บ้านหน้าศาล

ต๊ะเป็นคนพาไป เขานั่งข้างคนขับอยู่เงียบๆตลอดทาง ไม่ได้คุยเรื่องอื่น แค่บอกว่า “มีที่นึงอยากให้ดู ไม่ไกลจากหน้าสตน” แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก หยกและเม็ดทรายก็ไม่ได้ถาม พอรถจอด เม็ดทรายก้าวลงมาแล้วหยุดนิ่ง หาดที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่เหมือนหาดที่เคยเห็นที่ไหน ไม่ใช่หาดยาวเรียบอย่างที่หาดควรจะเป็น แต่เป็นกระเปาะเล็กๆสลับกันไป คั่นด้วยเขื่อนกันคลื่นคอนกรีตที่ตั้งเรียงรายตลอดแนวชายฝั่ง เหมือนมีคนเอากำแพงมาปักแบ่งทะเลออกเป็นช่องๆ “นี่คือหาดเหรอ” หยกถามเบาๆ “เคยเป็นค่ะ” เม็ดทรายตอบ บนสะพานคอนกรีตที่ยื่นออกไปในทะเล มีเด็กผู้ชายอายุสักสิบห้าปีนั่งห้อยขาตกปลาอยู่คนเดียว เขาหันมายิ้มเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามา บอกชื่อว่าก้อง และบอกว่าบ้านอยู่แถวนี้ “ก้องรู้ไหมว่าเมื่อก่อนตรงนี้เป็นยังไง” เม็ดทรายถาม เขาส่ายหัวโดยไม่ได้คิดนาน “ไม่รู้ครับ ผมเกิดมามันก็เป็นแบบนี้แล้ว มีเขื่อน กระสอบ มีหาดเล็กๆอยู่ตรงนี้” “ยี่สิบปีก่อนตรงนี้มันเป็นหาดยาวเรียบ ทรายขาว เล่นน้ำได้ทั้งแนว” เม็ดทรายพูด ก้องฟังแล้วพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เพราะมันคือเรื่องของโลกที่เขาไม่เคยรู้จัก เพราะเกิดมาก็เห็นแบบนี้แล้ว ต๊ะเดินตามแนวเขื่อนอยู่สักพักแล้วหยุด “มันเริ่มยังไงอ่ะทรายรู้ไหม” เขาถามเม็ดทราย น้ำเสียงอยากรู้จริงๆ ในฐานะคนที่เกิดในจังหวัดนี้แต่ไม่เคยรู้เรื่องนี้ทั้งหมด “เริ่มจาก jetty ของกรมชลประทานทางทิศใต้” เม็ดทรายอธิบาย “โครงสร้างที่ยื่นออกไปในทะเลนั้นดักทรายที่ควรจะไหลขึ้นมาเลี้ยงหาดทางเหนือ พอทรายขาด คลื่นก็กัดเอาพื้นที่ออกไปเรื่อยๆ หาดบ้านหน้าศาลก็โดนหนัก ชาวบ้านบางส่วนต้องย้ายออก ประเพณีที่เคยจัดบนชายหาดก็เลิกไปโดยปริยาย” […]