pocket beach

ต้นเดือนตุลาคมที่ผ่านมา Beach Lover กลับมาที่ “หาดลับ” บริเวณหัวนายแรง จังหวัดสงขลาอีกครั้ง หลังจากเคยเขียนถึงพื้นที่นี้ไว้ก่อนหน้านี้ในโพส หาดลับใจกลางเมืองสงขลา หาดแห่งนี้มีลักษณะค่อนข้างแตกต่างจากชายหาดยาวๆ บริเวณใจกลางเมืองสงขลา เพราะเป็นหาดทรายขนาดเล็กที่ถูกโอบล้อมด้วยโขดหินทั้งสองด้าน ลักษณะชายหาดแบบนี้ในทางวิชาการเรียกว่า Pocket Beach หรืออาจเรียกง่ายๆ ว่า หาดในกระเปาะหิน สิ่งที่น่าสนใจของ Pocket Beach คือ แม้ว่าชายหาดจะยังคงเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาล คลื่น ลม และระดับน้ำทะเลอยู่ตลอดเวลา แต่โดยทั่วไปแล้ว การเปลี่ยนแปลงมักจะไม่รุนแรงหรือกินระยะทางมากเหมือนชายหาดทรายยาวที่เปิดรับคลื่นโดยตรง เหตุผลสำคัญคือ โขดหินหรือหัวแหลมที่อยู่สองข้างทำหน้าที่เสมือนขอบเขตธรรมชาติของชายหาด ช่วยจำกัดการเคลื่อนที่ของทรายตามแนวชายฝั่ง ทรายจำนวนมากจึงยังคงหมุนเวียนอยู่ภายในพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้ เมื่อกลับมาดูอีกครั้งในเดือนตุลาคม สิ่งที่เห็นคือรูปร่างของหาดอาจเปลี่ยนไปบ้าง บางช่วงกว้างขึ้น บางช่วงแคบลง แต่ภาพรวมยังคงรักษารูปทรงของ Pocket Beach เอาไว้ค่อนข้างชัดเจน นี่ต่างจากชายหาดยาวบริเวณเมืองสงขลา ซึ่งทรายสามารถเคลื่อนตัวต่อเนื่องไปตามแนวชายฝั่งได้ไกลกว่า เมื่อสภาพคลื่นเปลี่ยน หรือมีโครงสร้างชายฝั่งเข้ามารบกวน สมดุลของทรายก็สามารถเปลี่ยนไปได้ในพื้นที่กว้างกว่าและรวดเร็วกว่ามาก ดังนั้น หาดเล็กๆ แห่งนี้จึงเป็นตัวอย่างที่ดีว่า ชายหาดแต่ละแห่งไม่ได้ตอบสนองต่อคลื่นเหมือนกัน แม้อยู่ในพื้นที่ที่แทบจะต่อเนื่องกัน และห่างกันไม่มาก รูปทรงของชายฝั่ง โขดหิน หัวแหลม ทิศทางคลื่น และพื้นที่ที่ทรายสามารถเคลื่อนตัวได้ ล้วนเป็นตัวกำหนดว่าชายหาดหนึ่งแห่งจะเปลี่ยนแปลงมากหรือน้อยเพียงใด […]

หาดคอเขาเป็นชายหาดขนาดไม่ใหญ่ในพื้นที่ ตำบลนาพญา อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร บรรยากาศโดยรวมค่อนข้างสงบ เหมาะกับการเดินเล่น นั่งพัก อ่านหนังสือ พื้นที่ชายฝั่งอำเภอหลังสวนมีความยาวราว 35.35 กม. (https://beachlover.net/ติดตามสภาพชายฝั่ง-อ-หลัง/) และตำบลนาพญาเป็นหนึ่งในตำบลติดทะเลของอำเภอนี้ (https://www.opsmoac.go.th/chumphon-dwl-files-411691791804) หาดคอเขามีลักษณะเด่นคือ แนวหาดทรายสลับโขดหินและหัวแหลม ทำให้แนวชายฝั่งเกิดการโค้งเว้าเป็นอ่าวย่อย และมีช่วงที่เป็นหาดทรายต่อเนื่องสลับกับช่วงที่หินโผล่ชัดเจน โดยเฉพาะบริเวณปลายหาด/เชิงเขา ในเชิงธรณีสัณฐาน หาดที่อยู่ระหว่างหัวแหลมหรือโขดหินมักจัดอยู่ในกลุ่ม หาดก้นอ่าว (pocket beach / headland-bay beach) ซึ่งต่างจากหาดแนวยาว (mainland beach) ที่พาดขนานแผ่นดินต่อเนื่องหลายกิโลเมตร (https://www.tei.or.th/file/events/190208-book_177.pdf) นัยสำคัญทางวิศวกรรมชายฝั่ง คือ หาดลักษณะนี้มักมีขอบเขตการแลกเปลี่ยนตะกอนค่อนข้างจำกัดอยู่ภายในอ่าวย่อย หมายความว่า ทรายจะหมุนเวียนในระบบเดียวกันมากกว่าหลุดไกลออกนอกระบบ สีทรายออกโทน ทอง/น้ำตาลอ่อน และเห็นเม็ดทรายค่อนข้างหยาบ อีกทั้งมีเศษหิน/ก้อนหินกระจายบนหน้าหาดและในเขตน้ำตื้น สิ่งนี้บอกเป็นนัยว่า หาดมีอิทธิพลจากหินพื้นฐานชายฝั่งและการผุพังของหินให้เศษตะกอนขนาดหยาบผสมในระบบ ช่วงน้ำลง/คลื่นสงบ จะเห็นแนวหินและพื้นหินมากขึ้น ทำให้หน้าหาดดูเป็นหาดทรายแคบสลับลานหิน ตัวหาดมีแนวไม้ชายฝั่งให้ร่มเงาและช่วยดักทรายบางส่วนตามธรรมชาติ ขณะที่แลนด์มาร์กใกล้เคียงคือบริเวณสำนักสงฆ์ที่มองเห็นแนวหาดได้ ทางทิศเหนือของชายหาดที่ติดกับโขดหินพบว่าเกิดหาดสองชั้น หรือเกิดสันทรายยาวยื่นจากทิศเหนือไปทิศใต้ สะท้อนถึงทิศทางการเคลื่นที่ของตะกอนชายหาดแถบนี้ได้ดี เท่าที่ Beach Lover เดินเท้าสำรวจ ยังไม่พบร่องรอยการกัดเซาะชายฝั่งแต่อย่างใด