สถานการณ์ชายฝั่งทะเล

ที่มาข้อมูลจากเล่มร่างงบประมาณขาวคาดแดง โดยสำนักงบประมาณปี 2565 วิเคราะห์ข้อมูลโดย Beach Lover Beach Lover ได้เคยนำเสนองบประมาณเพื่องานแก้ไขปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งทะเลต่อเนื่องกันมาตั้งแต่ปี 2563 แล้ว ติดตามได้จากโพสเก่าๆตาม Link ด้านล่าง งบประมาณปี 2563 https://beachlover.net/budget-2563-beach-erosion/ งบประมาณปี 2564 https://beachlover.net/ร่างงบประมาณ-ชายฝั่ง-2564/ งบประมาณปี 2565 https://beachlover.net/สดๆร้อนๆ-เปิดร่างงบประมาณป้องกันชายฝั่งประจำปี-2565/ เมื่อเดือน พ.ค.2565 ร่างงบประมาณประจำปี 2566 ได้ถูกเผยแพร่ผ่านสำนักงบประมาณ (ร่างงบประมาณเล่มขาดคาดแดง) พบว่ารัฐวางแผนใช้จ่ายงบประมาณในปีงบประมาณ 2566 (ต.ค.2565-ก.ย.2566) เพื่องานศึกษา งานก่อสร้างและปรับปรุงโครงสร้างป้องกันชายฝั่งใน 3 กรมหลัก รวมถึงงบกลุ่มจังหวัดด้วย รวมทั้งสิ้น 1,779.900 ล้านบาท ใน 79 โครงการ  ใน 79 โครงการนี้ แบ่งออกเป็นโครงการที่ดำเนินการโดยกรมโยธาธิการและผังเมืองจำนวน 55 โครงการ โดยถือเป็นสัดส่วนมากที่สุดคือ 65% ของงบประมาณทั้งหมด รองลงมาคือกรมเจ้าท่าจำนวน 13 โครงการ นับเป็น […]

Beach Lover เคยพาชม รั้วไม้ ณ ชายหาดหน้าวัดท่าไทรไปแล้วหลายครั้ง ติดตามได้จาก https://beachlover.net/หาดเต่าไข่-วัดท่าไทร-ยัง/ การปักไม้ในพื้นที่นี้นับเป็นพื้นที่แรกๆที่กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง (ทช) รับมาปฏิบัติเอง หลังจากที่ชาวบ้าน ผู้ประกอบการ ได้ดำเนินการเองไปบ้างแล้วก่อนหน้านั้น งบประมาณที่ทางกรมฯใช้ในพื้นที่นี้คือ 495,000 บาท สำหรับระยะทาง 594 เมตร หรืออาจกล่าวได้ว่า งบประมาณที่ใช้เพื่อการปักไม้คือ 833 บาทต่อเมตร Beach Lover ได้ไล่เรียงภาพถ่ายในมุมเดิมๆ โดยมีตำแหน่งอ้างอิงเดิมให้ได้ชมกันอีกครั้งตั้งแต่ กันยายน 2563 จนถึง พฤษภาคม 2565 ตามภาพ พบว่า การเว้าโค้งด้านทิศเหนือส่วนถัดจากกำแพงกันคลื่นแบบหินทิ้งมีรูปแบบที่ไม่แตกต่างกันในแต่ละภาพ สิ่งที่แตกต่างพบเพียงการทับถมของทรายที่เข้ามาตกสะสมตามฤดูกาลเท่านั้น โดยพบว่าภาพในเดือนธันวาคม ซึ่งช่วงปลอดมรสุมทรายเข้ามาทับถมจนเกือบมิดปลายไม้และมีระดับเกือบเสมอกับสันทรายชายหาดด้านใน และหลังจากนั้นทรายส่วนนี้ก็ถูกคลื่นซัดหายไปตามฤดูกาลเหมือนเดิม โดยปรากฏลักษณะของการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลนี้ในรูปแบบเดียวกันตลอดทั้งแนวปักไม้เกือบ 600 เมตร