Beach Lover กลับมาที่หาดชลาทัศน์ สงขลา ครั้งนี้ในช่วงต้นเดือยตุลาคม 2569 สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาคือ ทางเดินริมชายหาดในบางช่วงถูกยกระดับขึ้นจากเดิมประมาณ 60–70 เซนติเมตร ภายใต้โครงการปรับปรุงภูมิทัศน์บริเวณชายหาด
แต่คำถามที่เกิดขึ้นในหัวทันทีคือ ทำไมต้องยกสูงขนาดนี้ และเมื่อยกแล้ว คนจะขึ้น–ลงชายหาดตรงไหน ยังไง?
จากภาพที่เห็น ทางเดินใหม่มีระดับต่างจากพื้นหาดค่อนข้างมาก แต่บริเวณนี้ยังไม่มีทางขึ้นลงหาดที่ชัดเจนและสะดวก ผู้ประกอบการริมชายหาดจึงต้องหาวัสดุมาวางต่อกันเอง เพื่อให้ลูกค้าสามารถขึ้นลงระหว่างทางเดินกับชายหาดได้
ภาพเล็ก ๆ แบบนี้สะท้อนเรื่องใหญ่กว่าที่คิด
ชายหาดไม่ใช่เพียงฉากสวยๆ ที่มองจากทางเดิน แต่เป็น พื้นที่สาธารณะที่คนต้องสามารถเข้าถึงและใช้ประโยชน์ได้จริงทั้งการเดินลงหาด พักผ่อน ออกกำลังกาย เล่นน้ำ หรือทำกิจกรรมของชุมชนและผู้ประกอบการริมชายหาด
การปรับปรุงภูมิทัศน์จึงไม่ควรถามเพียงว่า “ทำแล้วสวยขึ้นไหม”
แต่ควรถามพร้อมกันว่า
“คนใช้พื้นที่ได้ดีขึ้นหรือไม่?”
“คนทุกวัยขึ้นลงหาดได้สะดวกหรือไม่?”
“ผู้สูงอายุ เด็ก หรือคนที่มีข้อจำกัดในการเคลื่อนไหวใช้พื้นที่นี้อย่างไร?”
“การออกแบบเชื่อมเมืองกับชายหาดไว้ตรงไหน?”
ถ้าการปรับปรุงพื้นที่ทำให้ชายหาดที่เคยเดินถึงได้ง่าย กลายเป็นพื้นที่ที่ต้องปีนขึ้นปีนลง หรือปล่อยให้ผู้ใช้งานแก้ปัญหากันเอง เราอาจต้องกลับมาตั้งคำถามว่า
นี่คือการปรับปรุง “พื้นที่ชายหาด” จริงๆ หรือเป็นเพียงการปรับปรุง “ทางเดินริมชายหาด”
เพราะ ชายหาดที่ดีไม่ได้มีคุณค่าเพียงเพราะมองแล้วสวย แต่ต้องเป็นพื้นที่ที่คนเข้าถึง ใช้งาน และเชื่อมโยงกับเมืองและชุมชนได้ด้วย
และบางครั้ง การออกแบบที่ดีที่สุด อาจไม่ใช่การสร้างอะไรให้มากขึ้นหรือสูงขึ้นเสมอไป
แต่อาจเป็นการ “ออกแบบให้น้อยเท่าที่จำเป็น และไม่สร้างอุปสรรคใหม่ให้พื้นที่เดิม”
คำถามจากหาดชลาทัศน์วันนี้คือ เราปรับภูมิทัศน์ริมทะเล เพื่อให้คนมองทะเลสวยขึ้น หรือเพื่อให้คนได้ใช้ชายหาดดีขึ้นกันแน่?
