กรมทะเล ผนึกกำลังท้องถิ่น-เขตห้ามล่าฯ ปักรั้วไม้ชะลอคลื่น บ้านโคกสัก จ.สงขลา

ที่มาข่าว: https://www.facebook.com/DMCRTH วันที่ 16 พฤศจิกายน 2569 กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง (ทช.) โดยสำนักงานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่ 5 (สทช.5) ส่วนอนุรักษ์ทรัพยากรชายฝั่ง (สอช.) ลงพื้นที่สำรวจ ติดตามสถานภาพชายฝั่ง และประเมินผลการดำเนินงานปักรั้วไม้ชะลอความรุนแรงของคลื่นในช่วงฤดูมรสุม ณ บริเวณบ้านโคกสัก หมู่ที่ 6 ตำบลสะกอม อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา ซึ่งเคยได้รับผลกระทบจากปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งอย่างรุนแรงในช่วงฤดูมรสุมที่ผ่านมา สำหรับการดำเนินงานในครั้งนี้ เกิดจากความร่วมมือแบบบูรณาการระหว่างกรม ทช. และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยนางสิริยา กรมเมือง รองปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลสะกอม และนายมนตรี ทีปจิรังกูล ผู้อำนวยการกองช่าง อบต.สะกอม ได้ประสานขอรับคำปรึกษาและแนวทางการแก้ไขปัญหาจาก สทช.5 เพื่อบรรเทาความรุนแรงของคลื่นอย่างเร่งด่วน ถูกต้องตามระเบียบกฎหมาย และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวตั้งอยู่ในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าเขาปะช้าง-แหลมขาม สทช.5 จึงได้ออกแบบและแนะนำการใช้ “รั้วไม้ชะลอคลื่น” ซึ่งเป็นโครงสร้างป้องกันการกัดเซาะรูปแบบชั่วคราวที่สอดคล้องกับบริบทพื้นที่ พร้อมทั้งเป็นตัวกลางประสานงานกับเขตห้ามล่าสัตว์ป่าเขาปะช้าง-แหลมขาม เพื่อขออนุญาตดำเนินการอย่างถูกต้อง ปัจจุบัน อบต.สะกอม ได้ดำเนินการปักรั้วไม้ชะลอคลื่นเสร็จสิ้นแล้ว รวมระยะทางตามแนวชายฝั่งประมาณ 425 เมตร จำนวน 2 […]

Beachlover

November 17, 2026

เขื่อนริมทะเลขาดช่วง คลื่นทะเลกัดเซาะ-น้ำท่วมที่ดินช่วงมรสุม

ที่มาข่าว: https://www.facebook.com/Ch7HDNews เขื่อนป้องกันตลิ่งริมทะเล ตำบลคลองวาฬ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ใช้เงินแผ่นดิน กว่า 125 ล้านบาท แต่กลับก่อสร้างไม่ต่อเนื่อง มีแนวเขื่อนขาดช่วง 2 จุด รวมระยะทางเกือบ 100 เมตร กลายเป็นปัญหาที่ชาวบ้านต้องเผชิญ โดยเฉพาะช่วงฤดูมรสุม เดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม คลื่นทะเลซัดเข้าท่วมพื้นที่ริมชายฝั่ง สร้างความเสียหายและความเดือดร้อนให้กับเจ้าของที่ดิน สาเหตุสำคัญ มาจากการปรับเปลี่ยนแบบก่อสร้าง จากแบบเดิมที่เคยทำประชาคมไว้ ประกอบกับผู้ประกอบการเอกชน 3 ราย ไม่ยินยอมให้ก่อสร้างผ่านหน้าที่ดิน ทำให้แนวเขื่อนไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้ตามวัตถุประสงค์ของโครงการ แม้จะมีการนำหินมาวางป้องกันคลื่น แต่เป็นเพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่สามารถทดแทนแนวเขื่อนที่ขาดหายไปได้ ขณะที่การชี้แจงของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งสำนักงานโยธาธิการและผังเมืองจังหวัด เจ้าท่าภูมิภาค และเทศบาลตำบลคลองวาฬ ยังมีข้อมูลไม่ตรงกัน ทำให้ปัญหายังไม่มีข้อยุติ ล่าสุด เอกชนทั้ง 3 ราย เริ่มยินยอมให้ก่อสร้างเขื่อนผ่านหน้าที่ดินแบบมีเงื่อนไข โดยรองผู้ว่าราชการจังหวัด จะเป็นตัวกลางประสานหาทางออกร่วมกัน ตั้งเป้าแก้ไขภายในเดือนพฤศจิกายนนี้ เพื่อผลักดันงบประมาณก่อสร้างในปี 2570 ส่วน ป.ป.ช. อยู่ระหว่างตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงแบบก่อสร้างและการใช้จ่ายงบประมาณ ว่าถูกต้องตามระเบียบและกฎหมายหรือไม่