จากการเดินสำรวจตลอดแนวเกือบ 600 เมตร พบว่าพื้นที่ทิศเหนือสุดของแนวปักไม้ ไม่พบการเปลี่ยนแปลงของชายหาดที่มีความแตกต่างจากพื้นที่ที่มีการปักไม้แต่อย่างใด ซึ่งเหมือนกับที่ Beach Lover เคยสำรวจและแสดงความเห็นไว้ในการสำรวจครั้งก่อนหน้านี้เมื่อสองปีก่อน https://beachlover.net/หาดเต่าไข่-วัดท่าไทร-ยัง/ วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างรั้วไม้ในพื้นที่นี้ตามจริงคือต้องการบรรเทาผลกระทบจากการกัดเซาะด้านท้ายน้ำถัดจากกำแพงกันคลื่นแบบหินทิ้งที่ก่อสร้างไปแล้วก่อนหน้านี้ แต่รั้วไม้นี้จะป้องกันการกัดเซาะด้านท้ายน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพตามที่หวังตั้งใจไว้หรือไม่ […]

Beach Lover ได้มีโอกาสสำรวจภาคสนาม ณ จ.ภูเก็ต ในช่วงปลายเดือนเมษายน 2565 ซึ่งเป็นช่วงปลายฤดูกาลท่องเที่ยวพอดี ก่อนที่ภูเก็ตและจังหวัดอื่นๆทางฝั่งทะเลอันดามันจะได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคมของทุกปี ทะเลช่วงนี้จะใสและมีสีสวย ชายหาดกว้าง คลื่นลมสงบ และมีนักเที่ยวท่องจำนวนมากโดยเฉพาะชาวต่างชาติ ซึ่งกลับมาท่องเที่ยวที่ภูเก็ตอีกครั้งหลังจาก COVID-19 แม้จะฟื้นกลับมาเพียงครึ่งเดียว ไม่มากมายเหมือนเดิม แต่ก็เพียงพอให้บาง sector ประคองธุรกิจต่อไปได้ หาดแหลมสิงห์เป็นชายหาดที่เข้าถึงได้ยาก ต้องเดินเท้าหรือนั่งเรือเข้าไปเท่านั้น ซึ่งทางเดินเท้าเข้าไปนั้นไม่ง่ายนักเนื่องจากต้องเดินลัดเลาะไปตามโขดหิน ซอกหลืบของหน้าผาหิน โดยทางเดินเกือบตลอดเส้นทางนั้นรายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่ร่มรื่น และทิวทัศน์อันสวยงามของทะเลตัดกับโขดหิน มีร้านค้าขายอาหารและเครื่องดื่มหนึ่งร้าน ตั้งอยู่ในทำเลที่ดึงดูดลูกค้าที่กำลังอ่อนแรงจากการเดินเท้าได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ใช้เวลาเดินเท้าประมาณ 20 นาทีจากถนนด้านบน ก็จะมาถึงหาดแหลมสิงห์ ซึ่งมีลักษณะเป็นหาดกระเปาะที่มีความยาวชายหาดตลอดแนวประมาณ 270 เมตร ความกว้างชายหาดเฉลี่ยประมาณ 33 เมตร มีขนาดของเม็ดทรายเฉลี่ย 0.26 มิลลิเมตร และมีความลาดชันชายหาด 6.7 องศา (ข้อมูลจากการสำรวจจริงในเดือนเมษายน 2565) พบผู้ประกอบการร่มเตียงและเครื่องดื่มเพื่อให้บริการนักท่องเที่ยวจำนวนหนึ่งรายเท่านั้น และพบว่าป่าชายหาด พืชปกคลุมชายหาดด้านในยังคงสมบูรณ์ ปราศจากการแทรกแซงใดๆ ในหลายประเทศเส้นทางเดินเท้าริมทะเล (Ocean trail) ที่มีความสวยงามเช่นนี้ มักถูกโปรโมตให้เป็นเส้นทางที่เป็น […]

