ท่อระบายน้ำลงทะเลเป็นภาพคุ้นตาตามชายหาดท่องเที่ยวหลายแห่ง เพราะพื้นที่หลังชายหาดมักมีถนน บ้านเรือน ร้านค้า และรีสอร์ต ซึ่งล้วนทำให้น้ำฝนไหลบ่าผิวดินมากขึ้น เมื่อฝนตกหนักน้ำต้องถูกระบายออกอย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นจะเกิดน้ำท่วมขังในชุมชน น้ำย้อนท่อขึ้นถนน หรือไหลเข้าพื้นที่ต่ำอย่างบ่อพักและลานกิจกรรม ระบบท่อที่ปล่อยลงทะเลจึงเป็นคำตอบโดยใช้แรงโน้มถ่วงช่วยพาน้ำออกไปยังจุดที่รับน้ำได้มากที่สุดนั่นคือทะเล โดยเฉพาะในพื้นที่ราบต่ำใกล้ชายฝั่งที่การระบายไปทางอื่นทำได้ยาก
อย่างไรก็ตาม เมื่อน้ำจากเมืองถูกระบายมายังชายหาดโดยตรง ชายหาดจะได้รับผลกระทบทั้งด้านกายภาพและด้านคุณภาพสิ่งแวดล้อม ในมิติด้านกายภาพ น้ำที่พุ่งออกจากท่อ โดยเฉพาะช่วงฝนหนัก จะมีลักษณะเป็นการไหลรวมตัวและพุ่งเป็นลำ ทำให้เกิดการกัดเซาะเฉพาะที่บริเวณปากท่อและหน้าหาด เกิดร่องน้ำตัดผ่านสันทรายหรือเกิดแอ่งน้ำขังบนหาดอย่างที่มักเห็นหลังฝนหยุดตก ร่องน้ำเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงร่องเล็กๆ แต่เป็นจุดที่ทำให้หน้าหาดต่ำลงกว่าบริเวณข้างเคียง เมื่อหาดต่ำลง คลื่นสามารถรุกขึ้นสูงได้ง่ายขึ้นในบางช่วงน้ำขึ้น ทำให้การเปลี่ยนแปลงหน้าหาดบริเวณปากท่อมีความเปลี่ยนแปลงมาก และบางกรณีอาจพัฒนาเป็นจุดกัดเซาะซ้ำๆ หากกระบวนการเปิด/ปิดร่องน้ำเกิดบ่อยและไม่มีมาตรการลดพลังงานการไหลหรือป้องกันที่ฐานเพื่อกันการกัดเซาะที่เหมาะสม
ผลกระทบอีกด้านที่สำคัญคือคุณภาพน้ำและภาพลักษณ์ชายหาด น้ำที่ออกจากท่อแม้จะเรียกว่าน้ำฝน แต่ในความจริงมักพาสิ่งที่ไหลมากับเมืองมาด้วย เช่น ตะกอนละเอียด คราบน้ำมันจากถนน สารอินทรีย์ ขยะชิ้นเล็ก และบางครั้งอาจมีการปนเปื้อนจากน้ำทิ้งครัวเรือนหากมีการเชื่อมต่อระบบผิดประเภท เมื่อเกิดแอ่งน้ำขังบนทราย น้ำจะถ่ายเทกับอากาศได้น้อย เสื่อมคุณภาพได้เร็ว เกิดกลิ่น สีคล้ำ หรือมีตะไคร่ และเพิ่มความเสี่ยงด้านจุลินทรีย์บริเวณที่คนเดินเล่นหรือเด็กลงเล่นน้ำตื้นๆ นอกจากนี้ร่องน้ำและแอ่งน้ำขังยังทำให้ชายหาดไม่เรียบ เกิดหลุมลึกที่มองยากในบางช่วง เพิ่มความเสี่ยงการสะดุดล้ม และลดความน่าเที่ยวของชายหาดในภาพรวม
ประเด็นที่หลายคนมักมองข้ามคือ ระบบท่อระบายน้ำแบบนี้ใช้ความต่างระดับระหว่างฝั่งด้านบนกับทะเลเป็นหลัก กล่าวง่ายๆ คือระบบจะระบายน้ำได้ดีเมื่อระดับน้ำในท่อสูงกว่าระดับน้ำทะเล แต่ถ้าเมื่อไหร่ระดับน้ำทะเลหนุนสูงกว่ากว่าระดับท่อ ระบบจะเริ่มทำงานแย่ลงทันที เพราะปลายทางมีแรงดันสูงกว่าต้นทาง น้ำจึงไหลออกได้ช้าลงมาก เกิดสภาพน้ำหนุนในท่อและรางระบายน้ำด้านหลัง ทำให้น้ำระบายไม่ทันและเอ่อท่วมพื้นที่ชุมชนได้ง่ายขึ้น แม้ฝนจะไม่ได้ตกหนักเป็นพิเศษ ช่วงวิกฤตที่สุดมักเกิดเมื่อฝนตกพร้อมกับน้ำทะเลหนุน เช่น ช่วงน้ำใหญ่ (น้ำเกิด) ช่วงมรสุม หรือช่วงคลื่นแรง เพราะทะเลไม่เพียงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ยังยกสูงเป็นจังหวะจากคลื่น ทำให้แรงดันหน้าปากท่อขึ้น ๆ ลง ๆ และยิ่งตัดกำลังการระบาย
เมื่อระดับน้ำทะเลสูงกว่าท่อมากพอ สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ระบายไม่ได้ แต่มีโอกาสเกิดน้ำทะเลไหลย้อนเข้าระบบ โดยเฉพาะหากไม่มีวาล์วหรืออุปกรณ์ป้องกันการไหลย้อนกลับ น้ำทะเลจะดันเข้าไปในท่อ บ่อพัก และรางระบาย ทำให้พื้นที่ด้านหลังกลายเป็นน้ำกร่อยชั่วคราว เพิ่มความเสียหายต่อโครงสร้างและอุปกรณ์จากการกัดกร่อน และเพิ่มโอกาสการสะสมทราย/ตะกอนในท่อ เพราะเมื่อการไหลออกอ่อนลง ตะกอนจะตกทับถมง่ายขึ้น พอท่อเริ่มมีตะกอนอุดตัน ประสิทธิภาพการระบายก็ยิ่งลดลง เป็นวงจรที่ทำให้ต้องขุดลอกบ่อยขึ้น และกิจกรรมขุดเปิดร่องน้ำบนหาดก็ยิ่งรบกวนสมดุลทรายและทัศนียภาพชายหาดมากขึ้นไปอีก
กล่าวได้ว่า ท่อระบายน้ำลงทะเลเป็นโครงสร้างที่จำเป็นเพื่อป้องกันน้ำท่วมชุมชนชายฝั่งก็จริง แต่ในเวลาเดียวกันมันเป็นจุดแทรกแซงที่ทำให้ชายหาดเปลี่ยนสภาพเฉพาะที่ ทั้งจากแรงกัดเซาะของน้ำที่ไหลออก และจากคุณภาพน้ำที่พามลพิษลงสู่หาด และเมื่อเผชิญสภาวะน้ำทะเลหนุนสูง ระบบจะลดประสิทธิภาพการระบายน้ำลงอย่างมาก เนื่องจากเกิดการไหลย้อนกลับ ทำให้ปัญหาน้ำท่วมขังด้านหลังรุนแรงขึ้น พร้อมกับเพิ่มความเสี่ยงการอุดตันและการเสื่อมสภาพของท่อในระยะยาว