Beachlover

November 17, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 30 : รอยน้ำที่ไม่มีใครมองเห็น

แสงแดดเช้าส่องผ่านต้นมะพร้าวริมถนนสายเล็กๆ ในอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ทั้งสามคนออกเดินทางอีกครั้งหลังหยุดไปสองสามวัน เม็ดทรายนั่งอยู่เบาะหลังของรถที่หยกเป็นคนขับ ส่วนต๊ะนั่งข้างคนขับ กำลังพยายามแกะขนมที่ซื้อจากตลาดเมื่อครู่ “ต๊ะจะกินตั้งแต่เช้าเลยเหรอ” หยกถาม “ก็เราออกจากที่พักตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ผมยังไม่ได้กินอะไรจริงจังเลยพี่” “แล้วข้าวเช้าตะกี้ในตลาดล่ะ” “นั่นมันรองท้องอ่ะพี่” “แกนี่รองท้องได้ตลอดเวลาเลยนะ” เม็ดทรายหัวเราะกับบทสนทนาของทั้งคู่ ก่อนก้มลงดูแผนที่ในโทรศัพท์ วันนี้พวกเขายังอยู่ที่ปากพนัง แต่ไม่ได้จะไปดูชายหาดเหมือนเมื่อวาน จุดหมายแรกเป็นบ้านหลังหนึ่งใกล้คลองที่เชื่อมต่อกับอ่าวปากพนัง บ้านที่เคยถูกน้ำท่วมจากพายุปาบึกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 หกปีผ่านไป น้ำลดลงนานแล้ว ถนนแห้งสนิท บ้านเรือนกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่เม็ดทรายกำลังจะพาทั้งสองคนไปตามหาสิ่งที่มองไม่เห็นอีกต่อไป “วันนี้เราจะไปดูอะไรนะ” ต๊ะถามทั้งที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่ “รอยน้ำท่วม” “น้ำท่วมเมื่อวานเหรอ ไม่เห็นรู้เลย” “เมื่อหกปีก่อน” ต๊ะหันมามอง “หกปี! แล้วแกคิดว่ามันจะเหลืออะไรให้ดู” “นั่นแหละที่เราต้องไปหา” เม็ดทรายสวนทันที “เราว่าแกพาเรามาหาของที่ไม่มีอยู่แล้วนะ” ต๊ะว่า หยกหัวเราะพลางแซวต่อ “พอๆ ทั้งคู่ไม่ต้องเถียงกัน ก็ไปดูก่อนสิ ยังไม่ทันถึงเลย” รถเลี้ยวเข้าถนนเล็กๆ ที่มีบ้านตั้งเรียงรายอยู่สองฝั่ง ด้านหนึ่งเป็นคลองน้ำขุ่นไหลเอื่อยๆ มีเรือประมงลำเล็กผูกอยู่กับเสาไม้ ส่วนอีกด้านเป็นบ้านชั้นเดียวและบ้านยกพื้นสลับกันไป เม็ดทรายบอกให้พี่หยกจอดรถหน้าบ้านหลังหนึ่ง “หลังนี้แหละ” ต๊ะมองออกไป บ้านสีฟ้าอ่อนหลังไม่ใหญ่นัก มีรั้วเตี้ยๆ […]