Beach Lover ได้เคยนำเสนอเรื่องราวของหาดชิงโค หรือหาดแก้ว ไปหลายต่อหลายครั้ง ติดตามบางส่วนได้จาก https://beachlover.net/หาดคอนกรีต-ชิงโค/ โดยได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับงานปรับภูมิทัศน์และงานป้องกันชายฝั่งบริเวณนี้ไว้หลายประเด็น หนึ่งในนั้นคือความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับพื้นที่ด้านหลังกำแพงกันคลื่นนี้จากคลื่นซัดข้ามสันกำแพง ในช่วงเดือนเมษายน 2565 ได้มีการนำเสนอภาพความเสียหายของพื้นที่ด้านหลังโครงสร้าง จากการที่คลื่นซัดข้ามสันกำแพง (https://www.facebook.com/Watchdog.ACT) ดังที่ Beach Lover ได้เคยตั้งข้อสังเกตไว้เมื่อครั้งงานก่อสร้างเสร็จหมาดๆเมื่อสองปีก่อน Beach Lover ได้มีโอกาสสำรวจภาคสนามพื้นที่บริเวณนี้อีกครั้ง พบว่า ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับพื้นที่ด้านหลังกำแพงกันคลื่นของกรมโยธาธิการและผังเมืองนั้น เกิดขึ้นจากการที่คลื่นวิ่งเข้าปะทะกำแพงแล้วยกตัวสูงขึ้นกระเซ็นข้ามสันกำแพงเข้ามายังพื้นที่ด้านหลังที่มีการปรับภูมิทัศน์เป็นทางจักรยาน ทางเดินริมชายหาด โดยพบว่าระบบระบายน้ำด้านหลังกำแพงนั้นพังเสียหายเกือบทั้งหมด ทางเดินและทางจักรยานทรุดเป็นช่วงๆ แผ่นพื้นหลุดล่อนออก พบทรายจำนวนมากที่ถูกคลื่นหอบเข้ามาทับถมพื้นที่ด้านหลัง ยิ่งซ้ำเดิมระบบระบายน้ำให้เกิดปัญหาหนักขึ้นไปอีก พบเศษวัสดุและหินที่ใช้ก่อสร้างระเกะระกะเป็นจำนวนมาก โดยรวมแล้วแทบไม่เหลือเค้าลางเดิมของพื้นที่ที่ถูกปรับภูมิทัศน์ด้านหลังกำแพง ตำแหน่งเดิมที่เคยเป็นทางจักรยานที่ทรุดตัวลงเมื่อครั้ง Beach Lover ลงมาสำรวจในวันที่ 14 ธันวาคม 2564 นั้น บัดนี้ไม่หลงเหลือซากเดิมปรากฏให้เห็นแล้ว มีท้องถิ่นริมชายฝั่งทะเลจำนวนไม่น้อยที่คิด (เอาเอง)ว่า การ “แปลงร่างหาดทรายให้กลายเป็นคอนกรีต” โดยการ “ขลิบ”ชายหาดด้วยกำแพงกันคลื่นพร้อมการปรับภูมิทัศน์นั้น จะสามารถดึงดูดเม็ดเงินจากการท่องเที่ยวได้ จะสามารถนำรายได้กลับคืนมาสู่ท้องถิ่น โดยอาจหลงลืมไปว่า มีราคาที่ต้องจ่ายมากมายกับความพยายามนี้ น่าตามต่อถึง Action ของกรมโยธาธิการและผังเมืองในฐานะเจ้าของโครงการ ว่าจะให้เหตุผลและจัดการกับความเสียหายนี้อย่างไร และที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งคือหน่วยงานท้องถิ่นที่จะรับมอบโครงสร้างนี้ไปบำรุงรักษาด้วยงบของท้องถิ่นเอง ว่าจะมี Action […]

