail) ที่มีความสวยงามเช่นนี้ มักถูกโปรโมตให้เป็นเส้นทางที่เป็น […]