Beachlover

November 17, 2026

ทะเลสูงขึ้นไม่ได้กัดเซาะแค่ชายฝั่ง แต่กำลังกัดกิน “มูลค่าที่ธรรมชาติสร้างให้เรา”

“หากป่าชายเลนหนึ่งผืนหายไป เราสูญเสียเพียงพื้นที่สีเขียวหรือไม่?” Beach Lover ชวนอ่าน ชวนทำความเข้าใจว่าทะเลสูงขึ้นไม่ได้กัดเซาะแค่ชายฝั่ง แต่กำลังกัดกิน “มูลค่าที่ธรรมชาติสร้างให้เรา” ไปกับบทความวิจัยเรื่อง “Sea-level rise drives unequal erosion of global ecosystem service value“ คำตอบจากคำถามเปิดเรื่องคือ “ไม่ใช่” เพราะพื้นที่นั้นอาจเคยช่วยลดแรงคลื่น กักเก็บคาร์บอน เป็นแหล่งอนุบาลสัตว์น้ำ ดักตะกอน สนับสนุนการประมง และสร้างรายได้จากการท่องเที่ยว บริการเหล่านี้เกิดขึ้นทุกวัน แม้ธรรมชาติจะไม่เคยส่งใบแจ้งหนี้มาให้เรา เมื่อระดับน้ำทะเลสูงขึ้น สิ่งที่กำลังหายไปจึงไม่ใช่แค่ “พื้นที่บนแผนที่” แต่รวมถึงประโยชน์จำนวนมากที่มนุษย์ได้รับจากระบบนิเวศ หรือที่เรียกว่า ecosystem services งานวิจัยเรื่อง Sea-level rise drives unequal erosion of global ecosystem service value ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร PNAS Nexus เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2569 พยายามตอบคำถามสำคัญว่า หากระดับน้ำทะเลสูงขึ้นไปจนถึงปลายศตวรรษ โลกจะสูญเสียมูลค่าจากบริการของระบบนิเวศมากเพียงใด และประเทศใดจะเป็นผู้รับภาระมากที่สุด คำตอบของงานนี้มีสองส่วน […]

Beachlover

November 13, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 29 : คลื่นลบคมแก้ว