Beach Lover ได้เคยนำเสนอเรื่องราวของพื้นที่ที่มีกำแพงไม้ หรือ ที่หน่วยงานเรียกขานกันว่า “รั้วไม้ดักทราย” ไปแล้วในหลายพื้นที่ ติดตามได้จาก https://beachlover.net/ถึงคิวเกาะลิบง-กับ-หาดกำ/ และ https://beachlover.net/หาดเต่าไข่-วัดท่าไทร-ยัง/ วันนี้ขอพาชมพื้นที่ที่กำลังจะเกิดโครงการ “รั้วไม้ดักทราย” ใน จ.สงขลา ในระยะเวลาอันใกล้นี้ ได้แก่ชายหาดบริเวณเขารูปช้าง ส่วนถัดจากโครงการกำแพงกันคลื่นแบบหินเรียง (https://beachlover.net/ผลกระทบปลายกำแพงกันคลื่น-ชายฝั่งบ่ออิฐ-เกาะแต้ว/) และต่อเนื่องจากโครงการเติมทรายซึ่งอยู่ในแผนของกรมเจ้าท่าใน (งบประมาณปี 2566 มูลค่า 30 ล้านบาท) ถัดไปทางทิศเหนือของโครงการกำแพงกันคลื่นอีก 1 กิโลเมตร หรือกล่าวได้ว่า “รั้วไม้ดักทราย” จะเกิดขึ้นห่างจากตำแหน่งสิ้นสุดของกำแพงกันคลื่นแบบหินเรียงของกรมเจ้าท่าไปอีก 1 กิโลเมตร ทางทิศเหนือ จากป้ายประชาสัมพันธ์โครงการ โครงการนี้ควรแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2565 แต่ปัจจุบัน ณ วันที่สำรวจ ยังไม่พบร่องรอยของการลงมือก่อสร้างแต่อย่างใด สภาพพื้นที่ทั้งหมดเป็นหาดทราย โดยมีกำแพงกันคลื่นแบบหินทิ้งแล้วตลอดทั้งแนว สันหาดค่อนข้างสูง สิ่งที่น่าตั้งคำถามคือในเมื่อพื้นที่นี้มีกำแพงแบบหินทิ้งริมฝั่งแล้ว หน่วยงานจะดำเนินการก่อสร้างรั้วไม้ดักทรายกันแบบไหน อย่างไร จะรื้อกำแพงหินออก หรือ จะปักไม้ด้านหน้ากำแพง รวมถึงจะวัดประสิทธิภาพของรั้วไม้นี้ได้อย่างไรหากมีโครงสร้างป้องกันชายฝั่งของเดิมอยู่ วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างรั้วไม้ในพื้นที่นี้ตามจริงคือต้องการบรรเทาผลกระทบจากการกัดเซาะด้านท้ายน้ำถัดจากกำแพงกันคลื่นที่ก่อสร้างไปแล้วก่อนหน้านี้ แต่รั้วไม้นี้จะป้องกันการกัดเซาะด้านท้ายน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพตามที่หวังตั้งใจไว้หรือไม่ […]

มรสุมตะวันออกเฉียงเหนือเป็นช่วงเวลาที่ชาวบ้านริมชายฝั่งอ่าวไทยตอนล่าง ต้องรับมือกับความรุนแรงของคลื่นลมเป็นประจำทุกปี ตั้งแต่ตุลาคมไปจนถึงประมาณมีนาคม โดยที่ช่วงเวลาและความรุนแรงอาจเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละปี ชาวบ้านม่วงงามหมู่ 3 (นอกพื้นที่พิพาทคดีม่วงงาม) ก็ได้รับผลกระทบนี้เช่นเดียวกัน ผลกระทบที่รุนแรงที่สุดสำหรับมรสุมตั้งแต่ตุลาคม 2564 ถึงปัจจุบันคือเหตุการณ์ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2565 จากเหตุการณ์ดังกล่าวนี้ ทำให้เทศบาลเมืองม่วงงามและชาวบ้านนำทรายมาบรรจุใส่กระสอบและช่วยกันวางเพื่อป้องกันคลื่นและน้ำไหลเข้าบ้านชาวบ้านที่อยู่ประชิดชายหาด