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่เม็ดทรายกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในร้านกาแฟเล็กๆ ริมถนน เพื่อนคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ชลบุรีส่งภาพมาให้ เป็นภาพมือที่กำลังถือเศษแก้วสีเขียวชิ้นหนึ่งอยู่ริมชายหาด ด้านหลังเป็นทะเลที่ค่อนข้างสงบ มีเรือจอดอยู่ห่างออกไป และแนวอาคารของเมืองที่มองเห็นไม่ชัดนัก “ทราย ดูนี่สิ เราไปเดินหาดหน้าสถานีวิจัยประมงศรีราชา ม.เกษตรฯ มา เจอเศษแก้วแบบนี้เต็มหาดเลย แต่แปลกมาก มันไม่คมแล้วนะ ขอบมนหมดเลย” เม็ดทรายขยายภาพดู เศษแก้วสีเขียวในภาพมีลักษณะแบนยาว ขอบโค้งมน มีเม็ดทรายเล็กๆ เกาะติดอยู่ตามขอบบางส่วน ดูเผินๆ คล้ายก้อนกรวดสีเขียวมากกว่าจะเป็นแก้วที่แตกมาจากขวด เธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งภาพต่อเข้าไปในกลุ่มแชตที่มีพี่หยกกับต๊ะ “ดูนี่สิ มีคนส่งมาจากหาดศรีราชา” ต๊ะตอบกลับมาเกือบจะทันที “อะไรอ่ะ หยกเหรอ” “แก้ว!” หยกตอบพร้อมส่งอีโมจิหัวเราะ เม็ดทรายหัวเราะกับหน้าจอ “นี่ไม่ใช่หินหยก แล้วก็ไม่ใช่แก้วธรรมดาที่เพิ่งแตกด้วยนะ” “แล้วมันคืออะไร” ต๊ะถาม “เขาเรียกว่า Sea Glass แก้วทะเล” “ทะเลผลิตแก้วได้ด้วยเหรอ” “ทะเลไม่ได้ผลิตแก้วหรอก แต่ทะเลเปลี่ยนรูปร่างมันได้” “ยังไง” “เย็นนี้เจอกัน เดี๋ยวเล่าให้ฟัง” เย็นวันนั้น ทั้งสามคนนั่งอยู่ที่ร้านอาหารเล็กๆ หลังมหาวิทยาลัยที่ทั้งสามคนเพิ่งไปดูสารคดีกันมาเมื่อวันก่อน (Link) ต๊ะมาถึงก่อนและสั่งน้ำไปแล้วสองแก้ว ส่วนหยกเดินเข้ามาพร้อมถุงขนมจากร้านข้างๆ “ไหน แก้วทะเลของทราย” […]

Beachlover

November 10, 2026

เมื่อคลื่นทะเลลบคมแก้ว ณ ชายหาดศรีราชา

Beach Lover ได้เดินเท้าสำรวจชายหาดบริเวณหน้าสถานีวิจัยประมงศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จังหวัดชลบุรี ในวันที่ 8 พ.ย.2569 มีสิ่งหนึ่งบนพื้นทรายที่สะดุดตาเป็นพิเศษ มันไม่ใช่เปลือกหอย ไม่ใช่ก้อนกรวด และไม่ใช่เม็ดทรายสีแปลกตา แต่เป็นเศษแก้วจำนวนมากที่กระจายอยู่ตามชายหาด บางชิ้นมีสีเขียว บางชิ้นใส บางชิ้นมีขนาดเล็กจนแทบกลืนไปกับเม็ดทราย ที่น่าสนใจคือ เศษแก้วเหล่านี้ไม่ได้มีเหลี่ยมคมเหมือนแก้วที่เพิ่งแตกใหม่ๆ ขอบของมันมนลงจนสัมผัสได้ถึงความเรียบ บางชิ้นมีผิวขุ่นหรือฝ้าเล็กน้อย ขณะที่บางชิ้นยังคงสีสันและความโปร่งแสงเอาไว้ เศษแก้วสีเขียวชิ้นหนึ่งที่หยิบขึ้นมาจากชายหาดมีรูปร่างแบนยาว ปลายทั้งสองด้านโค้งมน ขอบของมันมีเม็ดทรายเกาะติดอยู่ เมื่อมองใกล้ๆ จะเห็นว่าเหลี่ยมคมที่เคยมีได้หายไปเกือบหมดแล้ว คำถามในมุมมองทางวิศวกรรมชายฝั่ง จึงไม่ใช่เพียงว่าเศษแก้วเหล่านี้มาจากไหน แต่คือ ทะเลทำอะไรกับเศษแก้วเหล่านี้ จึงเปลี่ยนวัสดุที่เคยมีคมให้กลายเป็นชิ้นแก้วขอบมนได้ คำตอบซ่อนอยู่ในกระบวนการเดียวกับที่ทำให้ก้อนหินกลายเป็นกรวด และทำให้ตะกอนบนชายหาดค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปตามเวลา ลองนึกถึงแก้วขวดหนึ่งที่แตกออกเป็นชิ้นๆ ในตอนแรกเศษแก้วจะมีขอบแหลม มีเหลี่ยมคม และมีพื้นผิวที่เกิดจากการแตกหักอย่างชัดเจน หากชิ้นแก้วนั้นตกอยู่บนชายหาดและถูกคลื่นซัดถึงซ้ำๆ มันจะเริ่มเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเม็ดทราย กรวด และเศษเปลือกหอยที่อยู่รอบตัว เมื่อคลื่นซัดขึ้นมาบนหาด น้ำจะพัดพาวัสดุต่างๆ เคลื่อนขึ้นไปตามความลาดชัน ก่อนที่น้ำจะไหลย้อนกลับลงสู่ทะเลตามแรงโน้มถ่วง การเคลื่อนที่ขึ้นและลงเช่นนี้เกิดซ้ำหลายครั้งในหนึ่งนาที เศษแก้วอาจถูกลากไปบนพื้นทราย พลิกคว่ำ กระแทกกับเม็ดกรวด หรือเสียดสีกับเศษเปลือกหอยครั้งแล้วครั้งเล่า ในทางธรณีสัณฐานชายฝั่ง กระบวนการที่วัสดุเสียดสีหรือกระแทกกันจนสึกกร่อนเรียกว่า Abrasion (Link) และการที่อนุภาคกระแทกกันจนขอบมนลงหรือแตกย่อยเรียกว่า Attrition (Link) กระบวนการทั้งสองทำงานร่วมกัน […]

Beachlover

November 8, 2026

การเดินทางของเม็ดทราย ตอนที่ 28 :  บ้านที่ยังอยู่ แต่คนอาจอยู่ไม่ได้

“ทราย เย็นวันศุกร์ว่างไหม” หยกส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชตที่มีสมาชิกอยู่สามคน “มีอะไรพี่” เม็ดทรายตอบกลับ “มีฉายสารคดีเรื่องโลกร้อนที่มหาวิทยาลัยใกล้ๆนี้ เขาชวนไปดู เรื่องประเทศตูวาลู เห็นว่าจะมีคุยกันต่อหลังดูจบด้วย” “ตูวาลูอยู่ไหนนะ” ต๊ะถาม “มหาสมุทรแปซิฟิก ประเทศเล็กๆ ที่เขาพูดกันว่าจะจมน้ำเพราะโลกร้อนไง” หยกตอบ “อ๋อ เคยเห็นข่าวอยู่ เหมือนทั้งประเทศจะหายไปเลยใช่ไหม” “ก็ไม่เชิงนะ” เม็ดทรายพิมพ์ตอบ “ไปดูด้วยกันสิ น่าสนใจดี” เย็นวันศุกร์ ทั้งสามคนนัดพบกันที่หน้าห้องประชุมเล็กๆ ในมหาวิทยาลัย คนมาร่วมกิจกรรมไม่มากนัก มีทั้งนักศึกษา อาจารย์ และคนทั่วไป บนจอด้านหน้าขึ้นชื่อสารคดีภาษาอังกฤษว่า Inside the World’s Worst Coastal Flooding Crisis ต๊ะอ่านชื่อเรื่องแล้วหันมาหาเม็ดทราย “วิกฤตน้ำท่วมชายฝั่งที่เลวร้ายที่สุดในโลกเลยเหรอ ชื่อแรงนะเนี่ย” “ชื่อสารคดีก็ต้องดึงคนดูหน่อยไง” หยกหัวเราะ เม็ดทรายยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร เธอเดินเข้าไปเลือกที่นั่งแถวกลางๆ ไฟในห้องค่อยๆ หรี่ลง ภาพแรกบนจอเป็นเกาะแคบๆ กลางมหาสมุทรสีฟ้า มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายอยู่บนแผ่นดินที่ดูเหมือนจะกว้างไม่มากนัก ถนนสายหนึ่งทอดผ่านกลางเกาะ บางช่วงมองเห็นทะเลได้ทั้งสองด้าน สารคดีพาไปดูชีวิตผู้คนในประเทศตูวาลู ประเทศหมู่เกาะปะการังขนาดเล็กที่พื้นที่ส่วนใหญ่สูงกว่าระดับน้ำทะเลเพียงไม่กี่เมตร ภาพเปลี่ยนเป็นถนนที่มีน้ำทะเลเอ่อล้นขึ้นมาท่วม ผู้คนเดินลุยน้ำผ่านบ้านเรือน […]