Beach Lover ได้มีโอกาสลงสำรวจภาคสนามพื้นที่เดียวกันนี้ในช่วงเดือนมีนาคมซึ่งผ่านพ้นช่วงวิกฤตไปแล้วพบแนวกระสอบทรายหลายจุด ทั้งที่ยังอยู่ในแนวเดิมและที่โดนคลื่นซัดไปบ้าง จมทรายไปแล้วบ้าง เหตุการณ์รุนแรงนี้แม้เกิดขึ้นเพียงชั่วระยะเวลาไม่นาน แต่ส่งผลกระทบต่อทั้งชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนผู้ตั้งถิ่นฐานและใช้ประโยชน์บนชายหาดเป็นอย่างมาก ถือเป็นภัยพิบัติที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องเข้ามาแก้ไขปัญหานี้แบบเร่งด่วนฉุกเฉินเหมือนที่จัดการกับภัยพิบัติอื่นๆ อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับข้อเสนอในประเด็นนี้ได้จาก https://dxc.thaipbs.or.th/post-special/กัดเซาะชายฝั่ง-สาธารณ/ ซึ่งหากนำมาถือปฏิบัติได้จริง หน่วยงานก็ไม่จำเป็นต้องสร้างโครงสร้างที่ใหญ่โตเกินความจำเป็น ทั้งยังแก้ไขปัญหาได้อย่างไม่เท่าทันต่อสถานการณ์ ซึ่งหมายความว่าเราไม่จำเป็นต้องสร้างโครงสร้างป้องกันแบบถาวรต่อไปเรื่อยๆ สร้างเฉพาะที่จำเป็นเพื่อบรรเทาผลกระทบและรื้อถอนออกได้ยามหมดความจำเป็น ซึ่งจะเป็นการลดผลกระทบที่ถูกส่งต่อไปยังพื้นที่ข้างเคียงจากโครงสร้างป้องกันชายฝั่งแบบถาวร ถือเป็นการสมประโยชน์ทั้งรัฐเองที่ได้ทำหน้าที่บำบัดทุกข์บำรุงสุขประชาชน และประชาชนเองก็ได้รับความปลอดภัยและสวัสดิภาพกลับมา น่าติดตามกันต่อไปว่า ท้องถิ่นอย่างเทศบาลเมืองม่วงงามจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไร รวมถึงโครงสร้างการแก้ปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นอย่างการแก้ไข พรบ.ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย จะมีส่วนช่วยให้การแก้ไขปัญหากรณีเร่งด่วนฉุกเฉินนี้ออกมาในรูปแบบใด … ติดตามต่อไปอย่างใจเย็น

Beach Lover ได้เคยพาชมโครงการเติมทรายชายหาดจอมเทียนไปแล้ว ตั้งแต่โครงการนี้เพิ่งเริ่มดำเนินการใหม่ๆ ติดตามได้จาก https://beachlover.net/ติดตามสถานการณ์เติมทรายชายหาดจอมเทียน/ ปลายเดือนมีนาคม 2565 Beach Lover ได้กลับมาติดตามการดำเนินงานของโครงการเติมทรายชายหาดจอมเทียนอีกครั้ง พบว่าดำเนินการคืบหน้าไปพอสมควร แต่ยังคงล่าช้ากว่าแผนที่กำหนดไว้ สืบเนื่องจากติดปัญหาเชิงเทคนิคเรื่องของเรือที่ใช้ในการเติมทราย โครงการเติมทรายชายหาดจอมเทียนประกอบด้วย 2 ระยะ โดยการเติมทรายระยะที่ 1 นี้ มีระยะทาง 3.575 กิโลเมตร ตั้งแต่ร้านปูเป็นถึงซอยบุญย์กัญจนา งบประมาณก่อสร้าง 586.047 ล้านบาท ผูกพันตั้งแต่ปี 