Beachlover

November 6, 2026

หาดวอนนภา: เมื่อทะเลสูงขึ้น ระยะเผื่อของโครงสร้างก็ลดลง

Beach Lover พาสำรวจหาดวอนนภา บางแสน ในช่วงน้ำขึ้นสูงของวันนี้ (5 พ.ย.2569) และขอชวนให้มองระยะห่างระหว่างผิวน้ำกับขอบบนของโครงสร้างริมชายฝั่งทะเล ขณะที่ผู้คนยังเดินเล่นอยู่บนทางเดิน คลื่นเล็กๆ ก็ซัดเข้าถึงแนวโครงสร้าง และในบริเวณที่เห็นในภาพ นั้นไม่มีหาดทรายโผล่พ้นน้ำอยู่ด้านหน้าแล้วในช่วงเวลาน้ำขึ้นสูงสุดของวันนี้ ระยะห่างตรงนี้มีความหมายทางวิศวกรรม เพราะความสามารถในการรับมือกับน้ำและคลื่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าโครงสร้างสูงจากฐานเท่าไรเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับว่า สันโครงสร้างยังอยู่สูงกว่าระดับน้ำขณะนั้นเท่าไร ด้วย ระยะในแนวดิ่งนี้เรียกว่า ระยะเผื่อพ้นน้ำ หรือ freeboard เมื่อระดับน้ำสูงขึ้น ระยะเผื่อก็ลดลง คลื่นย่อมข้ามสันโครงสร้างได้ง่ายขึ้น น้ำขึ้นลงทำให้ระยะเผื่อนี้เปลี่ยนไปในแต่ละวัน ส่วนการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลเฉลี่ยกำลังเปลี่ยนฐานที่น้ำขึ้นลงเหล่านั้นตั้งอยู่ เมื่อฐานสูงขึ้น น้ำขึ้นในอนาคตจึงอาจเข้าใกล้สันโครงสร้างมากขึ้น แม้โครงสร้างจะยังมีความสูงเท่าเดิมก็ตาม การเพิ่มขึ้นของระดับทะเลยังทำให้ระดับน้ำสูงมากที่เคยเกิดไม่บ่อยมีโอกาสเกิดถี่ขึ้นได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีพายุรุนแรงกว่าเดิมเสมอไป ลองสมมติให้เห็นภาพว่า หากวันหนึ่งระดับน้ำหน้าโครงสร้างสูงขึ้นจากเงื่อนไขเดิม 20 เซนติเมตร โดยสันโครงสร้างอยู่ที่เดิม ระยะเผื่อพ้นน้ำก็จะลดลง 20 เซนติเมตรเช่นกัน ตัวเลขนี้เป็นเพียงตัวอย่างอธิบายหลักการ ไม่ใช่ค่าคาดการณ์เฉพาะหาดวอนนภา แต่ช่วยให้เห็นว่า ระดับทะเลที่เพิ่มขึ้นเพียงบางส่วนของหนึ่งเมตร อาจมีความหมายมากสำหรับพื้นที่ที่เหลือระยะเผื่ออยู่น้อยแล้ว และเราไม่จำเป็นต้องรอให้ระดับน้ำทะเลสูงกว่าสันโครงสร้างเสียก่อนจึงจะมีน้ำข้ามเข้ามา เพราะคลื่นสามารถซัดขึ้นและข้ามสันได้ตั้งแต่ระดับน้ำด้านหน้ายังต่ำกว่าสัน ปริมาณน้ำที่ข้ามเข้ามาจะขึ้นอยู่กับทั้งระดับน้ำ ความสูงและคาบคลื่น ตลอดจนรูปแบบของโครงสร้าง ผลที่ตามมาจึงอาจเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคนเดิน พื้นที่ร้านค้า และภาระของระบบระบายน้ำด้านหลังด้วย อย่างไรก็ตาม ภาพถ่ายหนึ่งภาพยังใช้ยืนยันไม่ได้ว่าระดับทะเลที่นี่เพิ่มขึ้นแล้วเท่าไร หรือโครงสร้างจะรับมือได้นานเพียงใด แม้แต่การยืนยันว่าเป็นเวลาน้ำสูงสุดของวันก็ต้องเทียบกับข้อมูลระดับน้ำและเวลาถ่าย สิ่งที่ภาพนี้ทำได้ดีคือชวนให้เราตั้งคำถามต่อว่า วันนี้เหลือระยะเผื่ออยู่เท่าไร และระยะนั้นจะเปลี่ยนไปอย่างไรตลอดอายุใช้งานของโครงสร้าง การตอบคำถามนี้ต้องมีระดับสันโครงสร้างและระดับน้ำที่อ้างอิงหมุดระดับเดียวกัน ข้อมูลคลื่น […]

Beachlover

November 5, 2026

เมื่อทะเลสูงขึ้น บ้านอาจยังอยู่ … แต่ชีวิตอาจอยู่ต่อไม่ได้

บทเรียนจากตูวาลู ประเทศหมู่เกาะเล็กๆ กลางมหาสมุทรแปซิฟิก ที่กำลังเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ และคำถามสำคัญที่ประเทศไทยไม่ควรมองข้าม Beach Lover ชวนคิดและชวนตั้งคำถามเกี่ยวกับสารคดีสั้นเรื่อง “Inside the World’s Worst Coastal Flooding Crisis” (Link) ถ่ายทอดวิกฤตความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ และภัยพิบัติทางทะเล โดยพาไปดูสถานการณ์จริง ณ ประเทศ ตูวาลู (Tuvalu) ซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศหมู่เกาะกลางมหาสมุทรแปซิฟิกที่มีระดับความสูงจากน้ำทะเลน้อยที่สุดในโลก ลองจินตนาการว่าเราตื่นขึ้นมาในบ้านหลังเดิม บ้านที่เคยอยู่อาศัยมาตั้งแต่เด็ก ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม ถนนยังอยู่ โรงเรียนยังอยู่ เพื่อนบ้านยังอยู่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป นั่นคือทะเลกำลังเข้ามาใกล้เรามากขึ้น วันที่น้ำทะเลขึ้นสูง น้ำอาจเอ่อล้นเข้ามาบนถนน บางครั้งเข้าถึงบ้านเรือน พื้นที่ที่เคยปลูกพืชเริ่มมีปัญหาดินเค็ม น้ำจืดที่เคยใช้ได้เริ่มมีข้อจำกัดมากขึ้น สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว และไม่ได้จำเป็นต้องเกิดจากพายุครั้งใหญ่ แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ค่อย ๆ สะสม จนผู้คนเริ่มตั้งคำถามว่า พวกเขาจะยังสามารถใช้ชีวิตอยู่บนแผ่นดินเดิมได้อีกนานแค่ไหน ตูวาลู: ประเทศที่ทะเลอยู่ใกล้ชีวิตมากกว่าที่เราคิด ตูวาลูเป็นประเทศหมู่เกาะปะการังขนาดเล็ก ตั้งอยู่กลางมหาสมุทรแปซิฟิก พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลเพียงไม่กี่เมตร บางบริเวณมีลักษณะเป็นแถบแผ่นดินแคบๆ มีทะเลอยู่ทั้งสองด้าน สำหรับคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ทะเลไม่ใช่เพียงสถานที่พักผ่อน แต่เป็นแหล่งอาหาร […]