2563-2566 ส่วนการเติมทรายระยะที่ 2 มีความยาว 2.855 กิโลเมตร งบประมาณ 400 ล้านบาท เริ่มตั้งแต่ซอยบุญย์กัญจนา ถึง พัทยาปาร์ควอเตอร์เวิลด์ โครงการที่กำลังดำเนินการอยู่ในปัจจุบันคือโครงการระยะที่ 1 โดยมีผู้รับจ้างคือ บริษัทอิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด(มหาชน) ใช้ปริมาณทรายประมาณ 710,824 ลบ.ม. จากแหล่งทรายเดียวกันกับที่เติมที่หาดพัทยาคือเกาะรางเกวียน ที่อยู่ห่างออกไปจากหาดจอมเทียนประมาณ 15 กิโลเมตร ซึ่งพบว่ามีปริมาณเพียงพอ ส่วนคุณภาพทรายที่ระดับความลึก […]

หาดกะรน ต้ังอยู่บริเวณอำเภอเมืองของจังหวัดภูเก็ต มีความยาวประมาณ 3.3 กิโลเมตร เป็นชายหาดที่ยาวที่สุดในเกาะภูเก็ต ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติอย่างมาก เพราะมีหาดทรายขาวละเอียด ทัศนียภาพสวยงาม มีถนนเลียบแนวชายหาด มีต้นไม้และสันทรายชายหาดที่สมบูรณ์ ช่วยเพิ่มความสวยงามเป็นอย่างมาก ทางทิศเหนือของหาดกะรน มีการสร้างกำแพงที่เรียกเป็นภาษาเทคนิคว่า “ดูราโฮลด์” (https://commercial.unilock.com/products/a-z-products/all/durahold/?region=1) อันที่จริงแล้วมิใช่โครงสร้างที่สมควรนำมาใช้เพื่อป้องกันชายฝั่ง เนื่องจากมิได้ผ่านการออกแบบเพื่อทำหน้าที่ป้องกันการกัดเซาะชายฝั่ง เป็นเพียงกำแพงกันดินเคลื่อนตัวเท่านั้น เราจึงมักพบเห็นโครงสร้างแบบดูราโฮลด์นี้ตามงานก่อสร้างในพื้นที่อื่นๆบนบก บนเขา มิใช่ริมทะเล กระนั้นก็ตาม มีการนำโครงสร้างกำแพงกันดินแบบดูราโฮลด์นี้มาใช้เพื่อกันคลื่นในหลายพื้นที่ ส่วนมากใช้เพื่อกันเขตพื้นที่เอกชน เนื่องจากราคาไม่แพงและก่อสร้างได้ง่าย ตัวอย่างเช่นรีสอร์ทบนเกาะยาวใหญ่ที่ Beach Lover เคยพาไปชมแล้วตาม Link นี้ https://beachlover.net/เกาะยาวใหญ่ก็มีกำแพงกันคลื่นนะ/ “ดูราโฮลด์” นี้เริ่มสร้างในช่วงปี 2561 มีวัตถุประสงค์เพื่อการปรับปรุงภูมิทัศน์และสาธารณูปโภคบริเวณหนองหาน และเป็นการป้องกันดินในพื้นที่ไหลลงสู่ทะเลโครงสร้างมีความยาวทั้งหมด 470 เมตร หลังจากเริ่มก่อสร้างไปแล้วประมาณ 280 เมตร กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งได้เสนอความเห็นว่าไม่ควรก่อสร้างเพราะบริเวณนี้เป็นหาดสมดุล (https://news.thaipbs.or.th/content/275856) และนำมาสู่การระงับโครงการนี้ไปในที่สุด (https://www.phuketprice.com/เบรกสร้างเขื่อนดูรา-โฮ/) Beach Lover ได้ลงพื้นที่สำรวจ “ดูราโฮลด์” นี้ในเดือนมีนาคม 2565 ยังไม่ปรากฏร่องรอยว่าคลื่นวิ่งเข้ามาปะทะ “ดูราโฮลด์” […]