Beachlover

November 4, 2026

ก่อนจะสร้างอะไร…ตอบให้ได้ก่อนว่า “อยากเหลือชายหาดแบบไหน”

เมื่อชายหาดถูกกัดเซาะ บ้านเรือนเริ่มเสี่ยง ถนนได้รับความเสียหาย หรือคลื่นรุกเข้าใกล้พื้นที่ท่องเที่ยว คำถามแรกที่มักเกิดขึ้นคือ “จะสร้างอะไรเพื่อหยุดคลื่น?” คำถามนี้ไม่ผิด แต่เกิดขึ้นเร็วเกินไป เพราะก่อนจะถามว่าจะสร้างกำแพง รอดักทราย เขื่อนกันคลื่น หรือเติมทราย เราควรรู้ก่อนว่า พื้นที่นั้นกำลังกัดเซาะจริงหรือเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาล สาเหตุเกิดจากอะไร เรากำลังพยายามรักษาทรัพย์สินหรือรักษาชายหาด และมาตรการที่เลือกจะส่งผลต่อใคร ทั้งในวันนี้และในอนาคต การกัดเซาะชายฝั่งจึงไม่ใช่เพียงปัญหาระหว่าง “คลื่น” กับ “โครงสร้าง” แต่เป็นปัญหาที่เชื่อมโยงกระบวนการชายฝั่ง ระบบนิเวศ การใช้ที่ดิน เศรษฐกิจ สังคม กฎหมาย งบประมาณ และอำนาจตัดสินใจเข้าด้วยกัน ที่ผ่านมา เรามักแยกเรื่องเหล่านี้ออกจากกัน วิศวกรศึกษาเรื่องคลื่นและตะกอน นักสิ่งแวดล้อมดูระบบนิเวศ หน่วยงานท้องถิ่นรับเรื่องร้องเรียน ผู้ประกอบการกังวลเรื่องทรัพย์สิน ขณะที่ชุมชนพยายามรักษาพื้นที่ที่ตนใช้ประโยชน์ แต่เมื่อถึงเวลาตัดสินใจจริง คำตอบกลับถูกย่อเหลือเพียงว่า “จะสร้างแบบไหน” สิ่งที่ประเทศไทยต้องการจึงไม่ใช่โครงสร้างรูปแบบใหม่เพียงอย่างเดียว แต่คือ กระบวนการตัดสินใจรูปแบบใหม่ ที่ทำให้ความรู้หลายด้านและเสียงของคนหลายกลุ่มเข้ามาอยู่ในโจทย์เดียวกันตั้งแต่ต้น Beach Lover ชวนคิด ชวนตั้งคำถามไปด้วยกันกับบทความกึ่งวิชาการนี้ เพื่อให้เกิดมุมมองที่เป็นประโยชน์ต่อการรักษาชายหาดของประเทศไทยไว้ให้รุ่นลูกหลานต่อไป การกัดเซาะไม่ใช่เพียงปัญหาทางกายภาพ ชายหาดเป็นพื้นที่ที่เคลื่อนไหวอยู่เสมอ ทรายอาจถูกพัดออกจากฝั่งในช่วงมรสุม แล้วกลับคืนมาในฤดูคลื่นสงบ แนวชายฝั่งจึงรุกและถอยได้ตามฤดูกาล การเห็นชายหาดแคบลงในช่วงเวลาหนึ่งไม่ได้แปลว่าพื้นที่นั้นกำลังกัดเซาะระยะยาวเสมอไป เช่นเดียวกับชายหาดที่ดูกว้างในวันนี้ก็ไม่ได้รับประกันว่าจะปลอดภัยในอนาคต ก่อนเลือกมาตรการ […]

Beachlover

November 3, 2026
1 2 … 126